(วางสมองลง แล้วคุณจะได้รับความสุขเป็นสองเท่า ดูหนังสือก็ต้องมีความสุขสิถึงจะถูก!)
“ลู่เยี่ยนโจว...เป็นยังไงบ้าง?”
เสียงใสแจ๋วปนสั่นเครือเล็กน้อย
เฉินปิงหนิงยืนอยู่หน้าหน้าต่างบานสูง ใบหน้าด้านข้างอันเย็นชาสะท้อนแสงยามเช้า
หญิงสาวอายุสิบเจ็ด ผมดำยาวสลวยราวน้ำตกทอดยาวถึงเอว ผิวขาวดั่งหิมะ
ด้านหลัง พ่อบ้านเฒ่าโจวก้มหน้าลง ริมฝีปากขยับสองสามครั้ง
“ถามหนูอยู่ไง”
เฉินปิงหนิงไม่หันกลับมา นิ้วกำม่านไว้นิ่ง
“คุณหนูเฉิน... คุณหนูลู่ เขา...”
ลุงโจวกัดฟันกลืนน้ำลาย
“ยังอยู่ห้องไอซียู ตอนนี้ยังไม่มีข่าวอะไรออกมา”
เงียบ
เงียบสงัดราวกับความตาย
ม่านถูกกำย่นเป็นรอยลึก เล็บแทบจะฝังลงไปในฝ่ามือ
“...ให้ตายสิ”
เสียงของเธอแผ่ออกมาจากก้นบึ้งของทรวงอก แหบพร่า ปนสั่นเทาที่กดเอาไว้จนสุดขีด
“เราไม่ใช่ศัตรูคู่อาฆาตกันหรอกเหรอ?”
“เราไม่ใช่คู่แข่งกันหรอกเหรอ?”
เสียงของเธอสั่นเครือ
ลุงโจวอ้าปาก แต่ไม่รู้จะปลอบอย่างไร
เขาติดตามตระกูลเฉินมาสิบกว่าปี ไม่เคยเห็นคุณหนูคนนี้มีสีหน้าแบบนี้มาก่อน
“เรา...เรา...”
จู่ๆ เธอก็เบือนหน้าหนี กัดริมฝีปากล่างแน่น
“ทำไมต้องออกมาขวาง?”
“ไม่ต้องมาช่วยฉันก็ได้นะ ลู่เยี่ยนโจว!”
เสียงของเธอแหลมสูงขึ้นอย่างกะทันหันเมื่อเอ่ยชื่อนั้น
“มีสิทธิ์อะไร...มีสิทธิ์อะไรมาช่วยฉัน?”
“จะให้ดูยิ่งใหญ่ใช่ไหม? ให้ดูเหมือนเฉินปิงหนิงเป็นหนี้ชีวิตนายใช่ไหม?”
“ฉันขอร้องนายเมื่อไหร่? ฉันขอร้องนายตอนไหน!”
พูดยังไม่ทันจบ
น้ำตาหนึ่งหยดร่วงลงสู่พื้น
แล้วก็หยดที่สอง
หยดที่สาม
สาวสวยน้ำแข็งแห่งโรงเรียนมัธยมหนึ่งที่เดินผ่านทางเดินโดยไม่แม้แต่จะเหลือบตามองใคร
หญิงสาวหยิ่งผยองที่ได้แค่วัดสมรรถภาพร่างกายเป็นอันดับสองแล้วทำได้แค่สูดจมูกเหยียดเย็น
เฉินปิงหนิงที่ถูกลู่เยี่ยนโจวกดอยู่นานสามปี ไม่เคยยอมแพ้ ไม่เคยเสียน้ำตาแม้แต่หยดเดียว
ร้องไห้!
ลุงโจวเงยหน้าขวับ มองภาพตรงหน้าด้วยความตกใจ
เฉินปิงหนิงตั้งแต่เด็กจนโต ต่อให้แขนหักยังไม่เคยร้องไห้สักแอะ
“คุณหนู...”
“ออกไป!”
...
ห้องหนังสือชั้นหนึ่ง บรรยากาศอึมครึมหนักอึ้งราวกับตะกั่ว
เฉินเหอชวนพ่อของเฉินปิงหนิงนั่งอยู่บนเก้าอี้ หน้าจอตรงหน้าฉายภาพจากกล้องวงจรปิดซ้ำแล้วซ้ำเล่า
เวลาบนหน้าจอแสดง: เมื่อคืน เวลา 23:47 น.
