"ท่านแม่ทัพนี่ก็แกล้งคนเกินไปแล้ว!" หลี่หยุนหลงเดินไปเดินมาอยู่ในลานกว้างเล็กๆ หน้าตึกบัญชาการกองพันอย่างไม่สบายใจ
ยิ่งคิดก็ยิ่งอึดอัด เขาพุ่งเข้าไปหาหลินฮุย มือใหญ่ทั้งสองข้างจับแขนของหลินฮุยไว้แน่น แรงมากจนหลินฮุยรู้สึกเจ็บถึงกระดูก
"ไอ้หนูหลิน เอ็งบอกความจริงกับข้ามา!" หลี่หยุนหลงจ้องเขาเขม็ง "เอ็งคิดจะไปอยู่กองบัญชาการใหญ่มานานแล้วหรือไง?"
ยังไม่ทันที่หลินฮุยจะเอ่ยปาก หลี่หยุนหลงก็พูดพร่ำออกมาอย่างกับเทเมล็ดถั่ว
"ข้าบอกเอ็งไว้เลย ไม่มีทาง! เอ็งเป็นคนที่ข้าชุบเลี้ยงออกมาจากโรงงานตัดเย็บ เกิดมาเป็นคนของกองพันอิสระ ตายไปก็เป็นวิญญาณของกองพันอิสระ!"
"วันนี้เอ็งกล้าพูดคำว่า 'ไป' ออกมา ข้าจะมัดเอ็งไว้กับต้นไม้เดี๋ยวนี้ ใครมาขอไม่ฟังทั้งนั้น!"
"ไอ้เหลา เอ็งนี่ไม่ฟังเหตุผลเลยนะ" เข่งคองเอ้อที่นั่งสูบยาสูบเงียบๆ อยู่ข้างๆ พูดขึ้นพร้อมกับเคาะเถ้าบุหรี่ในกล้องยาอย่างไม่พอใจ
"อาจารย์หลินเขามีความสามารถจริง ไปอยู่กองบัญชาการใหญ่ เขาเป็นได้ถึงที่ปรึกษาของกองทัพหลายแสนนาย เอ็งดันกักตัวเขาไว้ที่หมู่บ้านหยาง นี่มันที่เขาว่ากันว่า... ใช้คนใหญ่คุมงานเล็กนี่นา! ว่าไหมคอมมิสซาร์จ้าว?"
"รองผู้บังคับการกองเข่งพูดถูกต้อง" จ้าวกังถอนหายใจเบาๆ "ก่อนหน้านี้ผมมองความสามารถของสหายหลินฮุยไม่ทะลุจริงๆ แต่ศึกใหญ่เมื่อคืนนี้ พิสูจน์ให้เห็นถึงพรสวรรค์ของเขาในการวางแผนยุทธวิธีและการบังคับบัญชาในภาพรวมแล้ว"
"กองบัญชาการใหญ่ที่นั่นเป็นที่ไหน? เป็นศูนย์กลางทางประสาทของกองทัพที่ 8 ทั้งหมด การที่เขาถูกท่านแม่ทัพให้ความสำคัญและเรียกไปที่ฝ่ายที่ปรึกษาทหาร นั่นเป็นเรื่องดี"