"พี่ชาย...ตื่นสิพี่ชาย..."
"เยี่ยนโจว ลูกพ่อเอ๋ย..."
โรงพยาบาลหมายเลขหนึ่งเมืองเจียงเฉิง ห้องไอซียู
ลู่เยี่ยนโจวรู้สึกว่ามันช่างอื้ออึงเหลือเกิน
เขาอยากพลิกตัว อยากลืมตา แต่ร่างกายกลับไม่เชื่อฟังคำสั่งเลยแม้แต่นิด
รอบกายเป็นความมืดมิดไร้ที่สิ้นสุด
แต่ประสาทการได้ยินกลับชัดเจนผิดปกติ
คนที่ร้องไห้หนักที่สุด น้ำเสียงสั่นระริกจนแทบแตกกระจาย คือแม่ของเขา ซูหยุน
คนที่สะอื้นไห้พลางเขย่าเตียงจนสั่นเทา คือลู่เสี่ยวหมาน น้องสาวของเขา
เครื่องวัดสัญญาณชีพส่งเสียง "ปิ๊ด...ปิ๊ด..." ซ้ำซาก จังหวะถี่ขึ้นเรื่อย ๆ
"ฉันตายแล้วงั้นเหรอ?"
ลู่เยี่ยนโจวรักษาสติในความมืดมิด
สมองยังคงทำงาน ความทรงจำเริ่มย้อนกลับมา
เมื่อคืน ถนนวงแหวนรอบนอก
เขาขับมอเตอร์ไซค์ซิ่งเล่นดื่มด่ำกับสายลม บังเอิญไปเจอกลุ่มนักฆ่าของพวกนอกรีตกำลังบุกโจมตีรถเก๋งสีดำคันหนึ่ง
ตัวรถถูกพลังพิเศษบีบอัดจนเสียรูป ข้างในมีคนติดอยู่
เฉินปิงหนิง
ดาวเด่นโรงเรียนมัธยมหนึ่งเมืองเจียงเฉิงผู้เย็นชา อัจฉริยะร้อยปีของตระกูลเฉิน และเป็นคู่ปรับที่เขาลู่เยี่ยนโจวต่อสู้ด้วยมาตั้งแต่เด็ก
สองตระกูลเป็นศัตรูคู่อาฆาตกันมาชั่วลูกชั่วหลาน
แค่พบหน้ากันโดยไม่ลงไม้ลงมือกันก็ถือว่าสุภาพมากแล้ว
แต่สถานการณ์ตอนนั้นเร่งด่วน พลังพิเศษของนักฆ่าได้ล็อกเป้าหมายไว้ที่ตัวรถแล้ว
ลู่เยี่ยนโจวไม่คิดอะไรมาก
จุดชนวนถังน้ำมันมอเตอร์ไซค์ทันที อาศัยแรงระเบิดและเปลวเพลิงพุ่งทะยานเข้าไป
แขนขวาแหลกสลาย ซี่โครงหักไม่รู้ว่ากี่ท่อน อวัยวะภายในเคลื่อนจากตำแหน่ง
ใช้กำปั้นทุบกระจกนิรภัยจนแตกละเอียด ดึงผู้หญิงหน้าตายคนนั้นออกมาได้
"ทำใจเร็วนักหนา"
ลู่เยี่ยนโจวถอนหายใจในใจ
รู้แต่ว่าการช่วยคนจะทำให้ตัวเองต้องจมปลัก เขาก็...
เอาน่า ยังไงเขาก็ต้องพุ่งเข้าไปอยู่ดี
แต่เขาจะต้องใส่หมวกกันน็อกแน่นอน!