ในภาพ รถเก๋งสีดำคันหนึ่งวิ่งอยู่บนถนนวงแหวนรอบนอกเมืองเจียงเฉิง
โดยไม่มีความผิดปกติใดๆ ตัวรถกระตุกอย่างแรงราวกับถูกมือยักษ์ที่มองไม่เห็นคว้าเอาไว้
ยางลอยจากพื้น ตัวรถบิดเบี้ยว เหล็กกล้าส่งเสียงคร่ำครวญแหลมสูงภายใต้พลังพิเศษที่ห่อหุ้ม
พวกนอกรีต!
ล่าผู้มีพรสวรรค์!
เฉินปิงหนิง ธิดาแท้ของตระกูลพลังน้ำแข็ง ยังไม่觉醒ในปีสาม
เธอคือหนึ่งในเหยื่อในรายชื่อ
ในภาพ รถถูกพลังพิเศษอัดจนบิดเบี้ยว หญิงสาวในรถถูกถุงลมนิรภัยกักตัว ขยับตัวไม่ได้
คนขับสลบไปแล้ว
ในความมืดมิดไกลออกไป มีเงารางๆ กำลังใกล้เข้ามา
ทันใดนั้น แสงหนึ่งก็วาบผ่าน
ในภาพ รถจักรยานยนต์หนักคันหนึ่งพุ่งออกมาจากถนนด้านข้าง ตัวรถมีเปลวเพลิงสีแดงเข้มมองเห็นได้ด้วยตาเปล่าพันรอบอยู่
เด็กหนุ่มผู้ขี่ไม่ใส่หมวกกันน็อค สายลมยามค่ำคืนพัดผมด้านหน้าของเขาปลิวไสว
ลู่เยี่ยนโจว!
เขาพุ่งตรงไปยังรถที่ถูกควบคุมนั้น
ในระยะไม่ถึงสิบเมตร เขากระโดด ตัวลอยออกจากมอเตอร์ไซค์
วินาทีถัดมา...“บึ้ม!”
มอเตอร์ไซค์ระเบิด
เปลวเพลิงกลืนกินเงามืดที่เข้าใกล้ พลังพิเศษที่ควบคุมถูกตัดขาดอย่างรุนแรง
รถเก๋งกระแทกลงพื้นอย่างแรง
แขนขวาของลู่เยี่ยนโจวถูกคลื่นระเบิดฉีกเสื้อขาด ผิวหนังไหม้เกรียมดำ
ครึ่งตัวของเขาเปื้อนเลือด
เขาไม่หยุด
ในภาพ เด็กหนุ่มลากขาที่แทบจะใช้การไม่ได้ เดินทีละก้าวไปยังรถที่บิดเบี้ยว
เขายกกำปั้นขึ้น ทุ่มลงบนกระจกรถ!
หนึ่งหมัด!
กระจกรถไม่แตก
สองหมัด!
รอยร้าวแผ่กระจาย
หมัดที่สามทุ่มลงไป มือของเขาแตกหักอย่างเห็นได้ชัด
แต่กระจกนิรภัยก็แตกออกในที่สุด
เขายื่นมือเข้าไป ลากหญิงสาวที่สลบออกมา
ภาพจากกล้องวงจรปิดจบลงตรงนี้
หลินโยวเว่ยแม่ของเฉินปิงหนิงยืนดูอยู่ข้างๆ ตลอด
เมื่อภาพหยุดนิ่งที่เฟรมที่เด็กหนุ่มล้มลง เธอก็รีบเอามือปิดปาก น้ำตาไหลออกมา
“คือ...คือเด็กของตระกูลลู่...”
เสียงของเธอสั่นเทา
“เขาช่วยหนิงหนิงของเราไว้”
เฉินเหอชวนไม่พูดอะไร
นิ้วของเขาหยุดอยู่ที่ปุ่มหยุดชั่วคราว สายตามองไปที่เงารางๆ ของเด็กหนุ่มในภาพ
เงียบไปนาน
นั่นคือบุตรชายแท้ๆ ของตระกูลลู่
ตระกูลลู่ที่มีความแค้นสามชั่วอายุคนกับตระกูลเฉินของเขา!
อัจฉริยะที่天赋สูงส่ง ถูกขนานนามว่าผู้มีความหวังสูงสุดในการ觉醒ความสามารถระดับS
ช่วยลูกสาวของเขาไว้
เฉินเหอชวนค่อยๆ หลับตาลง ถอนหายใจยาวเหยียด
...
ดวงตาของเฉินปิงหนิงยังแดงระเรื่อ
แต่เธอยืนขึ้นแล้ว ก้าวกลับไปยืนหน้าหน้าต่างบานสูงอีกครั้ง
“ลุงโจว”
เสียงฝีเท้าดังมาจากนอกประตู ลุงโจวผลักประตูกลับเข้ามา
“สืบได้หรือยัง?”
