"ยวี่หรู นายต้องดูแลหลินเฉินให้ดี ๆ นะ แต่ละวันใส่แต่กางเกงขาสั้นเดินไปเดินมาทั่วหมู่บ้าน จนพวกผู้หญิงในหมู่บ้านไม่อยากกลับบ้านกันเลย"
"คราวก่อนตอนอาบน้ำในแม่น้ำ กางเกงของหลินเฉินบ้านนายถูกน้ำพัดหายไป เกือบทำให้แม่ม่ายชุยฮวาได้เปรียบไปแล้ว"
"ฉันว่าเอางี้เถอะ นายกับหลินเฉินอยู่กินกันไปเลยดีกว่า จะได้ไม่ต้องมีคนอื่นมามองตาขวาง"
หมู่บ้านวั่งเซียน หวังชุนเหมยกำลังคุยกับหลี่เยวี่หรู พอพูดถึงหลินเฉิน ดวงตาก็เป็นประกาย
หวังชุนเหมยเป็นสาวน้อยสวยวัยเยาว์ รูปร่างอวบอั๋นนิดหน่อย สวมเสื้อยืดสีขาวรัดรูป กับกางเกงยีนส์สีน้ำเงิน ที่เน้นสรีระให้ดูงดงามยิ่งขึ้น
ส่วนหลี่เยวี่หรู แต่งตัวเรียบง่าย แต่ก็ไม่อาจปกปิดความงามตามธรรมชาติของนางได้
นางรูปร่างเพรียวบาง เอวเล็กคอดกิ่ว แม้จะบางแต่ก็เต็มไปด้วยชีวิตชีวา
ตอนนี้นางกำชากางเกงของตัวเองไว้แน่น ขาเรียวยาวตรงเป็นระเบียบ ริมฝีปากเล็ก ๆ กัดริมฝีปากล่าง ดวงตากลมโตเปียกชื้นแฝงความลังเลใจ
"ยวี่หรู น้ำดีไม่ควรไหลออกนอกคอก เรื่องนี้ต้องคิดให้ดี ๆ นะ"
หวังชุนเหมยพูดจบ ก็ลุกขึ้นสะโพกส่ายเดินจากไป
หลินเฉินเพิ่งเรียนจบมหาวิทยาลัยได้ไม่นาน จู่ ๆ ก็มีคนส่งเขากลับหมู่บ้าน ตั้งแต่นั้นมาหมู่บ้านเถาหยวนก็มีคนโง่เพิ่มขึ้นมาหนึ่งคน
ส่วนหลี่เยวี่หรู เป็นแม่ม่ายที่ยังไม่เคยเข้าห้องหอ
ช่วงนี้หลี่เยวี่หรูคิดมากทั้งกลางวันกลางคืน มักฝันว่าคนในตระกูลหลินมาบอกให้นางสืบทอดวงศ์ตระกูลหลินให้ได้
"เขาก็เป็นคนโง่นะ"
หลี่เยวี่หรูยิ้มขมขื่น ถ้าจะให้สืบทอดวงศ์ตระกูลหลินจริง ๆ เกรงว่าคนอื่นจะหาว่านางไม่รักษาความบริสุทธิ์ รังแกคนโง่
ส่วนหลินเฉินตอนนี้ กำลังปีนเขาหานกรังอยู่ เขาปีนขึ้นไปบนต้นไม้ใหญ่ต้นหนึ่ง แล้วก็เผลอหลับไปบนต้นไม้
ไม่นานนัก ก็มีชายหญิงคู่หนึ่งเดินมาจากที่ไกล ๆ พวกเขามองซ้ายมองขวา สุดท้ายก็เลือกจุดฮวงจุ้ยที่ดี ที่ไหนได้ ใต้ต้นไม้ที่หลินเฉินนอนหลับอยู่พอดี
"ไอ้บ้าเอ๊ย เก่งจริงนะ ไม่เอาที่บ้าน ต้องมาวิ่งถึงกลางเขาแบบนี้"
"แกไปรู้อะไร นี่มันแฟชั่น คนเมืองชอบเล่นแบบนี้"
"มีแต่แกนี่แหละที่เรื่องมาก แล้วเรื่องโทรศัพท์ล่ะ"
"สบายใจได้ ฉันจะซื้อให้"
...
