คาโรลกินข้าวเสร็จ ก็นั่งอยู่คนเดียวบนบันไดหินหน้าพระตำหนักใหญ่ เขาดึงฮู้ดสีเทาลงมาบังลมหนาวที่พัดเฉียงมาจากด้านข้าง
ไกลออกไป โครงร่างของแผ่นดินหายไปในความมืด ทางทิศของที่ราบแห่งแสง เสาแสงจาง ๆ หลายต้นพุ่งขึ้นสู่ท้องฟ้า นั่นคือเมืองของมนุษย์ยุคโบราณ
ลึกลงไปในทะเลไกลออกไป น่านน้ำรูลูลู่เย่ปกคลุมไปด้วยหมอกหนาตลอดปี
คาโรลเงยหน้าขึ้น
ท้องฟ้ายามค่ำคืนปลอดโปร่ง แสงดาวของกลุ่มดาวแมงป่องระยิบระยับ
เขายื่นมือขวาออกมา ปลายนิ้วเรืองแสงสีน้ำเงินดั่งดวงดาว
แสงนั้นอ่อนมาก แต่ในความมืดยามค่ำคืนกลับชัดเจนเป็นพิเศษ
การต่อสู้เมื่อตอนกลางวัน เขาชนะดารัมและฮิตรา กฎของยุคโบราณนั้นง่ายมาก ใครกำปั้นใหญ่ใครก็ชนะ เขาตั้งหลักในฝ่ายมืดได้ชั่วคราว
แต่นี่ไม่ใช่วิธีที่ยั่งยืน
ความทะเยอทะยานของคามิลล่ากำลังขยายตัว ดารัมและฮิตรารู้จักแต่การทำลาย ทิก้า...
เสียงฝีเท้าแผ่วเบาดังมาจากด้านหลัง
คาโรลหุบนิ้ว ดับแสงที่ปลายนิ้ว
เขาไม่หันหลัง การรับรู้ดวงดาวทำให้เขารู้ชัดเจนว่าใครมา
ทิก้าเดินมาถึงข้างคาโรล
ทิก้าไม่พูดอะไร รีบนั่งลงบนบันไดหินข้างคาโรลทันที
ทั้งคู่นั่งเคียงข้างกันมองดูความมืดที่อยู่ไกลออกไป
ลมแรงขึ้น เสียงคำรามของสัตว์ประหลาดนิรนามดังมาจากหุบเหวลึก
"นายไม่สงสัยเลยนะ" ทิก้าเอ่ยปาก แต่เสียงกลับต่ำมาก
คาโรลหันไปมองเขาครู่หนึ่ง
"สงสัยอะไร?" คาโรลถาม
"ที่ฉันยอมเป็นหัวหน้า" ทิก้ามองดูเสาแสงของเมืองที่อยู่ไกลออกไป
คาโรลเก็บมือทั้งสองข้างเข้าไปในแขนเสื้อ
"ทำไมล่ะ?" น้ำเสียงของคาโรลดูไม่ใส่ใจ
เขาจริง ๆ ไม่สงสัยเลย ล้อของประวัติศาสตร์เขียนบทไว้แล้ว ฝ่ายมืดต้องก่อตั้ง ทิก้าต้องเป็นหัวหน้า นี่คือความจริงที่ตายตัว
ทิก้าเงียบไปนาน
เขายกมือขวา แบมือออก หันไปทางลมที่อยู่ไกล
"มีอะไรบางอย่างกำลังผลักฉัน" ทิก้าพูด
คาโรลขมวดคิ้วเล็กน้อย
"อะไร?"