ช่วยใครไม่ช่วย ไปช่วยเฉินปิงหนิงซะได้
ผู้หญิงคนนั้น平时แค่มองเขาแวบเดียวยังรำคาญ วางมาดเย็นชาเหมือนกันใครเข้าหา
คราวนี้ล่ะ ตัวเองเอาชีวิตไปทิ้ง ผู้หญิงคนนั้นคงไม่ร้องไห้แม้แต่หยดเดียว คิดในใจอาจจะยังหัวเราะเยาะว่าเขาเป็นแค่คนบ้าระห่ำไม่มีสมอง
ขาดทุนยับเยินเลย
เมื่อคิดได้ดังนั้น ลู่เยี่ยนโจวก็สะดุ้งตื่นขึ้นกับปัญหาสำคัญ
ในเมื่อฉันตายไปแล้ว สภาพตอนนี้ของฉันมันคืออะไร?
วิญญาณออกจากร่าง?
หรือกลายเป็นวิญญาณติดที่?
ท่ามกลางความสงสัยนั้น จู่ ๆ ก็มีเสียงจักรกลไร้อารมณ์ดังขึ้นในส่วนลึกของสมอง
【ติ๊ง!】
【ตรวจพบสัญญาณชีพของเจ้าของร่างหายไป วินิจฉัยว่าเสียชีวิต】
【ขัดจังหวะขั้นตอนการเปิดใช้งานระบบ】
【ระบบจะเข้าสู่โหมดหลับลึก】
【รอให้เจ้าของร่างปลุกพลังพิเศษให้สำเร็จ ระบบจะเริ่มทำงานอีกครั้ง】
ลู่เยี่ยนโจวงงไปชั่วขณะ
ปฏิกิริยาแรกคือดีใจสุดขีด
ข้ามมิติมาอยู่โลกคู่ขนานนี้สิบแปดปี ต้องทนทุกข์กับการไม่มีของวิเศษประจำตัวมาทั้งชีวิต
คิดไม่ถึงว่ากูเองก็เป็นลูกเทพที่มีระบบด้วยเหมือนกัน!
วินาทีถัดมา ความดีใจก็กลายเป็นความเซ็ง
ปลุกพลังพิเศษ?
ปลุกห่าเหวอะไรกัน!
มึงตัดสินว่ากูตายแล้ว คนตายแล้วจะเอาอะไรไปปลุกพลังพิเศษ?
"ระบบ มึงออกมา"
ลู่เยี่ยนโจวตะโกนเรียกอย่างบ้าคลั่งในหัว
"เรามาคุยกันก่อน"
"ช่วยคนหนึ่งชีวิต บุญยิ่งกว่าสร้างเจดีย์เจ็ดชั้น อย่างน้อยกูก็เป็นวีรบุรุษที่กล้าทำความดี"
"มึงก็ไม่อยากให้ตัวเองเพิ่งผูกพันกับเจ้าของร่าง ยังไม่ทันได้ออกฤทธิ์ก็ต้องถูกฝังกลบไปด้วยกันใช่ไหม?"
"ให้หน้ากันหน่อย ส่งชุดของขวัญมือใหม่มาให้随便ก็ได้ ยาแก้ความตาย หญ้าคืนวิญญาณเก้าแปลง อะไรก็ได้ กูไม่เลือก"
เงียบ
เงียบสงัดราวกับความตาย
นอกจากเสียงร้องไห้ของแม่กับน้องสาวแล้ว ไม่มีความเคลื่อนไหวใด ๆ จากในหัวอีกเลย
ระบบจากไปอย่างไม่ไยดี
"แม่งเอ๊ย"
ลู่เยี่ยนโจวหมดคำพูดไปเลย
ระบบของคนอื่นตอนเริ่มเรื่องแจกชุดเกราะเทพ ส่วนระบบของกูตอนเริ่มเรื่องจัดงานศพ
หมดหวังแล้ว รอความตายเถอะ
ไม่สิ ตายไปแล้วนี่นา
ลู่เยี่ยนโจวยอมแพ้ ปล่อยตัวนอนแผ่ในความมืดมิด
...
อีกฟากหนึ่ง เมืองเจียงเฉิง คฤหาสน์ตระกูลเฉิน
"กระทบ กระทบ"
เสียงฝีเท้าเร่งรีบดังก้องไปตามบันได
เฉินปิงหนิงวิ่งพรวดลงมาจากชั้นสอง
"ไม่จริง เธอจะต้องไม่เป็นอะไร"