หลินเฟิงคลึงมีดดื่มจันทราอย่างเพลิดเพลิน คราบเลือดที่ยังไม่แห้งบนคมมีดสะท้อนแสงสีแดงเข้มภายใต้แสงไฟสลัว
สายตาของเขาจึงเลื่อนไปตกที่หลิ่วชิงชิงซึ่งทรุดนั่งกองอยู่กับพื้น
ผู้หญิงที่เมื่อครู่ยังส่งสายตายั่วยวน ซบอกจ้าวรื่อเทียนพลางเยาะเย้ยหลินเฟิง ตอนนี้ตัวสั่นงันงกราวกับถูกเขย่า
“พะ... พี่ใหญ่... ไม่ ท่านผู้ยิ่งใหญ่! ท่านปู่!”
พอเห็นหลินเฟิงมองมาที่ตน หลิ่วชิงชิงแทบจะคลานและกลิ้งเข้ามา คว้าขาของหลินเฟิงไว้ แล้วเอาหน้าผากกระแทกพื้นดัง “ตุ้บๆ” เสียงปนสะอื้น
“ฉันผิดไปแล้ว! ฉันผิดจริงๆ! จ้าวรื่อเทียนบังคับฉันทั้งนั้น!”
เธอเงยหน้าขึ้น น้ำมูกน้ำตาไหลอาบแก้ม เครื่องสำอางเลอะเทอะ แต่ก็พยายามยิ้มอย่างประจบประแจงและต่ำต้อยที่สุด
“ไว้ชีวิตฉันด้วย! แค่ท่านไว้ชีวิตฉัน จะให้ฉันทำอะไรก็ได้!”
เธอพูดพลางดึงสายเดรสสีแดงของตนลงอย่างลนลาน เผยให้เห็นผิวขาวเนียนเป็นบริเวณกว้าง
“ฉันปรนนิบัติเก่งนะ! ฝีมือฉันดีมาก! ท่านจะให้ฉันทำท่าไหนก็ได้! เป็นทาส! เป็นหมาก็ได้!”
[จำนวนผู้ชมห้องไลฟ์: 578,912 คน]
ข้อความแชทระเบิดขึ้นทันที:
“เฮือก! เริ่มขายตัวขอชีวิตแล้ว?”
“หลิ่วชิงชิงนี่มันไร้ยางอายจริงๆ!”
“ถึงหล่อนจะสมควรตาย แต่ขอชีวิตแบบนี้... มันก็ดูน่าสงสารนะ?”
“ข้างบนเป็นเทพธิดาใจบุญ? ลืมที่หล่อนเคยแกล้งเพื่อนร่วมทีมครั้งก่อนแล้วเหรอ?”
“ผมจำได้! หล่อนผลักผู้เล่นที่ช่วยหล่อนให้พ้นตัว แล้วหนีไป!”
“ผู้หญิงแบบนี้ตายก็เสียดายชาติเกิด!”
“แต่ท่านผู้เฒ่าคลุมดำจะฆ่าหล่อนไหม? ถึงยังไงก็เป็นสาวสวย...”
“ท่านผู้เฒ่าคงไม่ฆ่าคนบริสุทธิ์มั่วซั่วหรอกมั้ง?”
“บริสุทธิ์? เมื่อกี้หล่อนยังยุให้จ้าวรื่อเทียนฆ่าท่านผู้เฒ่าแล้วชิงของเลยนะ!”