"ความปรารถนาอย่างหนึ่ง"
ทิก้าประกบมือขวา แล้วชี้ไปยังที่ราบด้านหน้า
"ลอยมาจากทางนั้น"
คาโรลมองตามนิ้วของเขา
"ตอนเพิ่งมายังดาวดวงนี้ ฉันเงียบมาก"
เสียงของทิก้ากระจายไปตามลมยามค่ำคืน
"แต่ไม่นาน อากาศก็มีสิ่งเจือปนเพิ่มขึ้น ความกลัว ความโลภ ความเย่อหยิ่ง การพิชิต"
ทิก้าหันมามองคาโรล
"สิ่งเจือปนเหล่านี้แทรกซึมเข้ามาในร่างกายของฉัน พวกมันพูด ให้ฉันไปทำลาย ไปปกครอง"
คาโรลมองดวงตาที่ไร้ความรู้สึกคู่นั้น
เขาเข้าใจแล้ว
ทิก้าเป็นร่างกายพลังงานบริสุทธิ์ เขาไม่แยกแสงและความมืด แค่ดูดซับพลังงาน
อารยธรรมมนุษย์ยุคโบราณเจริญก้าวหน้าอย่างมาก แต่จิตวิญญาณว่างเปล่าอย่างยิ่ง พวกเขากลัวสัตว์ประหลาด ปรารถนาพลัง เต็มไปด้วยความขัดแย้งภายใน
อารมณ์ด้านลบเหล่านี้ คือพลังงานมืดบริสุทธิ์ที่สุด
ทิก้าไม่ได้ตกต่ำลงเป็นยักษ์มืดด้วยตัวเอง แต่เป็นความชั่วร้ายของมนุษย์ยุคโบราณ ที่ย้อมเทพเจ้าต่างถิ่นนี้ให้กลายเป็นสีดำ
"นั่นคือความปรารถนาของมนุษย์" คาโรลพูดอย่างมั่นใจ
ทิก้าไม่โต้แย้ง
"สิ่งมีชีวิตบนดาวดวงนี้ช่างขัดแย้งกันเหลือเกิน"
คาโรลเพิ่มระดับเสียง ให้กลบเสียงลม
"พวกเขาสร้างหอคอยแห่งแสงที่พุ่งทะยานสู่ท้องฟ้า แต่กลับซ่อนด้านมืดไว้ใต้หอคอย นายดูดซับด้านมืดของพวกเขา นายกำลังแบกรับค่าใช้จ่ายแทนพวกเขา"
ทิก้ามองดูฝ่ามือของตัวเอง
กลางฝ่ามือมีพลังงานสีดำทองไหลวนอยู่เล็กน้อย
"เสียงดังมาก" ทิก้าเงยหน้าขึ้นเอ่ยอย่างเรียบเฉย "เสียงเหล่านั้นก้องอยู่ในหัว คามิลล่าพวกเขาไม่ได้ยิน พวกเขาคิดว่านี่คือพลังของตัวเอง"
คาโรลนึกถึงเสียงหัวเราะอันบ้าคลั่งของคามิลล่าเมื่อตอนกลางวัน
สามสาวกแห่งความมืดถูกพลังงานมืดกลืนกินไปแล้ว พวกเขากลายเป็นทาสของความปรารถนา
"แล้วนายล่ะ?" คาโรลจ้องทิก้า
ทิก้าหันมา สายตาตกอยู่บนตัวคาโรล
ในดวงตาสีขาวน้ำนม สะท้อนใบหน้าของคาโรลภายใต้ชุดคลุมสีเทา
"ตอนนายอยู่ข้าง ๆ เสียงลดลงมาก" ทิก้าเอียงหัวกระซิบข้างหู
คาโรลชะงัก รู้สึกถึงความไม่มั่นใจจาง ๆ
เขายังสงสัยว่าทิก้าเป็นเกย์หรือเปล่า
"เก็บความคิดชั่วร้ายในใจนายซะ"
"แค่แสงของนาย เงียบสงบ บริสุทธิ์มาก" ทิก้าพูดต่อ "ไม่มีสิ่งเจือปนเหล่านั้น พิงนายไว้ ฉันได้ยินเสียงของตัวเอง"
คาโรลรู้สึกคอแห้ง
แสงแรกของกลุ่มดาวแมงป่อง เป็นตัวแทนของความตายและการเกิดใหม่
แสงของเขาบริสุทธิ์อย่างยิ่ง
ตอนที่ตกลงมายังโลก เขาเกาะอยู่ที่ขอบมิติจิตสำนึกของทิก้า
เขาคิดว่าตัวเองเป็นแค่ผู้โดยสารที่โบกรถไปด้วย
แต่ตอนนี้ดูเหมือน เขากลายเป็นสมอแห่งเหตุผลของเทพเจ้าแห่งการทำลายล้างตนนี้
ถ้าไม่มีคาโรล ทิก้าจะถูกพลังงานมืดกลืนกิน กลายเป็นเครื่องจักรที่รู้จักแต่การฆ่า จนกว่ายูเรนจะปรากฏตัว
แต่ตอนนี้ การมีอยู่ของคาโรล ทำให้ทิก้ารักษาความมีสติเล็กน้อยไว้ในความมืด
คาโรลหายใจเข้าลึก ๆ
สายสัมพันธ์นี้ลึกซึ้งกว่าที่เขาคิดไว้มาก
"ทิก้าเอ๋ย" คาโรลเปลี่ยนคำเรียก น้ำเสียงจริงจัง "พลังงานมืดจะเพิ่มขึ้นเรื่อย ๆ สิ่งที่อยู่ในทะเลลึกก็กำลังตื่นขึ้น นายกดความปรารถนาทั้งหมดไว้ไม่อยู่หรอก"
ในทะเลลึกรูลูลู่เย่มีกาตันจัวร์ นั่นคือแหล่งที่มาของความสิ้นหวังที่แท้จริง
ทิกลุกขึ้นยืน
สายลมยามค่ำคืนพัดเสื้อคลุมสีดำของเขาปลิวไสว
เขามองคาโรลจากเบื้องบน
"ต่อไป เราควรทำยังไง?" คาโรลเงยหน้าขึ้นถามคำถามที่สำคัญที่สุด
เขาต้องการรู้ความคิดที่แท้จริงของทิก้าในตอนนี้
จะทำตามความมืดเพื่อปกครองมนุษย์? หรือจะออกจากดาวดวงนี้ไปเลย?
