"ท่านอาจารย์ ท่านทำให้ข้าตกใจแทบตาย!"
จวงหว่านชักมือกลับทันที ร่างโอนเอนไปด้านหลังเกือบตกจากที่วางเท้า
นางตบอก หายใจหอบหนัก ใบหน้าซีดเผือดยิ่งกว่าคนบนเตียงเสียอีก
เมื่อครู่ที่ปลายนิ้วสัมผัสนั้น นางนึกว่าคนผู้นี้สิ้นลมไปอย่างเงียบงันในห้วงนิทราแล้วจริง ๆ
อวิ๋นเหิงนอนอยู่บนเตียง มองดูศิษย์น้อยท่าทางอกสั่นขวัญหาย แววตาฉายรอยยิ้ม
"อาจารย์ไม่เคยรู้เลยว่า เจ้าน่ะขี้กลัวเพียงนี้"
"นี่... ข้าไม่ได้ขี้กลัวสักหน่อย!"
จวงหว่านหายใจทัน รีบประคองตัวข้างเตียงขยับเข้าไปใกล้ สายตาจ้องมองใบหน้าอวิ๋นเหิงไม่วางตา
สีหน้าซีดลงกว่าเมื่อกลางวันหลายส่วน ความเย็นเสียดแทงนั้นไม่ใช่ภาพมายาอย่างแน่นอน
"เหตุใดร่างท่านถึงได้เย็นปานนี้ หรือมีที่ใดไม่สบาย?"
"ไม่เป็นไร" อวิ๋นเหิงหลับตาลงครึ่งหนึ่ง ขนตายาวบังอารมณ์ในแววตา
จวงหว่านอ้าปากอยากถามต่อ แต่เห็นอวิ๋นเหิงปิดตาลงอีกครั้ง ลมหายใจกลับสม่ำเสมออย่างเดิม
ชัดเจนว่าไม่อยากพูดให้มากความ
จวงหว่านเม้มริมฝีปากแน่น จัดมุมผ้าห่มให้แนบสนิท เหลือไว้เพียงศีรษะให้โผล่ แล้วจึงย่องเบา ๆ ถอยออกมา
เมื่อยืนปรุงยาพิษในห้องโอสถ จวงหว่านคิดถึงแต่ไอเย็นประหลาดในร่างอวิ๋นเหิงไม่หยุด
ผู้ฝึกตนโดยทั่วไปยังมีพลังปราณปกป้องกาย หนาวร้อนมิอาจแผ้วพาน
มันจะเป็น "อาการเล็กน้อย" เช่นไร ที่ทำให้ร่างกายคนเราเย็นเยียบถึงปานนั้น แม้แต่ผู้มีวรยุทธ์สูงส่งเท่าท่านอาจารย์ก็ยังกลบไว้มิอยู่