หลินเฉินรู้สึกเหมือนกำลังฝัน และยังเป็นฝันที่งดงามอีกด้วย
ไม่รู้ว่านานแค่ไหน เขาก็หมดสติไป จากนั้นก็ปรากฏตัวขึ้นอีกครั้งใต้หน้าผา ข้างกายยังมีสุนัขจิ้งจอกสีขาวตัวหนึ่ง
"หลินเฉินสารเลว ฉันไม่สนใจนายแล้ว"
สุนัขจิ้งจอกน้อยกลับพูดภาษามนุษย์ได้ ดูเหมือนมันจะโกรธ แล้วกลายเป็นแสงสีขาวหายวับไปอย่างรวดเร็ว
หลินเฉินฟื้นขึ้นมาในอีกไม่นาน เขาลูบหัวตัวเองแล้วพูดอย่างงุนงง: "ฉันมาอยู่ที่นี่ได้ยังไง?"
จากนั้นเขาก็นึกถึงสิ่งที่เกิดขึ้นก่อนหน้านี้ได้ทันที ซึ่งทำให้เขาตกใจเล็กน้อย เพราะมันช่างสมจริงเหลือเกิน
"ดูเหมือนฉันจะกลับมาเป็นปกติจริงๆ แล้ว ฉันไม่โง่อีกต่อไป"
หลินเฉินตื่นเต้นขึ้นมาทันที จากนั้นก็รู้สึกได้ว่ามีความรู้สึกบางอย่างเพิ่มขึ้นในหัวของเขา และตันเถียนก็มีความสั่นไหวของพลังปราณด้วย
หลังจากจัดระบบดูแล้ว เขาอดที่จะตกตะลึงไม่ได้ เพราะที่ผ่านมาไม่ใช่ความฝัน ทุกอย่างเป็นความจริง
"ถ้าไม่ใช่ความฝัน งั้นฉันก็ทำตัวเหมือนสัตว์เดรัจฉานไปแล้วสิ?"
หลินเฉินเกาจมูกด้วยความเขินอาย แล้วมองไปรอบๆ เพื่อหาตัวเงาของเซียนน้อยคนนั้น
จากความรู้สึกที่ได้รับมา เขารู้ว่านี่คือสิ่งที่บรรพบุรุษของเขาจัดเตรียมไว้เป็นพิเศษ โดยใช้วิธีการหลอมรวมพลังเพื่อให้เขาก้าวเข้าสู่ขั้นฝึกปราณชั้นหนึ่งได้อย่างรวดเร็ว ประหยัดความพยายามนับไม่ถ้วน
"ฉันฝึกพลังปราณจนเข้าสู่ขั้นฝึกปราณชั้นหนึ่งได้แล้ว ตระกูลหลินของเรายังมีบรรพบุรุษแบบนี้ด้วยหรือเนี่ย สมแล้วที่สุสานบรรพบุรุษมีควันเขียว"
หลินเฉินอุทานออกมา จากนั้นก็ถุยน้ำลายทันที เพราะการพูดแบบนี้เหมือนเป็นการสาปแช่งบรรพบุรุษของตัวเอง
เมื่อมองดูสภาพแวดล้อมรอบตัว เขาพยายามหมุนวนพลังปราณในตันเถียน ทันใดนั้นก็รู้สึกตัวเบาดั่งนกนางแอ่น และปีนขึ้นจากหน้าผาได้ในไม่ช้า
ระหว่างทางขึ้นเขายังเห็นหวงจิงป่าต้นหนึ่ง คาดว่าน่าจะเติบโตมาหลายร้อยปีแล้ว พรุ่งนี้จะเอาจอบมาขุดมันออก
"ตัวเปื้อนไปหมด ขอไปอาบน้ำที่แม่น้ำก่อนดีกว่า"
หลินเฉินคิดในใจ แล้วรีบวิ่งไปทางแม่น้ำทันที
ตอนนี้หวังชุนเหมยก็มาที่แม่น้ำเช่นกัน เธอถอดรองเท้าแตะส้นสูงออก วางขาสีขาวเนียนเล็กน้อยที่อวบอิ่มลงในน้ำเย็นๆ แล้วแกว่งไปมา
"เย็นสบายจริงๆ"
หวังชุนเหมยเงยหน้าขึ้น เพลิดเพลินกับสายน้ำที่ไหลผ่านเบาๆ
อาจเป็นเพราะน้ำเย็นเกินไป ขาของเธอจู่ๆ ก็เป็นตะคริว ทำให้เธอตกใจร้องออกมา แล้วทั้งตัวก็ล้มลงไปในแม่น้ำ
"ช่วยด้วย ช่วยด้วย!"
หวังชุนเหมยรีบร้องขอความช่วยเหลือ แม้น้ำจะไม่ท่วมหัว แต่ตอนนี้ขาของเธอเป็นตะคริว ไม่สามารถช่วยตัวเองได้เลย
"ใครร้องขอความช่วยเหลือ?"
