คำพูดนี้ไม่ได้เบาเท่าไรนัก คนในห้องหลายคนได้ยินกันหมด
เซินฉวนไม่ปิดบัง ผู้บังคับกองร้อยที่สามหวังหวยเป่าก็ไม่คิดอะไร
พวกเขาเพิ่งแพ้ศึกมา ไฟในใจยังไม่ดับ
หลี่หยุนหลงเพิ่งเข้ารับตำแหน่ง พาหนุ่มน้อยเข้าไปในห้องประชุมกองทัพ ใครจะไม่ให้คิดบ้าง
หลินฮุยกลับไม่ใส่ใจ
เขาวางแก้วเคลือบไว้ข้างโต๊ะ หยิบดินสอกับสมุดเก่า เดินไปยืนชิดกำแพง
วางตัวให้ถูกที่ ไม่แย่งซีน ไม่ก้าวก่ายการพูดของเหล่าผู้บังคับบัญชา
หลี่หยุนหลงมองเขาแวบหนึ่ง พยักหน้า
เจ้าเด็กนี่รู้จักกาลเทศะ
ถ้าเมื่อกี้แสดงท่าทีวางโตต่อหน้าพวกผู้บังคับบัญชาหมวดกองร้อย แม้พูดถูกเพียงใด ก็ง่ายที่ทำให้คนหมั่นไส้
คนในกองพันอิสระเพิ่งเสียพี่น้องไปกว่าสองร้อยคน ทุกคนเจ็บปวดในใจ
เวลานี้ คนนอกกระโดดออกมาชี้แนะ ต่อให้มีความสามารถแค่ไหน แค่เรื่องอารมณ์ก็ผ่านไม่ได้
หลี่หยุนหลงไอแห้งๆ หนึ่งครั้ง ยกมือเคาะโต๊ะ: "เลิกนินทากันได้แล้ว"
"ข้าเพิ่งมาถึงกองพันอิสระ ไม่อยากวางท่าผู้บังคับการ ศึกที่หมู่บ้านหยางแพ้ก็แพ้แล้ว ใครก็อย่าปิดบัง"
คนในห้องก้มหน้ามองสมุดเปล่า ไม่มีใครเอ่ยปาก
เข่งคองเอ้อ (คงเจี๋ย) นั่งที่รองผู้บังคับการ ปลายท่อยาสูบคาปาก มองหลี่หยุนหลงอย่างเงียบๆ
หลี่หยุนหลงกวาดตามองทุกคนรอบหนึ่ง
"คงเจี๋ยเคยเป็นผู้บังคับการ ตอนนี้เป็นรองผู้บังคับการ ศึกที่หมู่บ้านหยางครั้งนี้ เขาเจ็บปวดกว่าใคร แต่เจ็บปวดก็ไร้ประโยชน์ ร้องไห้ที่หลุมศพก็ไม่ทำให้พี่น้องฟื้นคืนมาได้"
"เราต้องรู้ให้ชัด ญี่ปุ่นบุกเข้ามาได้ยังไง สู้ยังไง แล้วถอยยังไง"
หลี่หยุนหลงไม่ได้เสนอความเห็นของตัวเองทันที แต่ยกคงเจี๋ยขึ้นมาพูดก่อน
"รองผู้บังคับการคงพูดถูก กองกำลังญี่ปุ่นพวกนี้ผิดปกติ"
"แต่มันผิดปกติตรงไหน? ด่าแต่ไม่ได้เรื่อง ต้องแยกออกมาดู"
พูดพลาง วาดเส้นสองสามเส้นข้างแผนที่
"หนึ่ง เรื่องการยาม"
"ญี่ปุ่นบุกมาถึงหลังหมู่บ้านหยางได้ แสดงว่ายามชั้นนอกต้านไม่ไหว หรือไม่ก็ไม่รู้ตัวเลย"
"สอง เรื่องอำนาจการยิง"
"ปืนกลเราเพิ่งดัง ระเบิดมือฝ่ายตรงข้ามก็โยนมาแล้ว แสดงว่าจุดยิงถูกเปิดเผยเร็วเกินไป เคลื่อนย้ายช้าเกินไป"
"สาม เรื่องการสื่อสาร"
"ที่ไหนสู้กันที่อื่นมาช่วยช้า คำสั่งส่งไม่ถึง ต่างคนต่างสู้ ยิ่งสู้ยิ่งวุ่น"
"สี่ เรื่องกองหนุน"
"โดนโจมตีกลางคืน ต้องมีคนอุดช่องโหว่ แต่เมื่อคืน ใครเป็นกองหนุน? รวมพลที่ไหน? ใครออกคำสั่ง? มีเส้นทางไหม?"
