หลินเฉินจะยอมให้หวังเหม่ยลี่เอาหน้าที่เหนือกว่าได้ยังไง เต่าตัวใหญ่ในมือของเขาก็ยื่นหัวออกมาฉับพลัน งับมือของนางไว้แน่น
เต่าป่าพวกนี้ดุร้ายมาก สุดท้ายถ้าไม่ใช่เพราะเขาช่วยไว้ คงต้องถูกงับเอาชิ้นเนื้อไปแน่ๆ
“หลินเฉิน พรุ่งนี้มาบ้านป้า ป้าจะพาเล่นเกม เกมสนุกๆ”
หวังเหม่ยลี่พูดพร้อมกับจับแผล เจ็บขนาดนี้แล้วยายังไม่รู้จักจบ ยังคิดเรื่องดีๆ อยู่อีก
หลินเฉินไม่สนใจนางหรอก เขาเร่งฝีเท้ากลับบ้านเร็วขึ้น
“ไอ้เด็กบ้า วิ่งหนีเร็วจัง”
หวังเหม่ยลี่ถ่มน้ำลาย แล้วรีบไปทำแผล
หลี่เยวี่หรูตอนนี้ใจเต้นไม่เป็นจังหวะ
นางกำลังก่อไฟทำอาหาร แขนขาวผ่องบางยื่นไม้ฟืนเข้าไปในเตา
ความร้อนแรงกล้าทำให้นางเหงื่อท่วม เดิมทีเสื้อเชิ้ตก็แนบเนื้ออยู่แล้ว ยิ่งเปียกเหงื่อยิ่งเห็นสัดส่วนน่ามอง
ปล่องไฟเก่าทรุดโทรม ระบายควันไม่ดี ควันตลบจนน้ำตาไหล
นางทนไม่ไหวต้องลุกขึ้นมาเช็ดน้ำตา ดวงตาสวยแดงก่ำ คมเข้มน่าสงสาร ใครเห็นก็อยากโอบกอดมาหวังนวล
“ยวี่หรู ผมกลับมาแล้ว”
หลินเฉินวิ่งเข้ามา มือยังถือเต่าตัวใหญ่ ยื่นให้นางดูเหมือนโชว์ของรางวัล
หลี่เยวี่หรูหันมาเจอเต่าตัวใหญ่เข้าก็แทบตกใจ รีบถาม: “หลินเฉิน เอาความมาจากไหน?”
“จับได้จากแม่น้ำ” หลินเฉินตอบ
“เต่าป่าแบบนี้ ขายได้เป็นร้อยบาทต่อกิโล ตัวนี้ต้องได้สี่ห้าร้อยแน่ๆ”
หลี่เยวี่หรูตาเป็นประกาย เพื่อรักษาโรคให้หลินเฉิน นางแทบหมดเนื้อหมดตัว ยังเป็นหนี้คนอีกหลายคน
ตอนนี้บ้านแทบจะจนกรอบ เต่าตัวนี้ถ้าขายได้ ต้องช่วยคลี่คลายปัญหาเฉพาะหน้าได้แน่นอน
หลินเฉินก็นึกถึงสภาพบ้านเช่นกัน จู่ๆ ก็นึกขึ้นได้ว่าครั้งก่อนที่ปีนหน้าผาขึ้นมา เจอหวงจิงอายุหลายปีอยู่ต้นหนึ่ง พรุ่งนี้ไปขุดมา ขายได้เงินมากกว่าแน่ๆ
“ยวี่หรู ผมก่อไฟเอง เธอไปทำกับข้าวเถอะ”
หลินเฉินพูด แล้วโยนเต่าลงในถังน้ำ จากนั้นก็ไปทำงาน
หลี่เยวี่หรูพยักหน้า มองหลินเฉินที่แสนรู้สึกผิดชอบ ถ้าไม่ป่วย คงเป็นสามีที่ดีได้แน่นอน
นางนึกถึงคำพูดของหวังชุนเหมย อดใจเต้นไม่เป็นจังหวะไม่ได้ หลินเฉินโตเป็นหนุ่มเต็มตัวแล้ว เต็มไปด้วยพลังชายชาติ
ขนาดห่างกันหลายเมตร ยังได้กลิ่นฮอร์โมนผู้ชายเข้มข้นจากตัวเขา
“หลินเฉินเป็นหนุ่มขนาดนี้ ถ้าไม่มีเมีย ในหมู่บ้านคงต้องมีเรื่องแน่ๆ”
