“ท่านผู้เฒ่าหญิง แย่แล้ว! ฝ่าบาททรงถูกลอบปลงพระชนม์ ท่านกั๋วกงเข้าปกป้องพระองค์...จนสละชีพเพื่อชาติแล้ว!”
ท่านผู้เฒ่าหญิงเชิงเชินรู้สึกราวกับถูกฟ้าผ่าลงกลางกระหม่อม สายตาพลันมืดดับ หากชุนเทาเถาสาวใช้คนสนิทไม่ว่องไว รีบเข้ามาประคองไว้ทัน นางคงทรุดลงตรงนั้นแล้ว
ถึงอย่างไรท่านผู้เฒ่าหญิงก็เป็นนายหญิงใหญ่ของตระกูล นางฝืนกลืนรสคาวเลือดที่เอ่อขึ้นมาถึงลำคอลงไป เล็บจิกแขนชุนเทาเถาจนลึก เสียงสั่นจนแทบฟังไม่ได้ศัพท์ “ปิดข่าวให้มิด! โดยเฉพาะ...ห้ามให้หลิวเหนียงรู้เด็ดขาด!”
เสียงยังไม่ทันขาด ที่ประตูตำหนักก็มีร่างหนึ่งเซถลาเข้ามาในสายตา
หลิวเหนียงประคองครรภ์ ร่างผอมบางราวกับแผ่นกระดาษ เอนพิงอยู่บนตัวสาวใช้ ใบหน้าตื่นตระหนกของแม่สามี กับบ่าวไพร่ที่คุกเข่าหมอบอยู่เต็มพื้น ล้วนบ่งบอกว่ามีเรื่องใหญ่เกิดขึ้น
“ท่านแม่...” เสียงของหลิวเหนียงแผ่วเบาจนแทบไม่ได้ยิน ทว่าฝีเท้ากลับมั่นคง ค่อย ๆ ก้าวเข้าไปในตำหนัก “เกิดเรื่องอะไรขึ้นหรือเจ้าคะ? ที่ว่าห้ามให้ข้ารู้ หมายความว่าอย่างไร?”
ริมฝีปากท่านผู้เฒ่าหญิงขยับพะงาบ น้ำตาคลออยู่ในเบ้าตา นางมองหน้าท้องที่นูนใหญ่ของลูกสะใภ้ นั่นคือสายเลือดของตระกูลเชิง เป็นสายเลือดเพียงหนึ่งเดียวที่อันเอ๋อร์ทิ้งไว้บนโลกนี้ นางอ้าปาก ทว่ากลับเปล่งเสียงออกมาไม่ได้แม้แต่น้อย
หัวใจของหลิวเหนียงค่อย ๆ จมดิ่งลงทีละน้อย นางทอดสายตาตามสายตาแม่สามี ก่อนจะหันไปมองบ่าวชายที่คุกเข่าสั่นเทาอยู่บนพื้น
บ่าวชายผู้นั้นเงยหน้าขึ้น สบเข้ากับดวงตาของหลิวเหนียงพอดี จากนั้นก็เหลือบมองท่านผู้เฒ่าหญิงอย่างรวดเร็ว แล้วก้มหน้าต่ำลงกว่าเดิม แทบอยากจะมุดหายเข้าไปในร่องกระเบื้อง
“หมิงหลาง...” หลิวเหนียงพึมพำ ราวกับเรียกหา ทั้งคล้ายละเมอ ทารกในครรภ์ดูเหมือนจะรับรู้ถึงอารมณ์ของมารดา จู่ ๆ ก็ขยับกระตุก ความเจ็บปวดแหลมคมพลันแล่นพล่านไปทั่วร่าง
หลิวเหนียงครางอู้อี้ ร่างโงนเงน เหงื่อเย็นเม็ดโตผุดขึ้นที่ขมับในพริบตา
“หลิวเหนียง!” ท่านผู้เฒ่าหญิงเชิงเชินหน้าถอดสี รีบพุ่งเข้าไปรั้งลูกสะใภ้ไว้ เสียงแหบพร่า “เร็ว! รีบตามหมอประจำตระกูลมา! ไปตามหมอตำแย!”
