สำนักสราญรมย์เข้าสู่ช่วงงานเฉลิมฉลองของสำนัก
อวิ๋นเหิงพิงกายอยู่บนหัวเตียง
"หว่านเอ๋อ วันนี้ข้าดีขึ้นแล้ว ไม่ต้องห่วงข้า เจ้าไปเดินเล่นในงานเถิด"
"ไม่ไป" จวงหว่านใช้ผ้าเช็ดคราบยาที่มุมปากอวิ๋นเหิง
"เอาแต่อยู่บนยอดเขาไม่ดีหรอก ไปเดินดู ซื้อของเล่นสนุกๆ กลับมาบ้าง"
จวงหว่านส่ายหน้า "ไปคนเดียวจะสนุกอะไร รอเจ้าเมื่อไรดีขึ้นแล้ว พวกเราไปด้วยกัน"
อวิ๋นเหิงขนตาโค้งเล็กน้อย หยอกว่า "เช่นนั้นเจ้าพาข้าไปเดี๋ยวนี้เลย?"
จวงหว่านใช้ปลายนิ้วลูบแก้มนางเบาๆ "ฝันไปเถิด ดูแลตัวเองให้ดีก่อน"
งานเฉลิมฉลองสำนักสิ้นสุดลงไม่นาน จวงหว่านไปที่ยอดเขาหว่านฉยงเพื่อปรึกษาตำรับยาตามปกติ
"ศิษย์น้องจวง ยินดีด้วยนะ"
"ศิษย์พี่ท่านนี้ ยินดีอะไรกับข้า?"
อีกฝ่ายยื่นแผ่นรายชื่อให้
ด้านบนเขียนว่า: ทำเนียบผู้ที่คนในสำนักสราญรมย์ปรารถนาจะร่วมสอดสยิวด้วยมากที่สุด
จวงหว่านอยู่สำนักสราญรมย์หลายปี เคยได้ยินถึงทำเนียบนี้มาบ้าง
ชื่อแรก: เซี่ยฉางอิน
จวงหว่านอดไม่ได้ที่จะยักยิ้มขึ้นเล็กน้อย
คนนอกยอดเขาหยกน้ำค้าง ถูกภาพลักษณ์เย็นชาของแม่นางนั่นหลอกกันทั้งนั้น
สายตานางเลื่อนลงต่อ
รอยยิ้มหายวับไปในพริบตา
นางเห็นชื่อของตัวเองปรากฏในทำเนียบ
"ศิษย์น้องจวงมีนิสัยอ่อนโยนสงบเสงี่ยม ในสำนักสราญรมย์ที่เต็มไปด้วยกลิ่นน้ำอบน้ำปรุงของเรา ช่างเหมือนดอกกล้วยไม้ที่ซ่อนอยู่ในเมืองอันพลุกพล่าน ดูพิเศษยิ่งนัก" ข้างๆ มีคนยิ้มพลางเอ่ยขึ้น
ค่อยๆ มีคนเข้ามาล้อมมากขึ้น เสียงหัวเราะแฝงแววหยั่งเชิง
"ขอบอกเจ้าเป็นความลับนะ ศิษย์น้องจวง แต่ก่อนทำเนียบนี้มีเพียงผู้ฝึกตนขั้นจินตันขึ้นไปถึงขึ้นได้ ตอนนี้เจ้าเพิ่งขั้นสร้างฐานขั้นต้นก็ติดทำเนียบแล้ว เห็นได้ว่าในสำนักเจ้าได้รับความนิยมแค่ไหน"