กองอัศวินแห่งสายลม
เมื่อเห็นภาพเทพแห่งสายลมปรากฏขึ้นบนม่านฟ้า จีน ลิซ่า และสมาชิกกองอัศวินแห่งสายลมคนอื่น ๆ ต่างพากันอึ้งไปตาม ๆ กัน
แต่เมื่อเทียบกับชาวเมืองที่ตกตะลึงว่าเทพเจ้าของพวกเขามีรูปลักษณ์แบบนี้ จีนกลับสนใจเรื่องที่ม่านฟ้าพูดถึงมากกว่า นั่นคือเทพแห่งสายลมถูกซินญอราควักหัวใจ และหัวใจเทพถูกชิงไป
เธอรู้ว่าซินญอราคือใคร เธอเป็นผู้บริหารลำดับที่แปดของฟาทุย นักการทูตผู้หยิ่งผยอง
ก่อนหน้านี้ เธอเคยเห็นซินญอราแสดงท่าทีไม่เคารพต่อโมรา เทพแห่งหิน บนม่านฟ้ามาแล้ว
ดูท่าแล้ว คำว่าควักหัวใจที่ม่านฟ้าพูดถึงคงไม่ใช่เรื่องดีแน่
ซินญอราล่วงเกินเทพเจ้าในมอนด์งั้นหรือ?
“เคยะ รีบแจ้ง……”
“ผมสั่งการไปแล้วครับ ท่านรักษาการหัวหน้ากอง”
จีนยังพูดไม่ทันจบ เคยะก็ยิ้มพลางกล่าวขึ้น
“ฟาทุยที่กำลังเคลื่อนไหวอยู่ในเมืองมอนด์จะถูกจำกัดขอบเขตการทำกิจกรรมอย่างเข้มงวด”
“ส่วนจะจัดการเรื่องนี้ด้วยท่าทีแบบไหน คงต้องรอการตัดสินใจของท่านบาร์บาทอสกับท่านรักษาการหัวหน้ากองก่อนครับ”
“ตอนนี้เราควรคิดว่าจะไปโรงเตี๊ยมส่วนแบ่งแห่งเทพ เพื่อไปรับเทพเจ้าผู้รักอิสระของเรากลับมาหรือเปล่า”
“ถ้าเป็นไปตามที่คาด คุณหนูบาร์บารา นักบวชหญิงแห่งพิธีอธิษฐาน คงกำลังมุ่งหน้าไปโรงเตี๊ยมส่วนแบ่งแห่งเทพอยู่แล้วครับ”
เมื่อได้ยินคำพูดของเคยะ จีนก็ชะงักไปเล็กน้อย พอนึกถึงศรัทธาที่บาร์บารามีต่อเทพแห่งสายลม รวมถึงภาพเทพหนุ่มบนม่านฟ้า เธอก็ขมวดคิ้วโดยไม่รู้ตัว
จีนหัวเราะอย่างขมขื่น ก่อนส่ายหน้า
“คุณพูดถูก ในเมื่อม่านฟ้าเปิดเผยตัวตนของท่านบาร์บาทอสแล้ว กองอัศวินก็ไม่อาจทำเป็นมองไม่เห็นได้”
“เตรียมตัวให้พร้อม พวกเราจะไปโรงเตี๊ยมส่วนแบ่งแห่งเทพ เพื่อไปรับท่านบาร์บาทอส”
……
ฟงแตน โรงละครโอเปราเอปิเคลส
เมื่อเห็นเทพเจ้าจากต่างแดนปรากฏบนม่านฟ้า ผู้คนทั่วทั้งโรงละครต่างอึ้งกันไปหมด
ฟูรินะมองกวีพเนจรที่เดินไปทางไหนก็มีแต่คนรังเกียจ แถมยังไม่เห็นมีท่าทีสง่างามสมกับเป็นเทพเจ้า ด้วยสีหน้าไม่อยากเชื่อ
เธออ้าปากค้างจนแทบยัดแอปเปิลเข้าไปได้ทั้งลูก
เอาจริงดิ นั่นคือหนึ่งในเทพเจ้าที่เก่าแก่ที่สุดของทั้งเจ็ดประเทศ เทพแห่งประเทศแห่งสายลมจริง ๆ เหรอ?
