หลินฮุยท่ามกลางสายตาที่รอคอยและสงสัยของทุกคน เริ่มประกาศกฎของรอบที่สาม
"การทดสอบข้อนี้ จะว่ายากก็ง่าย จะว่าง่ายก็ยาก สำหรับบางคนอาจจะแค่เดินเล่น"
"แต่สำหรับบางคน มันยากยิ่งกว่าปีนฟ้า"
คนร้อยคนต่างกลั้นหายใจ เงี่ยหูฟังต่อ
"นั่นคือ ตามคำสั่งหาตำแหน่งเป้าหมาย"
เว่ยต้ายงยืนอยู่แถวหน้า พอได้ยินก็รีบยื่นหัวไปข้างหน้าทันที เป็นคนแรกที่กระโจนออกมาพร้อมเสียงอันดัง
"หาของ? ข้านึกว่ายากแค่ไหน!"
"อาจารย์หลิน อย่างอื่นข้าไม่กล้าอวด แต่ในภูเขาหาของ นี่เป็นฝีมือถนัดของข้า! บอกมาเถอะ เป้าหมายคืออะไร!"
ความมั่นใจของเว่ยต้ายงไม่ได้มาจากอากาศ ธาตุแท้ ในช่วงปีที่วัดเส้าหลิน เขาตื่นแต่เช้าขึ้นเขาหั่นฟืนเก็บยา คลุกคลีกับป่าลึกเขาสูงตลอดปี
ดูรอยเท้า ดูทิศทางใบหญ้าที่โค้งงอ ตรวจความสดของดิน สิ่งเหล่านี้สำหรับเขาเหมือนกินข้าวดื่มน้ำ
ต่อให้เป้าหมายจะพรางตัวอย่างจงใจ เขาก็สามารถไล่ตามร่องรอยเล็กๆ น้อยๆ จนเจอตัวได้
เขารู้สึกจากก้นบึ้งของหัวใจว่ารอบนี้ถูกสร้างมาเพื่อเขาโดยเฉพาะ เป็นข้อให้คะแนนฟรี
แต่คำพูดต่อมาของหลินฮุย ทำลายความมั่นใจของเว่ยต้ายงจนหมดสิ้น
"เป้าหมาย ป่าสน"
คำพูดหนักแน่นตกลงมา ทุกคนในที่นั้นถึงกับตะลึง
ป่าสน?
ไม่ใช่หาคน? ไม่ใช่หาธง? ไม่ใช่หาสิ่งของที่ซ่อนไว้?