"ผู้บังคับการหลี่!" จ้าวกังผุดลุกขึ้นยืนทันที "คุณอย่ามาพูดจาเพ้อเจ้อที่นี่เพราะไม่พอใจผม!"
"การมอบอำนาจฝึกทหารทั้งกองให้ทหารธรรมดาคนหนึ่ง เป็นการละเมิดวินัยองค์กรอย่างร้ายแรง! ผมจะรายงานผู้บัญชาการกองพลน้อยตามความจริง!"
"รายงานผู้บัญชาการกองพลน้อย?" หลี่หยุนหลงหัวเราะแหะๆ "หรือว่าผู้บัญชาการกองพลน้อยไม่บอกอะไรคุณเลย?"
"นึกว่าผู้บัญชาการกองพลน้อยจะได้แต่บอกว่าข้าเกเรควบคุมยาก เป็นหัวขบถไปวันๆ นอกนั้นไม่บอกอะไรเลย!"
คำพูดของหลี่หยุนหลงทำให้จ้าวกังไม่เข้าใจความหมาย หาเรื่องที่จะโต้กลับไม่เจอ
ในขณะนั้น เข่งคองเอ้อที่เงียบมาตลอด เห็นจ้าวกังมีสีหน้าฉงน จึงเอาคล้องยานสูบออกจากปาก แล้วเคาะกับพื้นรองเท้า
"คอมมิสซาร์จ้าว ใจเย็นก่อน"
เข่งคองเอ้อพูดอย่างช้าๆ น้ำเสียงจริงจังผิดปกติ
"คราวนี้เหล่าหลี่ไม่ได้ล้อเล่นกับคุณ ตำแหน่งครูฝึกหลินนี้ ผู้บัญชาการกองพลน้อยเป็นคนตัดสินใจเอง"
"อะไรนะ? ผู้บัญชาการกองพลน้อยเป็นคนตัดสินใจ?" จ้าวกังมองเข่งคองเอ้ออย่างไม่เชื่อสายตา
"แล้วจะมีของปลอมหรือไง?" เข่งคองเอ้อสูบไปหนึ่งคำ "ยังจัดสรรกระสุนหนึ่งหมื่นนัดกับระเบิดมือห้ากล่องเป็นงบฝึกมาให้อีกต่างหาก"
ผู้บัญชาการเฉินที่ใจแคบไม่ยอมให้มีสิ่งสกปรกแม้เม็ดทราย จะยอมรับการแต่งตั้งที่ดูเหมือนเหลวไหลแบบนี้ได้อย่างไร?
ในขณะที่จ้าวกังกำลังคิดไม่ตก ในหัวก็พลันนึกถึงภาพที่สะเทือนใจอย่างยิ่งที่เห็นบนเนินเขาก่อนเข้าหมู่บ้านหยาง