อวิ๋นเหิงน้อยครั้งนักที่จะหลับอย่างสงบเป็นปกติ
ก่อนหน้านี้เพียงใช้พลังวิญญาณต้านทานไอเย็นเยียบในเส้นลมปราณ ฝืนบังคับให้ตัวเข้าสู่ห้วงนิทรา เมื่อตื่นขึ้นร่างกายก็มักจะแข็งทื่อ ต้องใช้เวลาพักระยะหนึ่งถึงจะเคลื่อนไหวได้
แต่คืนนี้ได้กอดศิษย์น้อยนอนหนึ่งคืน ยามเช้าตื่นขึ้น ร่างกายพลันดีขึ้นกว่าเก่ากว่ามาก จนอดทอดถอนใจไม่ได้ว่า รากวิญญาณไฟนี่ช่างอบอุ่นยิ่งนัก
ระยะนี้ อวิ๋นเหิงค้นพบว่า พิษในร่างของเซี่ยฉางอินถูกกำจัดไปหมดสิ้นนานแล้ว ร่างกายก็ฟื้นดีแล้ว แต่กลับไม่ยอมลุกจากเตียง นอนซมง่วงเหงาอยู่ในห้องตลอดวัน
นางไปจับชีพจรดูให้เซี่ยฉางอิน ก็รู้ทันทีว่าเป็นฝีมือของจวงหว่าน
“หว่านเอ๋อร์ เจ้าให้ยาอะไรกับศิษย์พี่เจ้า”
จวงหว่านกะพริบตามองท่านอาจารย์ ไม่ปิดบัง
“ยาประสาทสงบเจ้าค่ะ ใช้แต่สมุนไพรวิญญาณชั้นสูงล้วน ไร้พิษแม้แต่น้อย ปกติศิษย์พี่ใจร้อนวู่วาม หลับยาวสักครานี้มีประโยชน์ต่อการฝึกตนของนางนัก”
“ตำรามาจากไหน” อวิ๋นเหิงถาม
จวงหว่านล้วงตำราโบราณเล่มหนึ่งจากแหวนเก็บสมบัติ ชี้ไปที่หน้ากระดาษที่เปิดค้างไว้ “ข้าปรับปรุงเล็กน้อย แล้วก็ทดลองกับสัตว์น้อยบ้างถึงกล้าให้ศิษย์พี่ใช้”
เซี่ยฉางอินเลิกทานอาหารมานานแล้ว ยานี้ไม่ได้ทำอันตรายต่อนางแม้แต่น้อย หลับสบายไปสักวัน ๆ ฟื้นฟูพลัง เป็นเรื่องดี
อวิ๋นเหิงทบทวนตำรานั้น แล้วฟังจวงหว่านอธิบายสูตรที่ปรับปรุงแล้ว
สมุนไพรพิษร้ายแรงแต่เดิมถูกเปลี่ยนสมุนไพรเสริมสองสามตัว ฤทธิ์พิษสลายสิ้น กลับกลายเป็นยาชั้นดีที่สงบประสาทฤทธิ์แรง
หากเอ่ยถึงพรสวรรค์ด้านพิษและเวช เกรงว่าศิษย์น้อยผู้นี้เหนือกว่านางเสียอีก
จวงหว่านไม่ต้องการให้อาจารย์ตำหนิจึงเอ่ยก่อน “ท่านอาจารย์ ศิษย์ทำเพื่อศิษย์พี่ ใช้สมองจนแทบแตก ไม่ได้คิดทำร้ายนางเจ้าค่ะ”