หลินเฟิงเดินกลับมายังห้องนั่งเล่น ยืนอยู่หน้าโต๊ะอาหาร
เขามองจานเปล่าบนโต๊ะ
จากนั้น เขาทำบางอย่างที่ทำให้ผู้ชมในห้องไลฟ์อ้าปากค้าง
เขายกเท้าขึ้น—
“ตึง!!!”
ถีบโต๊ะอาหารล้มครืน!
โต๊ะกระเด็นไปกระแทกผนัง จานหล่นแตกกระจายเกลื่อนพื้น เศษกระเบื้องปลิวว่อน
เงียบกริบ
ความเงียบราวกับความตาย
หลินเฟิงยืนนิ่งอยู่กับที่ มองไปรอบ ๆ อย่างระแวดระวัง สัมผัสได้ถึงไอหยินในอากาศที่กระเพื่อม
ไม่มีการเปลี่ยนแปลง
“ไม่มีปฏิกิริยาเหรอ?”
เขาขมวดคิ้ว แล้วเดินไปที่โซฟาในห้องนั่งเล่น
เป็นโซฟาผ้า แม้จะเก่าแต่ก็ยังอยู่ในสภาพดี
หลินเฟิงจับมุมหนึ่งของโซฟา—
“เฮ้ย!”
ออกแรงยกตวัด!
โซฟาทั้งตัวถูกเขาพลิกคว่ำลงกับพื้น สปริงด้านล่างโผล่ออกมา
ก็ยังไม่มีปฏิกิริยาอยู่ดี
หลินเฟิงไม่ยอมแพ้ เริ่มอาละวาดรื้อบ้านทั้งหลัง
ถีบกำแพง ทุบกระจก ฉีกวอลเปเปอร์ ถอดบานประตู…
บ้านแสนสุขทั้งหลัง ภายใต้เงื้อมมือของเขากลายเป็นซากปรักหักพังอย่างรวดเร็ว
[ข้อความแชท: …]
[ข้อความแชท: …]
[ข้อความแชท: เขากำลังรื้อบ้านงั้นเหรอ?!]
[ข้อความแชท: จับทั้งครอบครัวไปแล้วยังไม่พอ ยังจะมารื้อบ้านเขาอีก?]
[ข้อความแชท: เขาเป็นปีศาจรึไง?]
[ข้อความแชท: บ้านแสนสุข: ตอนนั้นฉันกลัวแทบแย่]
[ข้อความแชท: พี่ชายชุดดำ: มาแล้วก็ต้องทิ้งอะไรไว้เป็นที่ระลึกหน่อย]
[ข้อความแชท: วิธีการทิ้งที่ระลึกนี่ค่อนข้างพิเศษนะ]