หลินเฉินได้ยินเสียงขอความช่วยเหลือ ฟังดูคุ้นหู เขารีบเร่งฝีเท้าไปที่แม่น้ำ
"ชุนเหมย"
หลินเฉินจำเธอได้ ไม่ลังเลแม้แต่วินาทีเดียว กระโดดลงน้ำทันทีแล้วจับมือของหวังชุนเหมยไว้
หวังชุนเหมยรู้สึกเหมือนจับฟางเส้นสุดท้ายได้ ทั้งตัวจึงพันแน่นกับหลินเฉิน เหมือนปลาหมึกยักษ์ที่เกาะอยู่บนตัวเขา
หลินเฉินเป็นหนุ่มแข็งแรง จะทนต่อสิ่งยั่วยุแบบนี้ได้อย่างไร รู้สึกทนไม่ไหวจริงๆ
หวังชุนเหมยดูเหมือนจะรู้สึกได้เช่นกัน เธอจึงค่อยๆ ใจเย็นลง แล้วมองดูคนตรงหน้า
"หลินเฉิน!"
หวังชุนเหมยอุทานออกมา ไม่คิดว่าคนที่ช่วยเธอจะกลายเป็นหลินเฉินที่โง่เขลา
"ชุนเหมย ฉันพาเธอขึ้นฝั่ง" หลินเฉินพูด
หวังชุนเหมยไม่ได้ปฏิเสธ เธอรู้สึกว่าขายังไม่มีแรง จึงให้หลินเฉินอุ้มเธอไว้
ขึ้นฝั่งแล้ว หวังชุนเหมยมองหลินเฉินแล้วยิ้ม: "หลินเฉิน ขอบใจที่ช่วยฉันไว้ ฉันจะตอบแทนบุญคุณครั้งนี้ยังไงดี?"
ผู้หญิงในหมู่บ้านต่างรู้ว่าหลินเฉินโง่ๆ แต่หน้าตาดี เลยชอบแกล้งเขาเล่น
ปกติหวังชุนเหมยไม่แกล้งหลินเฉิน แต่ตอนนี้ไม่มีคนอื่น แกล้งเขาสักหน่อยก็ไม่เป็นไร
"ยวี่หรูบอกฉันว่าฉันโตมากแล้ว ต้องหาภรรยา และต้องสืบสกุลให้ตระกูลหลินด้วย เธอช่วยฉันได้ไหม?"
หลินเฉินพูดหยอกล้อ ถ้ายังคิดว่าเขาโง่แบบนั้นไม่ได้
หวังชุนเหมยหน้าแดงทันที ไม่คิดว่าตัวเองจะถูกคนโง่แกล้งเอาได้
จู่ๆ เธอก็นึกขึ้นได้ว่า แต่งงานมาหลายปีแล้ว แต่ก็ยังไม่มีลูก นับเป็นเรื่องที่ก้มหัวไม่ลงในหมู่บ้าน
นี่ไม่ใช่ปัญหาของเธอ แต่เป็นปัญหาของสามีเธอ
เมื่อมองดูรูปร่างหน้าตาหล่อเหลาของหลินเฉิน ซึ่งก่อนหน้านี้ยังเป็นนักศึกษา ทำให้เธอเกิดความคิดที่หุนหันพลันแล่นขึ้นมา
"ให้ฉันดูสิ ว่าเธอโตตรงไหนกันแน่"
หวังชุนเหมยยิ้ม แล้วเริ่มลงมือกับหลินเฉิน
ไม่รู้ว่าจงใจหรือตั้งใจ เธออ้าปากเล็กๆ ด้วยความตกใจ เหมือนพบสมบัติล้ำค่า
หลินเฉินรู้สึกเขินอาย รีบดำลงไปในน้ำ และในไม่ช้าก็จับเต่าตัวใหญ่ตัวหนึ่งขึ้นมาได้
"ยวี่หรูนี่มันของดีๆ เสียเปล่าๆ"
หวังชุนเหมยพูด ทำให้เธอรู้สึกคันใจ ความคิดในใจยิ่งแน่วแน่มากขึ้น
เธอตัดสินใจได้แล้ว กลับไปจะปรึกษากับสามีเรื่องมีลูก
ไม่เห็นด้วยก็ต้องเห็นด้วย
"หลินเฉิน เธอจับเต่าตัวใหญ่ได้ยังไง?"
