[การทบทวนรอบแรกไม่ผ่าน ทำเอาฉันแทบสติแตก ร้องไห้หนักมาก!]
[อุตส่าห์ทุ่มเทมากว่าหนึ่งเดือน สุดท้ายกลับ……]
[ฉันขอลองปรับแก้เนื้อหาช่วงต้นดูนะ! ถ้ายังไม่ผ่านอีก จะถูกถอดลง ฉันก็หมดทางแล้วจริง ๆ! ได้แต่ต้องเริ่มเขียนเล่มใหม่]
[ฉันเสียดายพวกคุณจริง ๆ นะ!]
……
หลินเฟิงเดินไปใจกลางห้อง ยังมีโซฟาหนังสภาพดีอยู่ตัวหนึ่ง เขานั่งลงอย่างสบายใจ ยืดเส้นยืดสายคลายเมื่อย
เมื่อครู่สู้รบต่อเนื่อง ทั้งกระตุ้นจานกำหนดผีแปดทิศ ทั้งระเบิดพลังมีดตัดวิญญาณเต็มกำลัง แม้ผลลัพธ์จะดี แต่ก็ใช้พลังงานไปไม่น้อย
“อิงเถา”
หลินเฟิงพิงพนักโซฟา หลับตาสั่งตามอำเภอใจ:
“มานี่ นวดไหล่ให้ฉัน”
“ค่ะ!”
คุณอิงเถาตาเป็นประกาย รู้ว่านี่คือโอกาสเอาหน้า รีบเดินกระชั้นเท้ามา
เธอยืนหลังโซฟา ยื่นมือขาวเนียนยาวเรียว วางเบา ๆ บนไหล่หลินเฟิง
ท่วงท่านุ่มนวล แรงพอดี
สิบนิ้วราวกับมีชีวิต โลดแล่นบนไหล่ ลำคอ และแผ่นหลังของหลินเฟิง กดจุดทุกจุดและแนวเส้นลมปราณอย่างแม่นยำ
ฝีมือระดับมืออาชีพ ควบคุมน้ำหนักได้พอเหมาะ จนหลินเฟิงอดครางเบา ๆ อย่างสุขสบาย
“ไม่เลว”
หลินเฟิงหลับตาวิพากษ์:
“ฝีมือนี้ ฝึกมา?”
“เรียนคุณหลิน ตอนยังมีชีวิตอยู่ในไนต์คลับ……เคยเรียนมาบ้างน่ะค่ะ”