ก็เพราะต้องผ่านเรื่องราวเหล่านี้มาเช่นกัน จึงทำให้ฉางชิงเข้าใจชัดเจนว่า โลกใบหนึ่งที่เพราะความอ่อนแอแล้วไม่อาจอยู่รอดได้นั้น ผิดแน่นอน
ดังนั้นเขาจึงกวาดล้างผู้ฝึกฝนวิชามาร ใช้กำลังเพียงลำพังจัดระเบียบแดนเซียนและทวีปฉางเซิงขึ้นมาใหม่
เขามิได้หวังให้ทุกคนเป็นถึงมังกร
แต่เพียงขอให้ความอ่อนแอไม่ต้องเป็นความผิดอีกต่อไป
ทว่ากลับกลายเป็นชนวนให้สหายผู้สนิททรยศเขา และเซียนจักรพรรดิอีกนับสิบร่วมกันล้อมโจมตี
ฉางชิงต้องการให้ทุกคนเสมอภาค ต้องการยุคสมัยอันสงบสุข แต่สำหรับเซียนจักรพรรดิองค์อื่นๆ พวกเขากว่าจะยืนอยู่บนจุดสูงสุดของแดนเซียนได้นั้นยากเย็นเพียงใด จะให้มาเท่าเทียมกับมนุษย์สามัญที่ต่ำต้อยดั่งเศษหญ้าได้อย่างไร?
แต่เรื่องเหล่านั้นล้วนเป็นเรื่องของชาติภพก่อน
ทว่าฉางชิงเชื่อว่าในชาตินี้ เขาจะพาตระกูลฉางทะยานขึ้นสู่แดนเซียนได้ทั้งตระกูล อีกทั้งยังก้าวเข้าสู่แดนที่สูงยิ่งกว่านั้นก่อนใคร และบรรลุสิ่งที่ตนใฝ่หาในชาติภพก่อนได้สำเร็จ
“ท่านแม่ ท่านยังมีเรื่องใดอีกหรือไม่?”
“โอ้ โอ้” หลินหว่านเอ๋อร์เพิ่งจะได้สติ ใบหน้าที่เหงาหงอยหายไปชั่วขณะ “ตามธรรมดาแม่คิดจะมาเยี่ยมเจ้าอยู่หรอก แต่ได้ยินนางกำนัลบอกว่าเสวี่ยเอ๋อร์มาที่บ้านเราแล้ว ก็เลยคิดจะมอบของหมั้นให้พวกเจ้าสองคนเสียก่อน”
พูดจบ หลินหว่านเอ๋อร์ก็หยิบปลาคู่หยกออกมาอันหนึ่ง
ปลาคู่หยกครึ่งขาวครึ่งดำ ปลาหยินหยางสองตัวหัวชนหาง กลายเป็นลายหยินหยาง
หลินหว่านเอ๋อร์แยกปลาหยินกับปลาหยางออกจากกัน แล้วยื่นให้ฉางชิงและซูเนี่ยนเสวี่ยคนละตัว
“นี่คือของหมั้นที่ท่านพ่อของเจ้ามอบให้แม่ตอนนั้น ผู้ถือปลาหยินหยางสองตัวนี้จะสามารถรู้ตำแหน่งของอีกฝ่ายได้” หลินหว่านเอ๋อร์ยิ้มบางๆ