วอลเปเปอร์สีแดงเข้ม ผนังลอกกะเทาะ กรอบไม้แกะสลักบิดเบี้ยวเป็นรูปร่างคน โต๊ะอาหารผุพัง ดวงตากลวงโบ๋……
“ถะ ถูกต้อง!”
ยายหวังเหมือนนึกอะไรขึ้นได้ เสียงสั่นเครือ
“ภาพพวกนั้น…… ตอนข้าทำความสะอาด รู้สึกตลอดว่ามันจ้องมองข้า…… มีบางครั้ง ถึงขั้นเห็นของในภาพ…… ขยับนิดหน่อย”
ไป๋เวยขมวดคิ้ว เดินไปตรงหน้าภาพที่ใกล้ที่สุด
ภาพนั้นเป็นภาพ “ครอบครัวสุขสันต์”——ครอบครัวสามคน พ่อแม่จูงมือลูก ยืนอยู่หน้าบ้านเก่าหลังหนึ่ง
แต่พอดูดีๆ ใบหน้าทั้งสามกลับว่างเปล่า ไร้ซึ่งอวัยวะบนใบหน้า
“ภาพนี้……”
ไป๋เวยยื่นมือออก ปลายนิ้วแตะถูกกรอบภาพในพริบตา ไอหยินจางๆ สายหนึ่งแล่นมาตามปลายนิ้ว
เบาบางมาก
เบาจนแทบมองข้ามได้
หากนางไม่ใช่ผู้มีพลังระดับผีอาฆาต และไวต่อการสัมผัสไอหยิน เกรงว่าคงไม่มีทางรู้สึก
“คุณหลิน”
ไป๋เวยหันกลับมามองหลินเฟิง
“ภาพพวกนี้เปื้อนไอหยินจริง แต่อ่อนมาก ไม่เหมือนมีวิญญาณพิศวงซ่อนอยู่”
หลินเฟิงไม่พูด
บนฝ่ามือขวาของเขา เงาจางๆ ของจานกำหนดผีแปดทิศปรากฏขึ้นอย่างเงียบเชียบ
หยินหยางหมุนช้าๆ เข็มสั่นไหว
เข็มชี้ไปยังภาพวาดทั้งหมดสองฟากทางเดิน