สองคนไม่รู้จักอาย ทำให้หลินเฉินที่หลับอยู่บนต้นไม้ตื่นขึ้นมา เขาขยี้ตา รู้สึกว่าต้นไม้สั่นเล็กน้อย จึงรีบกอดลำต้นไว้แน่น
"พวกคุณเล่นเกมอะไรกัน ผมขอเล่นด้วย"
หลินเฉินพูดอย่างซื่อ ๆ เขามองเห็นสิ่งที่เกิดขึ้นด้านล่างแล้ว จึงกระโดดลงมาจากต้นไม้ จ้องมองพวกเขาทั้งคู่
เห็นเพียงเขาสวมเสื้อกล้ามเปลือยอก ใส่กางเกงขาสั้นชายหาด แต่ร่างกายดูแข็งแรงมาก
"โว้ย! ไอ้โง่ ถ้าแกทำพ่อตกใจจนป่วยล่ะก็ ดูพ่อจัดการแก"
หลินต้าชุนตะโกนทันที เขานึกว่าผีหลอก เกือบตกใจตาย
หวังเหม่ยลี่เมียลับของเขาก็ตกใจเหมือนกัน นึกว่าสามีตามมาหา พอเห็นว่าเป็นหลินเฉินคนโง่ ก็ไม่ถือสา
"ผมจะเล่น ผมขอเล่นด้วย"
หลินเฉินพูดต่อ ดวงตาซื่อ ๆ จ้องมองหวังเหม่ยลี่ตลอดเวลา
ไอ้โง่ เล่นอะไรกันเล่า รีบไปให้พ้น อย่ามาขวางธุระฉัน
หลินต้าชุนด่าทอ พูดพลางจะไล่หลินเฉินไป อย่ามายุ่งเรื่องของเขา
แต่หวังเหม่ยลี่กลับหัวเราะ "ต้าชุน อย่าดุแรงสิ ไหน ๆ หลินเฉินก็อยากเล่น ก็ให้มันเล่นหน่อยสิ"
"มันเป็นแค่เด็กเมื่อวานซืน ขนยังไม่ขึ้นเลย จะเก่งเท่าฉันได้..."
หลินต้าชุนยังอยากจะพูดประชด แต่กลับต้องตกใจจนพูดไม่ออกด้วยความรู้สึกด้อยค่า
หวังเหม่ยลี่ตาเป็นประกาย ดีใจสุดขีด รู้สึกเหมือนได้เจอสมบัติล้ำค่า
"ผมจะเล่นแล้ว ผมเล่นเป็น ผมเก่งมาก"
หลินเฉินพูดซื่อ ๆ เตรียมจะร่วมวงเกม
หวังเหม่ยลี่ดีใจแทบกรีดร้อง รู้สึกว่าตัวเองโชคดีจริง ๆ ที่ได้เปรียบใหญ่หลวงขนาดนี้
"ไอ้ห่า!"
หลินต้าชุนรู้สึกตัว เขาโมโหสุดขีดที่โดนขัดจังหวะ จึงหยิบก้อนหินขึ้นมาก้อนหนึ่ง แล้วขว้างใส่ท้ายทอยหลินเฉินสุดแรง
ปัง!
หลินเฉินล้มลงกับพื้น ท้ายทอยแตกเลือดไหล เลือดสด ๆ ไหลนองพื้นไม่ยั้ง
หวังเหม่ยลี่ตกใจกรีดร้อง นั่งก้นกระแทกพื้น ลืมแม้แต่จะดึงกางเกงขึ้น
“เลิกตะโกนได้แล้ว” หลินต้าชุนตะคอก
หวังเหม่ยลี่รีบเอามือปิดปาก พูดด้วยความตกใจ "หลินต้าชุน แกฆ่าคนตายแล้ว"
หลินต้าชุนสีหน้าหมองคล้ำ แล้วพูด "เรื่องนี้มีแค่ฟ้ากับดินรู้ แกกับฉันรู้ ถ้ามีคนรู้ ถึงตอนนั้นไม่ใช่แค่ฉันจะซวย แกก็ต้องซวยด้วย"
หวังเหม่ยลี่ถูกขู่สำเร็จ เธอรู้สึกเสียดาย รู้สึกแย่ รู้สึกว่าหลินต้าชุนลงมือเร็วไปหน่อย
"หลินต้าชุน แล้วต่อไปทำยังไง?" หวังเหม่ยลี่ถาม
"เรื่องง่าย ๆ ไม่ไกลมีหน้าผาอยู่แห่งหนึ่ง โยนมันลงไปก็จบ"
หลินต้าชุนตอบ พูดแล้วก็ทำเลย เขาแบกหลินเฉินขึ้นไป แล้วเดินไปทางหน้าผา
เขามือหนักและโหดเหี้ยม ยังไม่ทันแน่ใจว่าหลินเฉินตายจริงหรือเปล่า ก็โยนเขาลงไปทันที
"ไป กลับบ้าน"
หลินต้าชุนปัดฝุ่นบนตัว พาหวังเหม่ยลี่กลับหมู่บ้าน
ส่วนหลินเฉิน เขาตกกระแทกพื้นอย่างหนักใต้หน้าผา เลือดที่ท้ายทอยไหลเปื้อนจี้หยกที่คอ จากนั้นแสงวาบหนึ่ง เขาก็หายไปทั้งคน
พอเขารู้สึกตัวอีกครั้ง เห็นเพียงนางฟ้าสาวงามคนหนึ่ง กำลังมองเขาด้วยความดีใจ
"ที่นี่ที่ไหน? เธอเป็นใคร?"