แตกต่างจากภาพเทพเจ้าในจินตนาการของเธอเกินไปแล้วมั้ง
ก่อนหน้านี้ พอเห็นภาพมีมของจงหลีสองภาพ เธอก็แทบกลั้นอาการไม่อยู่แล้ว
แต่ยังพอปลอบใจตัวเองได้ว่าเทพแห่งหินกำลังปลอมตัวเป็นมนุษย์เพื่อใช้ชีวิตแบบมนุษย์ จะดูแปลก ๆ ไปบ้างก็พอเข้าใจได้
แต่เรื่องของเวนติช่วงนี้ทำเอาเธอแทบคุมสีหน้าไม่อยู่จริง ๆ
ไม่ว่าจะเป็นวาเนสซา ราชาหมาป่าเหนือ หรือมังกรแห่งสายลมตะวันออก ดูก็รู้ว่าพวกเขาต่างรู้ตัวตนในฐานะเทพของเขา
แล้วผลลัพธ์เป็นยังไง? พวกเขาปฏิบัติต่อเขาแบบไหนกัน?
ส่งเสียงไล่กระรอก คำรามข่มขู่ แล้วก็ตำหนิด้วยความเดือดดาล
“นะ...นี่เป็นเทพเจ้าจริง ๆ เหรอ?”
ชาวโรงละครอดถามคำถามที่อยู่ในใจฟูรินะออกมาไม่ได้
“นั่นสิ ๆ ฉันคิดมาตลอดว่าท่านฟูรินะไม่มีสง่าราศีพอแล้ว ไม่นึกเลยว่าเทพแห่งสายลมของมอนด์จะยิ่งกว่า...ขอโทษนะ ฉันไม่รู้จะบรรยายยังไงเลย”
“เมื่อก่อนฉันยังคิดว่าท่านฟูรินะทำตัวเว่อร์ไปหน่อย ขอโทษด้วย ดูเหมือนฉันจะเข้าใจผิดไปเอง”
“ลองคิดดูดี ๆ นอกจากจะเว่อร์ไปหน่อย แล้วก็ดูซื่อบื้อไปนิด ท่านฟูรินะก็ไม่ได้แย่อะไรนี่นา”
“อย่างน้อยก็เป็นมาสคอตที่พอใช้ได้ละนะ”
ทุกคนต่างถกเถียงกันคนละคำสองคำ
แม้แต่นอยวิลเล็ตบนแท่นพิพากษา ตอนนี้ก็ยังรักษาสีหน้าเคร่งขรึมเอาไว้ได้ยาก
เมื่อมองเวนติบนม่านฟ้า เทพผู้ไร้ศักดิ์ศรียิ่งกว่าฟูรินะ แถมยังถูกไล่ไปทั่ว
เขาเองก็อดสงสัยในความทรงจำของตัวเองไม่ได้
ถ้าเทพแห่งสายลมอ่อน ๆ และความหวังเป็นแบบนี้จริง ๆ ดูเหมือนจะพิพากษาหรือไม่ก็ไม่มีความหมายแล้ว
【“แต่พวกเราถูกหลอกก็จริง ทว่าอย่างน้อยก็ไม่ได้เสียหายอะไร”】
【“คนที่น่าสงสารจริง ๆ คือซินญอราต่างหาก”】
【“เธอโดนตาแก่สองคนวางแผนเล่นงานเข้าเต็ม ๆ”】
【“ตอนซินญอราได้รับคำสั่งจากราชินีน้ำแข็งให้ไปเก็บหัวใจเทพ เวนติเตรียมใจไว้แล้วว่าแค่เธอเอ่ยปาก เขาก็จะยกหัวใจเทพให้”】
【“แต่เพราะเธอเกลียดเทพแห่งสายลมมาตลอด ซินญอราเลยไม่คิดจะคุยกันดี ๆ เปิดฉากมาก็ลงมือเลย”】
【“ผลก็คือ เวนติอยากมอบหัวใจเทพให้ แต่ก็กลัวว่าถ้าสู้กันใหญ่โตในเมืองมอนด์จะสร้างความเสียหายโดยไม่จำเป็น แถมยังรู้สึกผิดกับซินญอราอยู่บ้าง”】
【“สุดท้ายเจ้าหมอนี่ก็เลยแกล้งทำเป็นอ่อนหวาน แล้วฉากควักหัวใจสุดคลาสสิกก็เกิดขึ้น”】