ไม่มีใครเอ่ยปาก
สีหน้าไม่ยอมของเซินฉวนค่อยๆ ลดลงบ้าง
เขารู้จักหลี่หยุนหลงตั้งแต่ยุคสงครามแดง ชัดเจนว่าคำพูดเหล่านี้ไม่ใช่แนวทางปกติของหลี่หยุนหลง
หลี่หยุนหลงสมัยก่อนเวลาด่า เน้นความสะใจ ใครสู้ไม่ดีก็ด่าว่าโง่
แต่วันนี้ต่างออกไป เขาไม่ได้ด่าแม้แต่คำหยาบ กลับแยกความพ่ายแพ้ออกเป็นส่วนๆ วางบนโต๊ะ
คงเจี๋ยคาปากท่อยาสูบ ก้มหน้ามองแผนที่ นานทีเดียวไม่พูดอะไร
หลายปีมานี้ เขาเพิ่งเคยถูกใครสักคนวิเคราะห์แบบนี้เป็นครั้งแรก
ความพ่ายแพ้ไม่ใช่ก้อนโคลน
ยังสามารถผ่า เปิดดู หาโครงกระดูกได้
หลินฮุยยืนอยู่มุมห้อง ไม่เข้าไปใกล้
ถึงเวลาที่ต้องซ่อน ก็ต้องซ่อน
กองพันอิสระเพิ่งขาดทุนหนัก ผู้บังคับบัญชารุ่นเก่าทุกคนมีไฟในอก
เขาเป็นแค่ทหารหนุ่มมาจากข้างนอก ถ้าลุกขึ้นมาชี้แนะฟ้าดินทันที ง่ายที่จะทำให้คนรำคาญ
ให้หลี่หยุนหลงพูดก่อน
นี่ถึงจะเป็นทางที่ปลอดภัยที่สุด
หลี่หยุนหลงพูดจบ กวาดตามองรอบหนึ่ง
"ทีนี้พูดเรื่องการฝึก"
เซินฉวนเอ่ยปาก: "ผู้บังคับการ พี่น้องเพิ่งฝังศพเสร็จ ตอนนี้มาฝึกหนัก ลูกน้องอาจมีอารมณ์ต่อต้านได้นะขอรับ"
"ต่อต้าน?" หลี่หยุนหลงหัวเราะเย็น "เอาชีวิตไหม?"
"ฟังพวกนายพูดสองสามประโยค ข้าก็ยังไม่รู้ความจริงเลย"
"ต้องลองจริงๆ สักครั้ง ถึงจะรู้ว่าฝีมีหนองอยู่ตรงไหน!"
เซินฉวนหน้าตาเคร่ง: "ผู้บังคับการ คืนนี้?"
"คืนนี้แหละ"
"กองร้อยที่สอง กองร้อยที่สาม เลือกทหารที่พวกนายคิดว่าเก่งที่สุด รับผิดชอบการยาม ให้ใช้วิธีเดียวกับคืนที่ถูกโจมตี ห้ามเพิ่มเป็นพิเศษ"
เซินฉวนถาม: "แล้วใครจะลาดตระเวน?"
"เรื่องนี้ต้องพูดให้ชัด"
หลี่หยุนหลงยกมือชี้คนในห้อง "ให้คนของพวกนายเองไปไม่ได้ ในกองพันอิสระใครไม่รู้ตำแหน่งยามบ้าง? ทดสอบไปก็แค่หลอกตัวเอง"
เขาตบหน้าอกตัวเอง
"ทั้งกองพัน มีแค่ข้ากับเจ้าหนูหลินที่เป็นคนใหม่ พวกนายวางแผนป้องกันยังไง เราไม่รู้ทั้งนั้น"
"ให้เราสองคนลาดตระเวนหาพวกนายเอง"
คนในห้องมองหน้ากัน
คงเจี๋ยยังไม่พูด คาปากท่อยาสูบ สายตามองหลี่หยุนหลงกับหลินฮุยสลับไปมา
เขาคิดไม่ออกว่าหลี่หยุนหลงจะทำอะไร
วิธีของหลี่หยุนหลงคือการเปิดสถานการณ์เร็ว
หนึ่ง เพื่อสร้างอำนาจในกองพันอิสระให้เด็ดขาด
สอง เพื่อทดสอบหลินฮุย ดูว่าเขาเป็นแค่คนพูดเก่งหรือเปล่า
เซินฉวนพูดก่อน: "ผู้บังคับการ แค่พวกท่านสองคน?"
"แค่สอง คนเดียวก็ไม่เพิ่ม"
หวังหวยเป่าเกาหัว: "แล้วตัดสินแพ้ชนะยังไง?"