หลินเฉินถาม แล้วก็ลูบท้ายทอยตัวเอง พบว่าบาดแผลหายดีแล้ว
"ฮี่ฮี่ ไม่คิดว่าเลือดเนื้อเชื้อไขของเจ้าของ จะตกอับได้ถึงขนาดนี้ ฉันรักษาบาดแผลให้เจ้าแล้ว ต่อไปนี้เจ้าก็ไม่ใช่คนโง่อีกต่อไป"
นางฟ้าตัวน้อยพูด นางสวมชุดขาวทั้งตัว งดงามจนไม่เหมือนคนธรรมดา
"เธอ... เธอพูดว่าอะไรนะ?"
หลินเฉินถาม มองนางฟ้าตรงหน้า แล้วมองสภาพแวดล้อมที่สวยงามราวสวรรค์ รู้สึกว่าตัวเองกำลังฝันอยู่แน่ ๆ
"ก่อนหน้านี้ฉันได้รับบาดเจ็บ เจ้าของใช้วิชาลับผนึกฉันไว้ที่นี่เป็นพันปีแล้ว รอให้ลูกหลานของเขามาใช้เลือดปลดผนึก ปล่อยฉันออกมา"
นางฟ้าตัวน้อยอธิบาย มองหลินเฉินตรงหน้า เขาคือลูกหลานของเจ้าของของนาง รักใคร่จึงเมตตา ปฏิเสธไม่ได้ว่าจะเป็นมิตรมาก
"เจ้าของเธอเป็นใคร?"
"ก็บรรพบุรุษของเจ้าไง เขาชื่อหลินเฟิง"
"แล้วบรรพบุรุษฉันฝากอะไรไว้ให้ฉันบ้างไหม? เช่นเงินใช้ไม่หมดสำหรับลูกหลานเนี่ย"
หลินเฉินถาม ถึงจะรู้สึกว่าฝันนี้ แต่ถ้าเป็นฝันดีก็คุ้มแล้ว
"สิ่งที่เจ้าของทิ้งไว้ให้เจ้า จะเอาเงินทองทั่วไปมาเทียบได้ที่ไหน ในตัวฉันมีคัมภีร์บำเพ็ญเพียรที่เจ้าของสืบทอดให้เจ้า" นางฟ้าตัวน้อยพูด
"คัมภีร์บำเพ็ญเพียร? อยู่ไหน?" หลินเฉินถามอย่างตื่นเต้น
"คัมภีร์นี้อยู่ในตัวฉัน ต้อง... ต้องร่วมหลับนอนกันถึงจะได้รับสืบทอด แต่ฉันถูกผนึกมานานเกินไป ตอนนี้พลังปราณบอบช้ำมาก ไม่เหมาะ..."
นางฟ้าตัวน้อยพูดยังไม่ทันจบ ก็ร้องตกใจ เพราะโดนหลินเฉินผลักล้มลงกับพื้น
"เร็ว... เร็ว... เร็ว... รีบหยุดนะ"
นางฟ้าตัวน้อยรีบดิ้นรน พยายามจะสะบัดหลินเฉินออก
"เร็วเร็วเร็ว?"
หลินเฉินได้ยินผิด ได้ยินแค่ข้างหน้าเร็วเร็วเร็ว ส่วนข้างหลังรีบหยุด เขาไม่นำพา