หลินเฟิงมองหวังหมิงที่น้ำตาอาบแก้ม นิ่งเงียบไปสามวินาที ก่อนเอ่ยปากช้าๆ:
“น้องเอ๊ย”
น้ำเสียงเอาจริงเอาจังราวกับกำลังแนะแนวทางให้ลูกแกะหลงทาง:
“คิดแบบนี้มันไม่ถูกนะ”
เขาก้าวไปสองก้าว นั่งลงบนเก้าอี้ตรงข้ามหวังหมิง ประสานมือบนเข่า ทำท่าทางเหมือนคนที่ผ่านโลกมาโชกโชน:
“ตอนนี้เธอรู้สึกกดดัน รู้สึกทุกข์ มันเป็นเรื่องปกติ แต่รอให้เธอทำงานแล้วจะพบว่า...”
หลินเฟิงหยุดไปครู่หนึ่ง สีหน้าดูล้ำลึก
ตอนที่ทุกคนคิดว่าท่านผู้เฒ่าคลุมดำจะพูดปลอบใจ หรืออย่างน้อยก็แสดงความเห็นใจ...
เขากลับเงยหน้าขึ้นมองตรงไปที่ดวงตาชุ่มเลือดของหวังหมิง แล้วหักมุม:
“ความกดดันแค่นี้ของเธอ——มันหมูๆ!”
หวังหมิง: “???”
ไป๋เวย: “???”
[จำนวนผู้ชมในห้องไลฟ์: 3,123,456 คน]
ข้อความแชทลอยผ่านไปเป็นเครื่องหมายคำถาม:
“??????”
“ความกดดันแค่นี้หมูๆ??”
“ท่านผู้เฒ่าคลุมดำพลิกคิวเทพอะไรเนี่ย?!”
“ทำไมรู้สึกว่า...ท่านผู้เฒ่ากำลังจะปั่น?!”
...
หวังหมิงอึ้งไป แม้แต่จะร้องไห้ก็ลืมร้องไห้ บนใบหน้าไร้ซึ่งอวัยวะเต็มไปด้วยความงุนงง:
“อะ...อะไรนะครับ?”
“ก็หมายความว่า!”
หลินเฟิงฟาดมือลงบนโต๊ะดัง “โป้ง” สนั่น ข้อสอบบนโต๊ะกระโดดขึ้นมา:
“เธอคิดว่าตัวเองแย่มากแล้ว? คิดว่ากดดันมากแล้ว? หนุ่มน้อย เธอยังอ่อนหัดเกินไป!”