[ข้อความแชท: !!!]
[ข้อความแชท: เขาถีบประตูงั้นเหรอ?!]
[ข้อความแชท: กฎไม่ได้บอกว่าห้ามรบกวนพ่อทำงานหรือไง?]
[ข้อความแชท: นี่ไม่ใช่แค่รบกวนแล้วมั้ง?นี่มันมาทุบงานเลย!]
[ข้อความแชท: พ่อ: ฉันทำงานมาหนึ่งปีไม่เคยเจอใครโอหังขนาดนี้]
ภายในห้องหนังสือ ชายวัยกลางคนสวมสูทสีเทาคนหนึ่งนั่งอยู่หลังโต๊ะหนังสือ
ในมือเขาถือปากกาหมึกซึมสีขาวกระดูก ปลายปากกาลอยอยู่เหนือแผ่นหนังมนุษย์ เขาเพิ่งเขียนตัวอักษรสีแดงเลือดไปได้ครึ่งตัว
วินาทีที่ประตูถูกถีบเปิด เขาสะดุ้งทั้งตัวอย่างเห็นได้ชัด
ราวกับตกใจสุดขีด
ปากกาหมึกซึมลากเส้นเลือดยาวบนกระดาษ ทำลาย "เอกสาร" ทั้งแผ่น
ผ่านไปเต็มสามวินาที พ่อถึงค่อย ๆ เงยหน้าขึ้น
นั่นคือใบหน้าสี่เหลี่ยมมาตรฐาน สวมแว่นกรอบทอง ดูเหมือนปัญญาชนที่สุภาพเรียบร้อย
เพียงแต่ดวงตาทั้งคู่ดำสนิทไร้ตาขาว และมุมปากมีเลือดสีดำไหลซึมออกมาไม่หยุด
"แก..."
เสียงของพ่อทุ้มต่ำแหบพร่า เต็มไปด้วยโทสะที่กดข่มไว้:
"มารบกวนการทำงานของฉัน"
ตามขั้นตอนปกติ ต่อไปเขาควรพูดบทพูดที่ว่า:
"เด็กไม่เชื่อฟัง ต้องถูกลงโทษ"
แล้วเผยร่างที่แท้จริง ฉีกผู้เล่นเป็นชิ้น ๆ
ขั้นตอนนี้เขาทำมาสามสิบเจ็ดครั้ง ไม่เคยพลาด
แต่วันนี้ บทละครดูเหมือนจะไม่ปกติ
"ขอโทษด้วยนะ รีบเวลา"
หลินเฟิงยืนอยู่หน้าประตู โบกมืออย่างขอไปที:
"รบกวนช่วยให้ความร่วมมือหน่อยได้ไหม?ทางนี้มีโควต้าที่ต้องทำให้เสร็จ"
พ่อ: "???"
เขาอึ้งไป
โควต้าอะไร?
ให้ความร่วมมืออะไร?
ไอ้เด็กใหม่นี่...สมองมันผิดปกติหรือเปล่า?
[ข้อความแชท: โควต้า?โควต้าอะไร?]
[ข้อความแชท: เขาพูดอะไรน่ะ?]