ภายในห้องอุ่นพลันโกลาหล สาวใช้และแม่นมต่างพากันวิ่งออกไปอย่างสะเปะสะปะ เสียงร้องไห้กับเสียงฝีเท้าดังปะปนกันไปทั่ว
หลิวเหนียงพิงอยู่ในอ้อมแขนของแม่สามี รับรู้ถึงความเจ็บปวดบีบรัดเป็นระลอกในท้อง นางคว้าแขนแม่สามีไว้แน่น “หมิงหลางเป็นหรือตายกันแน่เจ้าคะ?”
ท่านผู้เฒ่าหญิงเชิงเชินชะงักแข็งทื่อ น้ำตาหยดกระทบพื้น
เห็นเช่นนี้แล้ว นางยังจะไม่เข้าใจได้อย่างไร
*
เชิงหวยอันรู้สึกถึงแรงบีบรัดเป็นระลอก จากนั้นก็ได้ยินเสียงผู้มารายงานข่าวดีดังขึ้น “คลอดแล้ว! คลอดแล้ว! แม่ลูกปลอดภัยทั้งคู่!”
เกิดอะไรขึ้น? ฉันไม่ได้ตายไปแล้วหรือ?
【ติ๊ง—ระบบภารกิจพิชิตใจเชื่อมต่อเรียบร้อยแล้ว】
จากนั้นในห้วงความคิดของนางก็ปรากฏนิยายเล่มหนึ่งชื่อว่า “เซียนหลิน” เนื้อเรื่องในหนังสือค่อย ๆ คลี่คลายต่อหน้าอย่างชัดเจนทีละคำทีละประโยค
นี่คือนิยายจีนโบราณว่าด้วยบุตรสาวแท้กับบุตรสาวปลอม บุตรสาวแท้แห่งตระกูลเจิ้นอันโหว หยุนหลิงอี้ เพิ่งลืมตาดูโลกก็ถูกคนสับเปลี่ยนตัว ล่องลอยอยู่ในหมู่ชาวบ้านนานสิบหกปีจึงได้กลับคืนสู่ตระกูล เมื่อกลับไปยังจวนโหว นางก็ถูกหยุนเชว่เอ๋อร์ บุตรสาวปลอมที่ยึดครองตำแหน่งของนาง กลั่นแกล้งและทรมานอยู่ทุกวัน ต่อมายังได้รับพระราชโองการให้แต่งกับองค์ชายห้า ผู้เสเพลไร้แก่นสาร
ทว่าคลื่นลมพลันโหมกระหน่ำ ฮองเฮาสิ้นพระชนม์ในชั่วข้ามคืน หลังจากนั้นไท่จื่อก็ถูกปลดจากตำแหน่ง ศึกชิงบัลลังก์ในราชสำนักแผ่ขยายไปทั่วแผ่นดิน ตระกูลเชิงในฐานะเครือญาติฝ่ายนอกของไท่จื่อที่ถูกปลด ย่อมมิอาจหลีกเลี่ยงการเข้าไปพัวพัน สุดท้ายจึงประสบชะตากรรมอันแสนสลด ถูกประหารสิ้นทั้งตระกูล
ทุกคนต่างคิดว่าองค์ชายห้าเป็นองค์ชายสบาย ๆ ที่ไร้เล่ห์เหลี่ยม รู้จักเพียงเสพสุขสนุกสนาน ใครจะคิดว่าเขาจะซ่อนคมแสร้งทำเป็นอ่อนแอ เก็บงำแผนการไว้จนหมด ก่อนฝ่าฟันออกจากวงล้อมท่ามกลางความปั่นป่วน และขึ้นครองบัลลังก์สูงสุดในท้ายที่สุด ส่วนหยุนหลิงอี้ก็ได้ก้าวเข้าสู่วังหลวงเคียงข้างเขา ขึ้นนั่งตำแหน่งฮองเฮา