หลี่เยวี่หรูคิดในใจ เมื่อก่อนหมู่บ้านสร้างถนนแล้วดินถล่ม คนตายไปหลายคน ทิ้งแม่หม้ายไว้หลายราย
แม่หม้ายพวกนั้นแต่ละคนหิวแสงเหลือเกิน ปกติชอบแกล้งหลินเฉิน วันไหนไม่รู้คงได้กินหนุ่มแน่ๆ
อีกด้านหนึ่ง หวังชุนเหมยมองสามีของตน หลินต้าไห่ ใจลอยไปไกล
หลินต้าไห่ไม่ใช่คนดีอะไรเลย เป็นพวกอันธพาล กินเหล้า เล่นพนัน เที่ยวผู้หญิง ยาเสพย์ติด ที่เหลือทั้งหมด ก็แค่เรื่องผู้หญิงนี่แหละที่ไม่มีแรง
ตอนนี้เขาดูมีเรื่องกังวลใจ คิ้วขมวดเป็นตัวจีนคำว่า "ชวน" สูบบุหรี่หนักหน่วง
“ต้าไห่ นี่แกเป็นอะไร? แทงบอลหมดตัวอีกแล้ว?” หวังชุนเหมยถาม
“ฮึย ใครบอกหมดตัว เรื่องอัปมงคล” หลินต้าไห่ด่าว่า
“แล้วแกเป็นอะไร?” หวังชุนเหมยถาม
“วันนี้ข้างนอกได้ยินว่า ไอ้แก่โสดไม่มีลูกไม่มีเมีย ตายอยู่ในบ้านหลายวันกว่าจะมีคนพบ”
หลินต้าไห่พูด ฟังเรื่องนี้แล้วใจสั่น เพราะเขาเองก็ไม่มีลูกไม่มีเมีย
หวังชุนเหมยเข้าใจได้ทันที นางรีบด่า: “หลินต้าไห่ ฉันรู้ว่าแกคิดอะไร ฉันไม่ใช่แม่ไก่ที่ออกลูกไม่ได้ แต่แกต่างหากที่เป็นไก่ตอน”
“โวยวายอะไร ถ้าให้คนอื่นรู้ ระวังฉันจะทุบให้ตาย”
หลินต้าไห่ขู่เข็ญ แล้วทิ้งก้นบุหรี่ จุดใหม่ขึ้นมาอีกมวน พูด: “ต่อไปนี้จะให้นางช่วยหน่อย”
“แกจะทำอะไร?” หวังชุนเหมยถาม รู้สึกว่าเขาไม่คิดดี
หลินต้าไห่ดูดบุหรี่ลึกๆ พูด: “ฉันแม้จะทำหน้าที่ไม่ได้ แต่ก็หาคนช่วยได้ ลูกของแกก็คือลูกของฉัน ขอแค่เลี้ยงดูฉันยามแก่เฒ่าได้ก็พอ”
หวังชุนเหมยตกใจ ไม่คิดว่าหลินต้าไห่จะปลงได้ขนาดนี้ รู้ว่าเมื่อก่อนเขากลัวนางไปมีชู้แทบตาย คอยจับตาดูตลอด 24 ชั่วโมง
“ต้าไห่ พูดจริงหรือพูดเล่น?” หวังชุนเหมยถามด้วยความตื่นเต้นเล็กๆ
“จริงสิ เพื่อมีทายาท และมีคนเลี้ยงดูยามแก่เฒ่า ต้องทำแบบนี้เท่านั้น” หลินต้าไห่กัดฟันพูด
หวังชุนเหมยแกล้งทำเป็นเกรงใจแล้วรับปาก จากนั้นก็ตั้งเงื่อนไข: “ฉันขอคนหนุ่ม หน้าตาดี และต้องเป็นนักศึกษา”
ถ้าหลินเฉินอยู่ตรงนั้น คงต้องพูดว่า "เธอบอกเลขบัตรประชาชนฉันเลยสิ"
“หนุ่ม หน้าตาดี นักศึกษา”
หลินต้าไห่ขมวดคิ้วอีกครั้ง จากนั้นตาก็สว่างวาบ พูด: “หลินเฉินก็เข้าท่าดิ ยังไงเขาก็เป็นคนโง่ แค่ยื่นลูกอมเม็ดเดียวก็หลอกมาได้แล้ว”
หวังชุนเหมยดีใจในใจ สามีภรรยากันจริงๆ คิดตรงกันเป๊ะ
