ยายหลิ่วแบ๊ะ ผู้ใหญ่บ้าน นายพรานสกุลจ้าว และปู่ฟาง ทั้งสี่คนยืนเรียงกันเป็นแถว ต่างสวมเสื้อคลุมตัวใหม่สีสดใส หนานุ่ม อบอุ่น มือสอดไว้ในกระเป๋าที่บุด้วยขนนุ่ม ๆ ยืนโยกเยก เงยหน้าขึ้น ทำท่าภาคภูมิใจ
"แม่เจ้า! นี่มันเสื้อผ้าอะไรกัน สวยขนาดนี้!"
"สีนี้สดใสจนแสบตา หยาหยากลับมาด้วยหรือ?"
"โอ้ย ยายหลิ่ว! เสื้อแดงตัวนี้ใส่แล้วดูมีชีวิตชีวา อ่อนวัยลงสิบปีไม่น้อยเลย!"
"เสื้อคลุมแพงขนาดนี้ คงเสียเงินไม่น้อย หยาหยาเด็กคนนี้ช่างมีน้ำใจจริง ๆ! สายตาก็ดีด้วย ผ้านี้ สีนี้ ดูเป็นมงคล!"
ชาวบ้านพากันแห่เข้ามา แววตาเต็มไปด้วยความอิจฉาและทึ่งจริงใจ ไม่มีความริษยาแม้แต่น้อย
พวกเขาห้อมล้อมคนทั้งสี่ หมุนไปหมุนมา แล้วยื่นมือออกไปจะสัมผัสผ้านุ่ม ๆ แต่ก็กลัวมือที่หยาบกร้านจะไปทำเสียหาย รีบชักมือกลับ แล้วพูดชมไม่ขาดปาก
"นี่คือเสื้อคลุมที่หยาหยาเป็นคนซื้อให้เราโดยเฉพาะ เรียกว่าเสื้อคลุมสามชั้นบุสำลี! ด้านนอกเป็นขนสัตว์ ด้านในบุด้วยสำลี!" ผู้ใหญ่บ้านผงกคางขึ้นเล็กน้อย ดูภาคภูมิใจยิ่งนัก
"สำลี? ความหนาขนาดนี้ สีขนาดนี้ ถ้าไปซื้อข้างนอก อย่างน้อยก็ต้องใช้เงินสิบตำลึงถึงจะซื้อได้หนึ่งตัว!" น้าหลินเป็นเพียงคนเดียวในหมู่บ้านที่มีเสื้อผ้าฝ้าย
"อะไรนะ? สิบตำลึง? คนที่ครึ่งตัวมุดดินอยู่อย่างข้ายังไม่เคยเห็นเงินก้อนใหญ่ขนาดนั้นเลย!" ตาหวังอุทาน
"หยาหยาเด็กคนนี้ ช่างเป็นดาวนำโชคของหมู่บ้านเหอฮวาของเราจริง ๆ เก่งเกินไปแล้ว!"
"เป็นบุญวาสนาขนาดไหนกัน!"
เสี่ยวซวนจื่อก็มองเสื้อผ้าบนตัวผู้ใหญ่บ้านด้วยสายตาอยากได้ ดอกไม้สีชมพูเล็ก ๆ นี่ สวยจริง ๆ