"ง่ายมาก" หลี่หยุนหลงชี้เท้า "เวลารบ กองบัญชาการคือหัวใจ"
"ถ้าข้ากับเจ้าหนูหลินบุกเข้าไปในกองบัญชาการได้ ก็ถือว่าเราชนะ กลับกัน พวกนายจับเราได้ หรือทำให้เราเข้าไม่ได้ ก็ถือว่าพวกนายชนะ"
พูดถึงตรงนี้ ยกมือชี้เซินฉวน
"บอกก่อน ห้ามโกง"
"แกส่งทหารหนึ่งกองพันล้อมกองบัญชาการแน่นหนา แล้วจะทดสอบอะไรได้"
"ปกติยามยังไง คืนนี้ก็ยามอย่างนั้น"
เซินฉวนมีอารมณ์ขึ้นมาด้วย
"ผู้บังคับการ ท่านพูดเองนะ เราทำตามวิธีเก่า ถ้าท่านสองคนเข้าไม่ได้ อย่าหาว่าเรารังแกผู้บังคับการใหม่"
หลี่หยุนหลงหัวเราะ: "ถ้าข้าแพ้ พรุ่งนี้ล้างเท้าให้ผู้บังคับกองร้อยที่สอง"
ในห้องมีเสียงหัวเราะเบาๆ
เซินฉวนกล้าขึ้น: "ผู้บังคับการ ข้าจำได้แล้ว"
"จำสิ จำให้ดี ข้ายังกลัวแกความจำไม่ดี"
หลี่หยุนหลงโบกมือ: "เลิกประชุม! เริ่มทดสอบได้ตอนนี้"
ผู้บังคับบัญชาลุกขึ้นเดินออกไป
เซินฉวนกับหวังหวยเป่าออกประตูไป ก็เริ่มเรียกคนทันที
"ผู้บังคับหมวดกองร้อยที่สองทั้งหมด รวมพล!"
"กองร้อยที่สาม ไปเรียกหน่วยลาดตระเวนมา!"
ในลานบ้านเริ่มวุ่นวาย
มีคนวิ่ง มีคนตะโกน
คงเจี๋ยเดินมาท้ายสุด ไปยืนข้างหลินฮุย ก้มเสียงถาม: "เจ้าหนู นายกล้าตามผู้บังคับการไปลาดตระเวนจริงเหรอ?"
หลินฮุยยัดสมุดใส่หน้าอก: "รองผู้บังคับการ ตามผู้บังคับการไป อยากกลัวก็ยาก"
คงเจี๋ยมองเขาสองสามที ทำเสียงหึ: "อย่าถ่วงเขา เซินฉวนคนนั้นปากจัด แต่เลือกทหารยามไม่เลว"
หลินฮุยพยักหน้า ยิ้มบางๆ
คงเจี๋ยหันไปมองหลี่หยุนหลงอีก: "เหล่าหลี่ อย่ามากเกินไป พี่น้องเพิ่งแพ้ศึก ไฟยังไม่รู้จะระบายที่ไหน ระวังจะจัดการกับพวกนายแทน"
หลี่หยุนหลงเสียปืนพกเข้ากางเกง: "ถ้าเขาระบายได้ก็ดี ถือว่าเขามีความสามารถ ข้าจะชมเขาทั้งกองพัน"
คงเจี๋ยไม่พูดต่อ
คำหยาบ แต่มีเหตุผล
...
ฤดูหนาวมืดเร็วมาก
ไม่นานนัก ไหล่เขานอกหมู่บ้านหยางก็มืดลง
หลินฮุยตามหลี่หยุนหลงอ้อมออกจากหลังหมู่บ้าน ออกจากที่ตั้งกองพันอิสระ
หลี่หยุนหลงถือแผนที่หยาบๆ หนึ่งแผ่น ใช้แสงสุดท้ายที่ขอบฟ้ามองสองสามที แล้วก็ด่าออกมา
"ไอ้เหี้ย แผนที่นี่วาดเหมือนเล็บไก่ข่วน"
หลินฮุยยื่นหน้าไปดู
ในแผนที่มีภูเขา มีหุบเขา มีทางหมู่บ้าน แต่สัดส่วนไม่ตรง ทิศทางก็คร่าวๆ
แผนที่แบบนี้ถ้าวางไว้ในโรงเรียนทหารรุ่นหลัง คือตัวอย่างที่ผิด
แต่ในตอนนี้ นับว่าใช้ได้ทีเดียว
หลี่หยุนหลงม้วนแผนที่ ใส่ไว้ในอก
"เจ้าหนูหลิน ครั้งนี้ต้องปราบความเย่อหยิ่งของกองพันอิสระให้ได้ นายมีความคิดยังไง พูดมาได้เต็มที่"
หลินฮุยมองเขา: "นอนเถอะ ผู้บังคับการ"