“ถ้าเขาเป็นคนโง่ ลูกที่เกิดมาจะโง่ด้วยไหม?” หวังชุนเหมยถาม
“ไม่หรอก เมื่อก่อนเขาไม่ได้โง่ ฉลาดมากด้วย แต่โดนคนอื่นตีจนโง่ จำได้ว่าไปขัดใจใครบางคนเข้า”
หลินต้าไห่พูด ยิ่งคิดก็ยิ่งอยากได้ รีบคิดแล้วลงมือเลยดีกว่า
“ชุนเหมย แกอยู่บ้านทำกับข้าวหน่อย ฉันจะไปเรียกหลินเฉินมาดื่มเหล้า ไอ้เด็กนี่ดื่มไม่เก่ง พอเมาแล้วจะได้อะไรไม่รู้ไม่เห็น”
หลินต้าไห่พูด แบบนี้ก็กันหลินเฉินไปนินทาข้างนอกได้ด้วย
“ได้ ได้สิ”
หวังชุนเหมยรับปาก ใจทั้งตื่นเต้นทั้งลุ้น
หลินต้าไห่ออกไปหาหลินเฉินทันที
ส่วนหลินเฉินกินอิ่มแล้ว มองหลี่เยวี่หรูที่เหนื่อยเพื่อเขามาตลอด คิดว่าควรจะบอกนางว่าเขาไม่ได้โง่
“หลินเฉิน เข้ามาสิ”
เยวี่หรูเรียก เขาไปอาบน้ำเปลี่ยนชุดนอนแล้ว ตั้งใจเลือกชุดราตรีสายเดี่ยวที่ไม่ได้ใส่มานานหลายปี
ผิวขาวเนียนเปล่งประกายใต้แสงไฟ แม้จะมีความผอมไปบ้าง แต่ก็มีสัดส่วนดี คงที่ควรจะอวบก็ไม่อ่อนแอเลย
เอี๊ยด!
หลินเฉินผลักประตูเข้าไป มองหลี่เยวี่หรูที่สวยน่าหลงใหลจนต้องตาโต
“หลินเฉิน มานั่งใกล้ๆ”
หลี่เยวี่หรูเรียก แม้ยังไม่ได้เข้าหอสามีก็เป็นหม้าย ไม่มีประสบการณ์เหมือนกัน
แต่อย่างน้อยก็เป็นผู้หญิง เคยเห็นเข็นข้ามฟากมามากพอ ยังไงก็รู้มากกว่าคนโง่แบบหลินเฉิน
หลินเฉินเดินไปนั่งข้างนางอย่างว่าง่าย พอเขารวบรวมความกล้าจะพูดความจริง จู่ๆ หลี่เยวี่หรูก็โผเข้ากอดเขา
“หลินเฉิน แกชอบฉันไหม?” หลี่เยวี่หรูถาม
“ชะ ชอบ ผมชอบเธอสิ”
หลินเฉินตอบแบบมึนๆ ในใจคิดมาตลอดว่าพอเรียนจบมหาวิทยาลัยจะแต่งงานกับนาง
“คืนนี้เรามาเล่นเกมกันเถอะ เกมนี้ห้ามบอกใครเด็ดขาด ไม่งั้นฉันจะไม่คุยกับแกอีกต่อไป”
หลี่เยวี่หรูพูด แก้มร้อนผ่าว เพราะการหลอกคนโง่แบบนี้ ถ้าคนอื่นรู้จะทำยังไง
กลืน!
หลินเฉินกลืนน้ำลายลงลำคอ เขาตัดสินใจจะยังไม่บอกความจริงก่อน ดูซิว่าหลี่เยวี่หรูจะเล่นเกมอะไรกับเขา
“ได้ ได้ เล่นเกมกัน ผมจะไม่บอกใคร” หลินเฉินพูดอย่างตื่นเต้น
“ยวี่หรู แล้วต่อไปจะเล่นยังไง?” หลินเฉินถาม
“ต่อจากนี้ ต่อจากนี้ ก็... ถอดเสื้อผ้าสิ”
หลี่เยวี่หรูพูดอย่างเขินอาย เพื่อไม่ให้หลินเฉินไปมีเรื่องข้างนอก เพื่อไม่ให้แม่หม้ายในหมู่บ้านได้เปรียบ เขาถึงขั้นยอมทำทุกอย่าง