“เผียะ”
หลินเฟิงดีดนิ้วดังเปาะ
แรงพันธนาการของจานกำหนดผีแปดทิศสลายไป
แต่ตอนนี้คุณอิงเถาขยับตัวไม่ได้อีกแล้ว
เธอถูกมัดอยู่ใน “รังไหม” ที่ถักทอจากโซ่สีดำ ขยับได้แค่ส่วนคอขึ้นไป แม้แต่นิ้วก็งอไม่ได้
กรรไกรเปื้อนเลือดเล่มนั้นหล่นลงพื้นดัง “เคร้ง”
“คุณ...คุณ...”
คุณอิงเถาเบิกตาแดงก่ำกว้าง ในแววตาเต็มไปด้วยความเหลือเชื่อ
“คุณเป็นใครกันแน่?!”
มนุษย์คนหนึ่ง จะมีวิธีน่าสะพรึงเช่นนี้ได้อย่างไร?
แล้วพวกโซ่นั่น... แต่ละเส้นแผ่กลิ่นอายกดข่มที่ทำให้ใจเธอสั่นสะท้าน!
นี่ไม่ใช่ผู้เล่นธรรมดาแน่!
“ฉันหรือ?”
หลินเฟิงก้มลงเก็บกรรไกรบนพื้น โยนเล่นในมือ
“ผู้เล่นระดับ D หลินเฟิง”
เขาพูดพลางเก็บกรรไกรเข้าแหวนดูดซับหยินตามอำเภอใจ จากนั้นเดินไปตรงหน้าคุณอิงเถา ย่อตัวลง มองในระดับสายตา
“ทีนี้ มาคุยเรื่อง ‘ค่าบริการ’ กันดีกว่า”
คุณอิงเถา: “???”
ค่าบริการ?
ค่าบริการอะไร?
“ดูนะ”
หลินเฟิงยกนิ้วนับให้เธอฟัง
“คุณมาเคาะประตูฉันตอนดึก บอกจะให้ ‘บริการพิเศษ’”
“ถึงฉันจะปฏิเสธ แต่คุณพังประตูเข้ามา นี่มันบังคับซื้อบังคับขายใช่ไหม?”
เขาหยุดชะงัก ฉายสีหน้า “ฉันนี่ช่างมีเหตุผล”
“ตามกฎแล้ว บังคับซื้อขายไม่ถูกหรอก แต่เห็นแก่ที่คุณ ‘ทำงาน’ ก็ไม่ใช่เรื่องง่าย...”
หลินเฟิงยื่นมือออกมา แบหงาย
“เอางี้ มอบเหรียญพิศวงในตัวคุณมาทั้งหมด ฉันจะถือว่าไม่มีอะไรเกิดขึ้น”
คุณอิงเถา: “...”
เธออ้าปากค้าง อยากจะพูดอะไร แต่พอเห็นดวงตาสงบนิ่งน่าขนลุกของหลินเฟิง ก็กลืนคำด่ากลับลงคอ
“ฉัน... ฉันไม่มีเงิน...”
เธอพูดเสียงเบา ในน้ำเสียงแฝงความน้อยอกน้อยใจ
“จริงๆ นะ... ฉันจนมาก...”
“จน?”
หลินเฟิงเลิกคิ้ว ไม่เชื่ออย่างชัดเจน
“คุณเป็นวิญญาณพิศวงขั้นกลางระดับ C ทำอาชีพนี้มาตั้งหลายปี มาบอกฉันว่าไม่มีเงิน? ใครจะเชื่อ?”
“จริงๆ นะ!”
คุณอิงเถาร้อนใจ รีบอธิบาย
“พี่ใหญ่... ไม่สิ นายท่าน! ฉันไม่ได้หลอกท่านจริงๆ!”
ขอบตาเธอกลับแดงขึ้น
แม้วิญญาณพิศวงจะไม่มีน้ำตา แต่ท่วงท่าสะอึกสะอื้นคอตกนั้น เข้ากับใบหน้ายั่วยวนใจของเธอ ก็ทำให้ดูน่าสงสารจับใจอยู่บ้าง
“ถ้าฉันมีเงิน จะต้องมาทำอาชีพนี้ไหม?!”
เธอยิ่งพูดยิ่งน้อยใจ น้ำเสียงเจือเสียงสะอื้น