ส่วนเชิงหวยอันก็คือตัวร้ายที่ยิ่งใหญ่ที่สุดในเรื่อง ตระกูลเชิงเป็นตระกูลใหญ่ที่ยืนหยัดมาหลายราชวงศ์ ป้าของเชิงหวยอันคือฮองเฮาในราชสำนักปัจจุบัน อีกทั้งตระกูลเชิงยังเป็นขุนนางผู้สร้างคุณูปการในการขึ้นครองราชย์ของฮ่องเต้องค์ปัจจุบัน มีอำนาจล้นฟ้าและได้รับพระเมตตาอย่างสูงส่ง
มารดาของนางเป็นบุตรสาวสายตรงของไท่ฟู่ ส่วนบิดาก็เสียชีวิตขณะช่วยชีวิตฮ่องเต้ในวันที่นางถือกำเนิด ฮ่องเต้ทรงสงสารนางอย่างยิ่ง นางจึงได้รับแต่งตั้งเป็นซื่อจื่อตั้งแต่เกิด แทบจะเติบโตมาด้วยน้ำมือของฮองเฮาและฮ่องเต้ พระเมตตาที่ได้รับจึงท่วมท้น เหนือกว่าองค์ชายทั่วไปอย่างเทียบไม่ติด
นางได้รับพระบรมราชานุญาตเป็นพิเศษให้เข้าเฝ้าฮ่องเต้โดยไม่ต้องคุกเข่า ทั้งยังเข้าออกเขตพระราชฐานได้อย่างอิสระ เกียรติยศเช่นนี้โดดเด่นเป็นหนึ่งในเมืองหลวง ไม่มีผู้ใดเทียบได้
และด้วยพระเมตตากับชาติกำเนิดอันสูงส่งที่ไม่มีใครเทียบได้นี้เอง นางจึงกลายเป็นอุปสรรคใหญ่ที่สุดบนเส้นทางสู่บัลลังก์ของพระเอกในต้นฉบับ ท้ายที่สุดจึงมีจุดจบด้วยความตาย และตระกูลล่มสลาย
【เนื้อเรื่องหลักจะเริ่มต้นอย่างเป็นทางการในอีกสิบเจ็ดปี】
【ความทรงจำจากชาติก่อนของโฮสต์ถูกผนึกไว้ชั่วคราว เมื่อเนื้อเรื่องเริ่มขึ้น ความทรงจำจะถูกปลดผนึกและภารกิจหลักจะถูกมอบหมาย】
เสียงแจ้งเตือนเย็นเยียบของระบบเงียบลง
ความทรงจำจากชาติก่อนที่พลุ่งพล่านอยู่ในห้วงความคิดของเชิงหวยอันค่อย ๆ เลือนรางลงราวกับกระแสน้ำที่ถอยห่าง สุดท้ายก็มอดดับลง กลับคืนสู่ความสงบ นางไม่ต่างจากเด็กทารกทั่วไป และระบบก็ไม่ปรากฏขึ้นมาอีก
ท่านผู้เฒ่าหญิงอุ้มนางขึ้น ใช้นิ้วลูบแก้มนางเบา ๆ “ต่อไปนี้เจ้าชื่อหวยอัน”
ไม่นานนัก พระราชโองการพระราชทานรางวัลแก่คฤหาสน์กั๋วกง และเลื่อนบรรดาศักดิ์กั๋วกงเป็นอ๋องชั้นอักษรเดียว ทั้งยังแต่งตั้งเชิงหวยอันเป็นซื่อจื่อแห่งคฤหาสน์กั๋วกง ก็ถูกส่งมาถึง
แต่เรื่องเหล่านี้ไม่มีความเกี่ยวข้องกับเชิงหวยอันที่หลับไปแล้วมากนัก อย่างไรเสียนางก็เป็นเพียงทารกที่ยังไม่รู้อะไรเลย