เวลาผ่านไปทีละวินาที
โถงใหญ่เงียบสงัดน่าขนลุก
มีเพียงเสียงจิบชาแผ่วเบาของหลินเฟิง และเสียงหายใจที่กลั้นไว้ของลี่มั่วทั้งสาม
ผ่านไปประมาณ 15 นาที
ทิศทางระเบียงทางเดินมีเสียงฝีเท้าดังมา
พร้อมกับเสียงร้องอย่างตื่นเต้นของหวงเฉียง:
“พี่ไป๋เวยเก่งเกินไปแล้ว! ฝีมือมัดนั่น ไอ้แก่ลามกนั่นไม่มีโอกาสแม้แต่จะขัดขืน!”
“เจ้าหวงเองก็ไม่เลว ก้าวหน้าเร็วมาก”
เสียงเย็นใสของไป๋เวยดังมา พร้อมคำชมที่หาได้ยาก
“ฮี่ฮี่ พี่ชายใหญ่สอนดีทั้งนั้น!”
เสียงฝีเท้าใกล้เข้ามา
ไป๋เวยก้าวออกจากระเบียงทางเดินเป็นคนแรก
ด้านหลังเธอ เหลยเจิ้น ซูเสี่ยวหว่าน หวงเฉียง และจางเมิ่ง สี่คนต่างลากถุงจับวิญญาณที่ป่องตุงคนละใบ
ภายในถุงอัดแน่นด้วย “ของที่ได้มา” อย่างชัดเจน มันยังกระดึ๊บไม่หยุด
บนชุดขาวและเสื้อผ้าของทั้งห้าคน มีรอยเปื้อนสีแดงเข้มติดอยู่
นั่นคือสารตกค้างของไอหยินที่กระเด็นออกมาตอนวิญญาณพิศวงถูกทุบ
แต่สภาพจิตใจของทั้งห้าคนดีมาก โดยเฉพาะหวงเฉียง ใบหน้ายังแดงก่ำด้วยความตื่นเต้น
“คุณหลิน ชั้นหนึ่งจัดการเรียบร้อยแล้ว”
ไป๋เวยเดินมาถึงตรงหน้าหลินเฟิง รายงานอย่างนอบน้อม
หลินเฟิงพยักหน้า มองไปทางเหลยเจิ้นทั้งสี่ด้านหลังเธอ:
“ไม่มีใครบาดเจ็บใช่ไหม?”
“ไม่มี!”
หวงเฉียงรีบตอบ ตบอกผัวะ:
“พี่สาวผู้อำนวยการอยู่ด้วย พวกวิญญาณพิศวงนั่นไม่ต้องดูเลย! พวกเราแค่เดินตามเก็บตก!”