"พอแล้ว"
หลินเฟิงตัดบทมัน มีดตัดวิญญาณยื่นเข้าไปอีกครึ่งนิ้ว ปลายมีดแทบจะแตะผืนผ้าใบ:
"ฉันให้เวลาสามวินาที สาม—"
"ฉันออกมา! ออกมาเดี๋ยวนี้!"
ผีในภาพวาดร้องลั่นด้วยความตกใจ
ทันใดนั้น ผืนผ้าใบของภาพวาด 'ห้องว่างเปล่า' ก็เกิดระลอกคลื่นแผ่กระจายเป็นวงๆ
ราวกับผิวน้ำที่ถูกโยนก้อนหินลงไป
กลางระลอกคลื่น เงาร่างเลือนรางค่อยๆ "ลอย" ออกจากผืนผ้าใบ
เริ่มจากศีรษะ จากนั้นเป็นไหล่ ท่อนบน...
ในที่สุด ร่างมนุษย์สมบูรณ์ก็ยืนอยู่ตรงหน้าหลินเฟิง
มันดูคล้ายชายวัยสามสิบกว่า นุ่งเสื้อผ้ายาวสมัยสาธารณรัฐ ใบหน้าซีดขาว ไร้ซึ่งอวัยวะบนใบหน้า—ทั้งหน้าเป็นเพียงแผ่นว่างเปล่า
แต่ที่น่าพิศวงคือ ทั้งที่ไม่มีดวงตา หลินเฟิงกลับรู้สึกได้ว่ามันกำลัง "มอง" ตน
ทั้งที่ไม่มีปาก มันกลับพูดได้
"ฉัน... ฉันออกมาแล้ว"
เสียงของผีในภาพวาดดังออกมาจากภายในร่าง เต็มไปด้วยความหวาดหวั่น
"นาย... นายสัญญาไว้แล้ว ต้องรักษาคำพูดนะ..."
หลินเฟิงพิจารณามัน เงาจางของจานกำหนดผีแปดทิศบนฝ่ามือขวาผุดขึ้นอย่างเงียบงัน
เข็มชี้ตรงไปยังผีในภาพวาด
ผีอาฆาตขั้นต้น
ดวงตาของหลินเฟิงเป็นประกาย
"ดี"
หลินเฟิงพยักหน้า เก็บมีดตัดวิญญาณ แล้วหยิบโซ่คล้องวิญญาณเส้นใหม่ออกมาจากแหวนดูดซับหยิน