ตั้งแต่เมื่อวาน หลังจากได้เห็น “ทุนทรัพย์” ของหลินเฉิน หวังเหม่ยลี่ก็เฝ้าคิดถึงเขาทั้งวันทั้งคืน พอเอาหลินต้าชุนมาเทียบกันแล้ว เขาไม่แม้แต่จะนับเป็นผายลมด้วยซ้ำ
“หลินเฉิน ขนมปังขาวก้อนโตที่บ้านป้าอร่อยนะ”
“หลินเฉิน กินขนมปังขาวก้อนโตเสร็จแล้ว ยังขี่ม้าตัวใหญ่ได้อีกด้วยนะ”
“หลินเฉิน ตามป้าไปสิ ป้าไม่ทำให้คุณเสียเปรียบหรอก”
หวังเหม่ยลี่คอยยั่วยวนหลินเฉินไม่หยุด เธอคิดว่าคนซื่อบื้ออย่างเขาคงยั่วได้ง่าย ๆ แค่ล่อไม่กี่คำก็พากลับบ้านได้แล้ว
แต่หลินเฉินไม่สนใจเธอเลย รสนิยมของเขาไม่ได้หนักขนาดนั้น ถ้าเป็นหวังชุนเหมยก็ยังพอว่า
“ยวี่หรูคนนี้ ระวังฉันเหมือนระวังโจรเลย หรือฉันจะทำให้หลินเฉินเสียเปรียบได้หรือไง”
หวังเหม่ยลี่กระทืบเท้าด้วยความโมโห เธอแค่อยากรับบทเป็นครูชีววิทยา ช่วยติวให้หลินเฉินสักหน่อยเท่านั้นเอง
“หลินเฉิน ในหมู่บ้านมีหญิงม่ายเยอะ คุณต้องเว้นระยะห่างจากพวกเธอไว้ จะได้ไม่ถูกคนอื่นเอาไปพูดจานินทา”
หลี่เยวี่หรูเอ่ยเตือน ตอนหลินเฉินยังซื่อบื้อ เธอก็กลัวว่าเขาจะถูกเอาเปรียบ พอหายซื่อบื้อแล้วก็ยิ่งกลัวว่าจะถูกเอาเปรียบเข้าไปใหญ่
เพราะเขายังหนุ่มยังแน่นขนาดนี้ เกรงว่าคงควบคุมตัวเองได้ไม่ดีนัก มีโอกาสตกเป็นเหยื่อของหญิงม่ายพวกนั้นได้ง่าย
“ผมรู้แล้ว ผมจะไม่เข้าใกล้พวกเธอ ผมกินอิ่มแล้ว”
หลินเฉินพูด เขาเตรียมออกเดินทางแต่เนิ่น ๆ ไม่รู้ว่าสมุนไพรแบบนี้จะหาคนซื้อได้หรือเปล่า
“หลินเฉิน เอาเต่าตัวใหญ่ตัวนี้ไปด้วยสิ คนในเมืองร่างกายค่อนข้างอ่อนแอ พวกเขาชอบของบำรุงแบบนี้”