ผู้อาวุโสโกรธว่า “ถึงพิษที่จวงหว่านวางจะไม่ร้ายแรง แต่นางก็ทำลายระเบียบสำนัก! ให้นางส่งตำรายาชำระจิตใจออกมา!”
ยาชำระจิตใจธรรมดาคือยารักษา แต่ตำรับที่จวงหว่านปรุงนั้นผสมสมุนไพรพิษหลายชนิด แม้ไม่ทำลายรากฐาน แต่ฤทธิ์ยาก็รุนแรงและยาวนาน
หากไม่มีตัวยาจริงและสูตรตำรับ หมอฝึกหัดแห่งยอดเขาหว่านฉยงอาศัยเพียงอาการ ยากจะปรุงยาถอนพิษได้
จนบัดนี้ก็ยังไม่มีใครสืบได้ว่า จวงหว่านลงมือเมื่อใด ที่ไหน และอย่างไร
จวงหว่านทำหน้าใสซื่อ “ของสิ่งนี้ข้าปรุงมั่วๆ ใส่สมุนไพรมากมาย ตำรายาข้าจำไม่ได้แล้ว”
เซี่ยฉางอินไม่สนใจผู้ใด หันไปพูดกับจวงหว่านว่า “ไป”
ผู้อาวุโสคนหนึ่งก้าวเข้ามาขวางทาง “ไปไม่ได้!”
เซี่ยฉางอินกวาดตามองเย็นชา ดาบน้ำแข็งในมือชักออกแล้ว ยกขวางระหว่างผู้อาวุโสกับจวงหว่าน
“เซี่ยฉางอิน! เจ้ากล้าลงมือในตำหนักจุ้ยฉิงรึ?!”
เซี่ยฉางอินเสียงเย็น “อาจารย์ของข้าสุขภาพไม่ดี วันนี้นางยังไม่ได้กินยา หากเจ้าสำนักและผู้อาวุโสยังหน่วงเหนี่ยวต่อไป หากอาจารย์ข้าเป็นอะไรไป พวกท่านใครจะรับผิดชอบ?”
“อีกอย่าง หากพวกท่านสามารถลงโทษตามกฎได้จริงก็ว่าไปอย่าง นี่มัวแต่ถ่วงเวลา ถกเถียงกันไปมา ซักถามอยู่นั่น ยังสรุปอะไรไม่ได้สักอย่าง ข้าว่าพวกท่านรับเบี้ยหวัดกันไปสบายดีนะ”
“เจ้า! เซี่ยฉางอิน ข้าว่าพวกเจ้ายอดเขาหยกน้ำค้างคิดจะก่อกบฏ!”
เซี่ยฉางอินเชิดคางขึ้นเล็กน้อย ความหยิ่งยะโสที่ซ่อนไม่อยู่แผ่ไปทั่วโถงตำหนักพร้อมกับพลังวิญญาณน้ำแข็ง
น้ำชาบนโต๊ะถูกแช่แข็ง เกิดเสียงกรอบแกร็บ ถ้วยกระเบื้องทนคมกระบี่เย็นเยือกนี้ไม่ไหว ต่อหน้าต่อตาผู้คนก็ปรากฏรอยร้าว