น้ำเสียงของเธอกลับมาเยือกเย็นอย่างที่เคยเป็น
“คนของพวกนอกรีต อยู่ที่ไหน?”
ลุงโจวอ้าปาก
แต่ไม่เอ่ยอะไร
เฉินปิงหนิงค่อยๆ หันกลับมา สายตาเฉียบคมราวมีด
“ฉันถามแกอยู่นะ!”
“คุณหนูเฉิน...”
เหงื่อเย็นผุดขึ้นบนหน้าผากลุงโจว
“ท่านพ่อสั่งไว้ ตอนนี้ยังไม่สามารถ...”
“พ่อฉัน?”
น้ำเสียงของเฉินปิงหนิงไม่มีความผันผวนใดๆ แต่สายตานั้น ทำให้ลุงโจวขนลุกไปทั้งสันหลัง
“คุณยังไม่觉醒”
ลุงโจวฝืนพูดออกมา
“ท่านพ่อบอกว่า...”
“ฉันรู้แล้ว”
เฉินปิงหนิงตัดบท
หันกลับไปมองนอกหน้าต่าง
ท้องฟ้าเมืองเจียงเฉิงมัวหม่น ไกลออกไปคือทิศทางของโรงพยาบาล
สายตาของเธอจ้องไปที่นั่น นิ่งสนิท
ลู่เยี่ยนโจว
อันดับหนึ่งตลอดกาลของโรงเรียนมัธยมหนึ่งเมืองเจียงเฉิง
อัจฉริยะของตระกูลลู่
สอบปลายภาคกดเธอไปสามคะแนน วัดสมรรถภาพร่างกายเร็วกว่าเธอ零点七วินาที
ทุกครั้งที่ประกาศอันดับโรงเรียน บรรทัดแรกจะเป็นชื่อนั้นเสมอ
เธอเกลียดเขา
เกลียดมาทั้งสามปี
เกลียดสีหน้านิ่งเฉยไม่แยแสของเขาทุกครั้งที่ทำคะแนนเหนือเธอ
เกลียดที่เขาไม่เคยถือว่าเธอเป็นคู่แข่ง
ลู่เยี่ยนโจวสำหรับเธอ คือศัตรูคู่อาฆาต คือศัตรูตัวฉกาจ คือภูเขาลูกนั้นที่ต้องข้ามให้ได้
และยังเป็น...คนที่เคย...
แต่เขามีสิทธิ์อะไร!
มีสิทธิ์อะไรที่เอาชีวิตมาช่วยเธอ?
เล็บของเฉินปิงหนิงกดลึกลงไปในฝ่ามือ ความเจ็บแปลบนั้นทำให้เธอรักษาความสงบสุดท้ายไว้ได้
เธอไม่ได้ขอร้องเขา
เธอไม่รู้ด้วยซ้ำว่าทำไมเขาถึงไปปรากฏตัว там
“บึ้ม!”
ทันใดนั้น เสียงดังสนั่นมาจากที่ไกล กรอบหน้าต่างสั่นสะเทือน
เฉินปิงหนิงเงยหน้าขวับ
ทางทิศโรงพยาบาล เปลวเพลิงพุ่งทะยานขึ้นฟ้า
เปลวสีแดงเข้มราวกับดอกไม้ที่เบ่งบานในพริบตา ฉีกม่านฟ้าสีเทาออกจากกัน
ไม่ใช่ไฟธรรมดา นั่นคือพลังพิเศษ!
แล้วก็มีเสียงหนึ่ง
เสียงคำรามที่เต็มไปด้วยความโกรธแค้น ความโศกเศร้า ราวกับจะฉีกฟ้าดินให้ขาดออกจากกัน!
“พวกนอกรีต! ข้าจะให้พวกเจ้าตายอย่างไร้ที่ฝัง!”
เฉินปิงหนิงฟังออก คนทั้งเมืองเจียงเฉิงได้ยิน!
นั่นคือเสียงของประมุขตระกูลลู่ พ่อของลู่เยี่ยนโจว!
รูม่านตาของเฉินปิงหนิงหดตัวในพริบตา
หัวใจราวกับถูกมือที่มองไม่เห็นบีบรัดอย่างแรง
ร่างเธอโซซัดไป เธอต้องยันกรอบหน้าต่างไว้ไม่ให้ล้ม
ลู่เยี่ยนโจวเกิดเรื่องแล้ว!
“ไม่ได้!”
“ฉันต้องไปหาเขา!”