【พูดจบ ภาพก็ตัดไปยังเทพหนุ่มที่เคยปรากฏตัวก่อนหน้านี้ เขาวิ่งออกจากโบสถ์อย่างร่าเริง แต่พอพ้นประตูก็ถูกฟาทุยลอบโจมตีทันที】
【แม้เด็กหนุ่มผมทองจะลงมือช่วยได้ทันเวลา ทำให้เขารอดพ้นจากเคราะห์ไปได้】
【แต่ชั่วพริบตาต่อมา ซินญอราร่างสูงโปร่งก็ลงมือ เป่าจนเขากระเด็นไปไกล แถมยังแช่แข็งไพมอนเอาไว้】
【หลังจากจับเวนติไว้ได้ ทั้งสองก็ปะทะคารมกันอยู่พักหนึ่ง ซินญอราที่ถูกยั่วโมโหตบหน้าเวนติฉาดใหญ่】
【จากนั้นเธอก็รวบรวมพลังไว้บนมือ ก่อนแทงทะลุอกเทพหนุ่ม แล้วควักหมากลึกลับที่ห่อหุ้มด้วยพลังธาตุลมออกมาจากร่างของเขา】
【“นี่น่ะหรือ ‘หัวใจเทพ’? หึ เทียบกับชุดหมากอันวิจิตรที่ฉันสะสมไว้ไม่ได้สักนิด” ซินญอราพินิจหมากในมือพลางพูด】
【“คงเพราะรสนิยมของคุณ...แย่มากจริง ๆ ละมั้ง?” เวนติเอ่ยเยาะเย้ยอย่างอ่อนแรง】
【คำพูดนั้นทำให้ซินญอราเดือดดาลขึ้นมาอีก เธอยกเท้าถีบเวนติที่อ่อนแรงจนแทบถึงขีดสุดกระเด็นไปไกล เขาหมดสติไปทันที】
คณะละครโครเลียฟต์สกี
“พระเจ้า?!!!”
เมื่อเห็นภาพนี้ วอยานิสซาปิดปากโดยไม่รู้ตัว เบิกตากว้างและมองภาพตรงหน้าอย่างไม่อยากเชื่อ
จากนั้นเธอก็หันไปมองโอดัตตาอย่างแข็งทื่อ ราวกับคอหนักอึ้งเป็นตะกั่ว อีกฝ่ายเองก็มีสีหน้าตกตะลึงไม่แพ้กัน
วอยานิสซาอดถามไม่ได้ “โอดัตตา ฉันจำได้ว่าเธอเป็นลูกน้องของท่านซินญอรานี่”
“หรือว่าปกติเธอก็...ก็...”
วอยานิสซาอยากจะพูดว่าใจกล้าบ้าบิ่น แต่ก็รู้สึกว่าแค่นั้นยังอธิบายไม่พอ
โอดัตตาเองก็ตกตะลึงจนพูดไม่ออก
เมื่อได้ยินเช่นนั้น เธอก็สูดหายใจลึก สีหน้าซับซ้อน ก่อนส่ายหน้า
“ไม่ ฉันก็ไม่รู้เหมือนกัน”
“ตอนโรซาลินฝึกพวกเรา เธอเข้มงวดมาก ถึงขั้นเรียกว่าจู้จี้เลยก็ได้”
“นิสัยของเธอก็หยิ่งผยองจริง ๆ จนทำให้หลายคนไม่พอใจ”
“แต่ฉันไม่เคยเห็นเธอทำตัวกร่างขนาดนี้มาก่อน คิดว่าคงเป็นเพราะเธอเกลียดเทพแห่งสายลมมาตลอดอย่างที่ม่านฟ้าพูด ถึงได้ทำแบบนั้น”
พูดแล้ว โอดัตตาก็ยังรู้สึกหวาดหวั่นอยู่บ้าง
เพราะเมื่อก่อนเธอเคยพูดจาร้ายแรงใส่โรซาลิน
ถ้าตอนนั้นโรซาลินปฏิบัติต่อเธอด้วยท่าทีแบบที่ใช้กับเทพแห่งสายลม เธอคงไม่กล้ารับประกันเลยว่าตอนนี้ตัวเองจะยังได้เต้นอยู่บนเวทีหรือเปล่า
เมื่อนึกถึงเรื่องนี้ ความรู้สึกในใจโอดัตตาก็ยิ่งซับซ้อนขึ้น