ยายหลิ่วแบ๊ะได้ยินเสียงก็รีบลุกจากเชิงเตา เดินไปถึงปากประตูก็เห็นผู้ใหญ่บ้านยืนถือชามดินเผาใบโตอยู่ในลานบ้าน ข้างในเป็นข้าวต้มรากบุกข้นหนืด ยังมีไอร้อนบาง ๆ ลอยขึ้น
ยังไม่ทันได้พูดอะไร ก็เห็นหยาหยาหวิ่ง เปี๊ยบ ๆ ออกมา เงยหน้าขึ้นพูดว่า "ปู่ผู้ใหญ่บ้าน อาฝู่เก่งจังเลย พอมีเกลือ ก็หารากบุกอร่อย ๆ เจอในทันทีเลย!"
"ก็เพราะหยาหยาเรานี่แหละ" ผู้ใหญ่บ้านยิ้มจนรอยย่นบนหน้าย่นยิ่งกว่าเดิม สิ้นไร้ซึ่งความหม่นหมองเมื่อวานนี้โดยสิ้นเชิง
"ข้าวต้มรากบุกนี่อุดหนุนท้องดี ต้มหม้อใหญ่แจกกันแล้ว นึกว่าเธอกับยายไม่ได้ไปที่หัวหมู่บ้าน ปู่เลยใส่น้ำหวานลงไปพิเศษ หวาน ๆ กินเลย" ผู้ใหญ่บ้านยื่นชามไปให้หยาหยา
"ปู่คะ เอากลับไปเถอะ ให้คนอื่นกินเถอะ หนูกับยายกินอิ่มแล้ว!" หยาหยาเขย่งเท้าผลักชามกลับไปที่อกผู้ใหญ่บ้าน
ผู้ใหญ่บ้านคิดว่าเด็กน้อยคงจะเหมือนเมื่อวาน ไม่ได้กิน อยากจะเก็บไว้เลยบอกว่ากินแล้ว กำลังจะทำหน้านิ่ง ก็ได้ยินเสียงใส ๆ ของหยาหยาดังขึ้น "ยาย ๆ เร็ว เอาซาลาเปาหมูกับขนมปังนึ่งและขนมทอดน้ำตาลเมื่อวานออกมาสิ ให้ปู่ชิม! ปู่ผู้ใหญ่บ้าน เมื่อวานหยาหยาช่วยป้าจิตใจดีทำงาน ได้อาหารมาเยอะแยะเลย อร่อยมาก!"
คำพูดนี้ออกมา ผู้ใหญ่บ้านและยายหลิ่วแบ๊ะแข็งทื่อพร้อมกัน บนหน้าผู้ใหญ่บ้านเต็มไปด้วยความตกตะลึง ยายหลิ่วแบ๊ะถอนหายใจยาว ๆ แล้วเดินเชื่องช้าไปที่ครัว
นางยันตู้ไว้ นิ้วมือคลำหาอยู่ครู่หนึ่งก็เปิดแม่กุญแจทองเหลืองเล็ก ๆ นั้น นำขวดเก็บความร้อนสีเงินและย่ามผ้าไม่ทอลงมา
ผู้ใหญ่บ้านมองเห็นของในมือยายหลิ่วจากที่ไกล รูม่านตากระตุกอย่างแรง มือหนึ่งถือชาม อีกมือหนึ่งจูงหยาหยา เดินเร็ว ๆ เข้าไปในบ้าน แล้วปิดประตู