เถี่ยหนิวทรุดลงกับพื้น ตาสองข้างพร่ามัว มองไม่เห็นอะไรชัดเจน หูอื้อไปหมด
ไม่เพียงเท่านั้น ความเจ็บปวดที่คางส่งผลให้ร่างกายทั้งร่างดูเฉื่อยชา แขนขาอ่อนแรง เรียกได้ว่าถูกชกจนสลบไสล
เขาสะบัดหัวที่บวมช้ำอย่างแรง พยายามลุกขึ้นยืนใหม่
แต่เว่ยต้ายงไม่มีทีท่าว่าจะเปิดโอกาสให้เขา
เพียงเห็นเขากระโดดถลาเข้าร่างเข้าใส่ เข่าทั้งสองข้างกระแทกพื้นเสียงดังลั่น แล้วคร่อมตัวลงบนร่างของเถี่ยหนิวทันที ตามด้วยกำปั้นใหญ่เท่าลูกบาสสองข้างถูกยกขึ้นสูง แล้วทุบลงมาที่ใบหน้าของเถี่ยหนิวอย่างดุดัน
“ปั่ก!”
หมัดแรกกระแทกเข้าที่แก้มของเถี่ยหนิว หัวของเถี่ยหนิวถูกชกจนเอียงไปข้างหนึ่ง
“ปั่ก! ปั่ก!”
หมัดที่สองและหมัดที่สามตามมาอย่างต่อเนื่อง ไม่มีช่วงเว้น ไม่มีความลังเล
ความเร็วของหมัดที่ตกลงมานั้นเร็วจนตาพร่า เสียงหมัดกระแทกเนื้อดังอึกทึกต่อเนื่องกันเป็นชุด
ฝูงชนที่มุงดูภาพนี้ ต่างเผลอทำหน้าบูดบึ้ง ฟันรู้สึกเสียวแปลบ
เถี่ยหนิวพยายามยกแขนทั้งสองข้างขึ้นกอดหัวไว้ แต่หมัดของเว่ยต้ายงกลับสามารถหาช่องว่างระหว่างแขนได้อย่างแม่นยำทุกครั้ง
หัวของเขาถูกชกสลับไปมาซ้ายทีขวาที สติเริ่มเลือนรางลงเรื่อย ๆ
สามหมัด
ห้าหมัด
เจ็ดหมัด
แขนทั้งสองข้างที่กอดหัวของเถี่ยหนิวเริ่มอ่อนแรง ค่อย ๆ ลื่นไถลลงไปข้าง ๆ
ทั้งร่างนิ่งไป
เว่ยต้ายงยกหมัดที่กำแน่นค้างไว้กลางอากาศ ก้มลงมองครู่หนึ่ง เห็นเลือดไหลออกจากจมูกของเถี่ยหนิว สลบสนิทไปแล้ว