สมองของคาโรลหมุนอย่างรวดเร็ว เตรียมคำพูดไว้หลายสิบชุด พยายามนำทางทิก้าไปสู่เส้นทางที่ถูกต้อง
ทิก้ามองคาโรล
ในดวงตาของเขาแวบขึ้นมาซึ่งอารมณ์ที่แสนจะหาได้ยาก
ริมฝีปากบางของเขาเปิดออกเล็กน้อย
"ยำรวมมิตร"
คาโรลตะลึง
คำพูดหลายสิบชุดที่เขาเตรียมไว้ติดอยู่ในลำคอ ขึ้นก็ไม่ได้ ลงก็ไม่ลง
ลมหยุด
สัตว์ประหลาดในหุบเหวก็ไม่ร้องอีก
โลกทั้งใบเหมือนกดปุ่มหยุดในชั่วขณะนี้
คาโรลเบิกตากว้าง จ้องทิก้าเขม็ง
"นายพูดว่าอะไรนะ?" คาโรลสงสัยว่าระบบการได้ยินของตัวเองมีปัญหา
"ยำรวมมิตรผัดไข่" ทิก้าพูดซ้ำอีกครั้ง น้ำเสียงยังคงสงบ
เขาหันหลัง ก้าวขายาว เดินไปทางประตูพระราชวังหินดำ
คาโรลลุกขึ้นอย่างรวดเร็ว
"เดี๋ยวก่อน!" คาโรลตะโกน
ทิก้าไม่หยุดฝีเท้า
ประตูหินหนาถูกผลักเปิด แล้วค่อย ๆ ปิดลง
ร่างของทิก้าหายไปในส่วนลึกของพระตำหนัก
คาโรลยืนอยู่ที่เดิม
สายลมยามค่ำคืนพัดผ่านอีกครั้ง หนาวเย็นถึงกระดูก
เขายกมือทั้งสองขึ้น นวดแก้มที่แข็งทื่อ
ยำรวมมิตร แล้วยังผัดไข่อีก
คำนี้ไม่ใช่คำศัพท์ในคลังคำของอารยธรรมยุคโบราณแน่นอน
นี่คือคำศัพท์อินเทอร์เน็ตสมัยใหม่ในศตวรรษที่ 21
ความคิดบ้า ๆ ผุดขึ้นในหัวของคาโรล
ทิก้าเป็นคนข้ามมิติ? ไม่ถูกต้อง! คนข้ามมิติจะไม่เป็นแบบทิก้าตอนนี้
เป็นไปได้มากที่สุดว่า ช่วงเวลาก่อนที่จะมายังโลก เขาถูกทิก้าดึงดูดไว้ตลอด
ทิก้าเป็นหลุมดำที่ดูดซับทุกอย่าง
เขาไม่เพียงดูดซับพลังงานมืดของมนุษย์ยุคโบราณ
เขายังอ่านเศษความทรงจำในจิตใต้สำนึกของคาโรลโดยไม่รู้ตัว
เทพเจ้าที่ยังไม่เป็นรูปเป็นร่างนี้ กำลังเรียนรู้ทุกอย่างของคาโรลด้วยวิธีที่แปลกประหลาดอย่างยิ่ง
คาโรลตัวสั่น
ทีมก็ไม่มีทางเป็นทางการ ขนาดหัวหน้ายังเริ่มเรียนคำศัพท์สมัยใหม่เลย
เขาเงยหน้ามองท้องฟ้ายามค่ำคืนอันลึกล้ำ
ฟันเฟืองแห่งประวัติศาสตร์เบี่ยงออกจากรางจนหมดแล้ว
ต่อไป จะเกิดอะไรขึ้นอีก?
คาโรลไม่รู้
แต่เขาเชื่อมั่นอย่างหนึ่ง
แต่เขามั่นใจอย่างหนึ่ง
ทิก้าคนนี้ ไม่ใช่เทพเจ้าแห่งการทำลายล้างที่เงียบขรึมในความทรงจำของเขาอีกต่อไป
ในพระตำหนัก หลังประตูหิน
ทิก้าพิงกำแพงเย็นเฉียบ
เขายกมือขึ้น กดที่หน้าผาก
ในหัว ภาพแปลก ๆ กำลังพลุ่งพล่าน
ตึกสูงระฟ้า กล่องเหล็กวิ่งเร็ว หน้าจอสี่เหลี่ยมเรืองแสง
ยังมีคนหนุ่มสาวใส่เสื้อผ้าแปลกๆ ตะโกนใส่หน้าจอ
อีกทั้งชายหนุ่มที่ใส่เสื้อผ้าแปลก ๆ กำลังตะโกนใส่หน้าจอ
ทิก้าหลับตา
เขาไม่เข้าใจภาพเหล่านี้
แต่เขารู้สึกว่า มันสนุกดี
สนุกกว่ามนุษย์ยุคโบราณที่ทำได้แค่กรีดร้องและเรียกร้องเสียอีก
แต่โลกนั้นกลับมีร่องรอยของตัวเองอยู่ด้วย