ชั่วพริบตา สามวันก็ผ่านไป
สามวันนี้ เมืองเฟิงตู ที่ทำการวิญญาณที่เจ็ด โดยเฉพาะในกองสาม เสียงวิพากษ์วิจารณ์แทบไม่เคยหยุด
"ได้ยินหรือยัง มีคนในกองสามชื่อเจ้าหนุ่มหลินเฟิงนั่น ส่งผลงานทีเดียว 950 แต้ม!"
"950?! แน่ใจนะว่าไม่ได้นับศูนย์เกิน?!"
"จริงร้อยเปอร์เซ็นต์! หัวหน้ากองหวังพาไปส่งที่ทำการด้วยตัวเอง ได้ข่าวว่าหัวหน้ากองจ้าวยังตกใจเลย!"
"แค่ตกใจอะไรกัน ข้าได้ยินว่าหัวหน้ากองจ้าวไปที่กองสามด้วยตัวเอง เลื่อนขั้นให้เจ้าหลินเฟิงเป็นผู้คุมวิญญาณขั้นแปดต่อหน้า แถมยังให้รางวัลเป็นอาวุธวิญญาณอีกชิ้น!"
"อาวุธวิญญาณ?! สวรรค์! ข้าตรากตรำสองร้อยปีถึงได้แค่อาวุธวิเศษระดับต่ำชิ้นเดียว เขาเพิ่งเข้างานมาไม่ถึงร้อยปี อาศัยอะไรกัน?!"
"ก็อาศัยผลงานน่ะสิ 950 แต้ม พอให้พวกเราทำงานกันสองเดือน"
"แต่ผลงานนั่นเขาเอามาจากไหน? เดือนนี้เขตเมืองตะวันตกมีคนตายแค่ไม่กี่คน? เขาไปจับวิญญาณมาจากไหนนักหนา?"
"ใครจะรู้ บอกว่าเป็น 'รอยแยกไอหยิน' เจ้าเชื่อไหม?"
"ผียังไม่เชื่อ! แต่หัวหน้ากองจ้าวยังยอมรับ ใครกล้าถามมาก?"
"เฮ้อ คนมันน่าเปรียบเทียบกันไม่ได้จริง ๆ..."
ในเสียงวิพากษ์วิจารณ์ มีทั้งอิจฉา ริษยา ตั้งคำถาม แต่ที่มากกว่านั้นคือความยำเกรง
ในปรโลก ผลงานคือความจริงแท้
ไม่ว่าเจ้าจะใช้วิธีไหน ขอแค่สร้างผลงานได้ เจ้าก็คือนาย
ยิ่งกว่านั้น ตอนนี้หลินเฟิงเป็นผู้คุมวิญญาณขั้นแปดแล้ว ในนามคือผู้บังคับบัญชาสูงสุดของกองสาม
พวกเพื่อนร่วมงานที่เคยนินทาลับหลังเขา ตอนนี้เจอหน้าก็ต้องโค้งคำนับอย่างเคารพ เรียกเขาว่า "นายอำเภอหลิน"