หมู่บ้านหยาง
หลังจากกองพันอิสระเดินทางกลับมาอย่างมีชัย ก็ฟ้าสว่างแล้ว
ลานกว้างนอกหมู่บ้านหยางคึกคักไปด้วยผู้คน
รถบรรทุกทหารเจ็ดคันจอดเรียงเป็นแถว เต็มลานกว้างที่ปกติกว้างขวางจนแน่นขนัด
ผู้บังคับกองร้อยที่หนึ่งและพวกทหารก๊กมินตั๋งที่เพิ่งเข้าร่วมทำงานคล่องแคล่วจริงๆ รีบขับรถยักษ์เหล่านี้กลับมาจากภูเขาทั้งคืน
ผ้าใบกันน้ำที่อยู่ท้ายรถถูกดึงออกมาเผยให้เห็นของที่บรรทุกอยู่ ซึ่งทำให้ทหารทั้งกองพันตาลายไปหมด
"พระเจ้า..."
ทหารใหม่ที่เพิ่งเข้าร่วมไม่กี่เดือน ยืนเขย่งเท้ามองเข้าไปในท้ายรถ ด้วยสีหน้าเต็มไปด้วยความตกใจ
อดใจไม่ไหว ยื่นมือไปหยิบกล่องเหล็กสี่เหลี่ยมนั้น
"นายสิบ นี่มันอะไรกัน?"
ทหารผ่านศึกที่อยู่ข้างๆ ตบมือเขาทันทีหนึ่งที ทำให้มือเขาร่วงลง
"อย่าไปจับมั่ว! นี่คือข้าวกระป๋องของไอ้ญี่ปุ่น! กินคำเดียวอิ่มได้สามวัน ของดีมาก!"
นอกจากข้าวกระป๋องที่กองเป็นภูเขาแล้ว ยังมีข้าวสารถุงแล้วถุงเล่า ขนมปังกรอบอัดแท่งสี่เหลี่ยม ถังน้ำมันเบนซินและน้ำมันก๊าดที่ยังไม่ได้เปิดอีกหลายถัง
ทหารที่อยู่เฝ้าฐานไม่ได้ไปรบ ต่างก็ยืดคอมอง พูดคุยกันจอแจ
หลี่หยุนหลงเอามือไขว้หลัง เดินท่ามกลางรถบรรทุกเจ็ดคันด้วยท่าทางองอาจ ใบหน้าแดงระเรื่อด้วยความปลื้มปีติ
จางต้าเปียวพูดเสียงดังจนเกินปกติ: "ผู้บังคับการ! ของใหญ่ๆ ตรวจสอบเสร็จหมดแล้ว!"
"ปืนใหญ่สามแปดสภาพสมบูรณ์ สี่ร้อยสิบห้ากระบอก!"
"เครื่องยิงลูกระเบิดสิบเครื่อง ปืนกลเบาแบบเอียงปากหกกระบอก! แล้วก็ปืนกลหนักรุ่นเก้าสองที่รื้อมาจากค่ายเชลยอีกหนึ่งกระบอก!"
"กระสุนปืนยาวลำกล้องหกห้ามิลลิเมตรที่งัดมาจากคลังอาวุธไอ้ญี่ปุ่น สองหมื่นสี่พันนัด!"
รูจมูกของหลี่หยุนหลงเบิกกว้าง
กระสุนสองหมื่นกว่านัดนะ!
ตอนจนๆ ก่อนหน้านี้ ทั้งกองพันเฉลี่ยแล้วคนหนึ่งยังไม่ได้ห้านัด