หวังชุนเหมยถาม เมื่อเห็นหัวเล็กๆ ของเต่าที่ยืดหดได้ ก็รู้สึกคันใจขึ้นมา
"จับได้จากในแม่น้ำ ฉันกลับบ้านแล้ว ถ้ากลับช้า ยวี่หรูคงจะด่าฉัน"
หลินเฉินพูด กระโดดขึ้นฝั่ง แล้วจับเต่าใหญ่วิ่งกลับบ้าน
"พรุ่งนี้จะไปถามยวี่หรู ถ้าเธอไม่เอา ฉันจะเอาเอง"
หวังชุนเหมยพูด วันที่ต้องอยู่เป็นหม้ายโดยมีสามีแต่ไม่มีลูกแบบนี้ เธอไม่อยากทนต่อไปอีกแม้แต่วันเดียว
ใกล้จะมืดแล้ว หลินเฉินถือเต่ากลับบ้านทันที ระหว่างทางผ่านบ้านของหวังเหม่ยลี่ เห็นเธอกำลังเผากระดาษเงินกระดาษทองจุดธูป
"หลินเฉิน ไม่ใช่ความผิดของฉัน ถ้าเธอกลับมาเอาคืน ไปหาหลินต้าชุนไอ้สารเลวนั่นสิ"
หวังเหม่ยลี่พูด ยังไงก็เป็นผู้หญิง ทำเรื่องแบบนี้ไปแล้วก็ยังหวาดกลัวอยู่
หลินเฉินจะโทษเธอผู้หญิงคนเดียวไม่ได้ แต่อยากจะแกล้งเธอเล่น เขาใช้ปลายเท้าจิกพื้นแล้วลอยตัวลงมาอยู่ตรงหน้าเธอเบาๆ
"หวังเหม่ยลี่ ฉันตายไปแล้วโว้ย ตายอย่างน่าเวทนา"
หลินเฉินทำหน้าตาน่ากลัว แล้วซ่อนเต่าใหญ่ไว้ข้างหลังเพื่อไม่ให้เห็น
"อ๊า! หลิน...หลินเฉิน เธออย่าหาฉันเลย ไปหาต้าชุนสิ ไปหาเขาสิ"
หวังเหม่ยลี่ตกใจจนขาซีด หน้าซีดเผือด แทบจะฉี่ราด
หลินเฉินรู้สึกว่าไม่สนุกแล้ว กลัวว่าถ้าเธอตกใจมากเกินไปจะเป็นเรื่อง รีบพูด: "หวังเหม่ยลี่ ฉันล้อเล่นน่ะ ฉันสบายดี ฉันไม่ได้ตาย"
ได้ยินแบบนั้น หวังเหม่ยลี่ถึงกล้าจะเงยหน้ามองเขา แล้วถาม: "หลินเฉิน เธอเป็นคนหรือผีกันแน่?"
"คนสิ จะเป็นผีไปได้ยังไง เรื่องก่อนหน้านี้ไม่ใช่ความผิดของเธอ ฉันไม่โกรธเธอ" หลินเฉินพูด
หวังเหม่ยลี่ถอนหายใจโล่งอก เธอตบหน้าอกตัวเอง แล้วลุกขึ้น
เธอเดินมาหาหลินเฉิน แล้วก็เริ่มลงมือกับเขาเหมือนกัน ดูเหมือนอยากจะลองตรวจดูว่าร่างกายของเขายังอุ่นอยู่หรือเปล่า
"หวังเหม่ยลี่ เธอลวนลามฉันทำไม?"
หลินเฉินตวาด แล้วรีบจับมือที่ลามปามมากขึ้นเรื่อยๆ ของเธอไว้
"ลวนลามแล้วไง ฉันก็จะลวนลาม เธอเก่งก็ลวนลามฉันสิ"
หวังเหม่ยลี่ยิ้ม นึกถึงท่าทางของหลินเฉินก่อนหน้านี้ ก็อดที่จะใจเต้นไม่ไหว
เผชิญหน้ากับผู้หญิงแบบนี้ หลินเฉินยอมแพ้ เขาจะหนีไป แต่กลับถูกหวังเหม่ยลี่ฉุดไว้
"จะมืดแล้ว หิวไหม? ป้ามีขนมปังขาวใหญ่ๆ ให้กิน" หวังเหม่ยลี่พูดพร้อมรอยยิ้ม
"ไม่กินแล้ว ฉันต้องกลับบ้าน" หลินเฉินปฏิเสธอย่างจริงจัง
"กลับบ้านอะไรกัน มาถึงบ้านป้าแล้ว กินให้อิ่มแล้วค่อยกลับ"
หวังเหม่ยลี่ไม่รอช้า ลากหลินเฉินเข้าไปในบ้าน
หลินเฉินมองเธออย่างมีความหมาย หวังเหม่ยลี่ยังคงคิดว่าเขาเป็นคนโง่
ถ้าเขาโลภของกินของเธอ คงได้ตกเป็นเหยื่อเสือเข้าสิงแน่ๆ
"ไม่เอาหรอก ไม่เอาจริงๆ ฉันต้องกลับไปแล้ว"
หลินเฉินพูด พร้อมกับสะบัดมือเธอออก รสนิยมของเขาไม่ได้หนักขนาดนั้น ขนมปังอะไรก็ไม่กินทั้งนั้น
"หลินเฉิน เดี๋ยวก่อน ก่อนหน้านี้เธอไม่ใช่ชอบเล่นเกมเหรอ ป้าจะเล่นกับเธอเอง"
หวังเหม่ยลี่ไม่พูดอ้อมค้อม เธอรีบร้อนจนดึงกางเกงของหลินเฉินไว้