คำพูดจบลง บนลานกว้าง เชลยหลายสิบคนต่างมองตากัน ใครก็ไม่ขยับ
สำหรับพวกเขาแล้ว นี่คือการตัดสินใจที่เอาชีวิตเข้าแลกจริง ๆ
กลับหน่วยเดิม?
ในยุคนี้ ทหารที่เคยเป็นเชลยกลับไป ก็เหมือนลูกเลี้ยง
ไม่ต้องพูดถึงว่าจะไม่ได้รับการต้อนรับ แย่หน่อยก็อาจถูกหน่วยตำรวจทหารตั้งข้อหาหนีทัพ ลากไปยิงทิ้งเลย
กลับบ้านเกิด?
บ้านเมืองกลียุคแบบนี้ จะรอดออกจากตะวันตกเฉียงเหนือของมณฑลซานซีไปได้หรือไม่ก็ยังเป็นปัญหา
แต่ถ้าอยู่ที่นี่เป็นทหารแปดนาท... ก่อนหน้านี้พวกเขาอยู่ในกองทัพก๊กมินตั๋ง เคยได้ยินมาว่ากองทัพแปดนาทจนขนาดกางเกงยังไม่มีใส่ ต้องซ่อนตัวอยู่ในหุบเขาอดข้าวทุกวัน
ในขณะที่ทุกคนกำลังคิดคำนวณในใจอย่างหนัก
ทหารผ่านศึกเสฉวนหน้าตาเปรอะเครานั่นก็ก้าวออกมาข้างหน้าอย่างแรง ตัวตรงราวกับเสาเข็ม
"นายท่าน!"
"ข้าขอติดตามนายท่าน!"
"ข้าเป็นทหารมาสิบปี ตามนายท่านมาจากเสฉวนถึงเซี่ยงไฮ้ แล้วขึ้นเหนือมายังซานซี กินแต่ความพ่ายแพ้ทุกวัน"
"ข้าเบื่อหน่ายกับการเป็นทหารที่ขี้แพ้มานานแล้ว!"
"ข้าจะไปสนอะไรจนหรือไม่จน ขอแค่พาข้าชนะศึก ฆ่าไอ้ญี่ปุ่นได้ อยู่ที่ไหนก็เป็นทหารด้วยกันทั้งนั้น!"
"ข้าเป็นเชลย นายท่านไม่รังเกียจ ชีวิตนี้ของข้าก็ยกให้กองทัพแปดนาทแล้ว!"
คำพูดไม่กี่ประโยคนี้ ทุบลงบนหัวใจของเชลยทุกคนที่ยืนอยู่ ณ ที่นั้นอย่างหนักหน่วง
ใช่แล้ว
ทหารต้องการอะไร? ก็แค่ชนะศึก ให้เงยหน้าขึ้นได้ไหม?
ความสามารถในการรบที่กองทัพแปดนาทชุดนี้โชว์ให้เห็นคืนนี้ ไม่ใช่สิ่งที่กองทัพกบฏขี้หนีจะทำได้!
หลินฮุยรู้สึกซาบซึ้งใจไม่น้อย เขาเคยได้ยินเกี่ยวกับกองทัพเสฉวน ถึงแม้อาวุธยุทโธปกรณ์จะไม่ได้ดีไปกว่ากองทัพแปดนาทเท่าไรนัก แต่ก็เป็นหน่วยที่ไม่ค่อยมีพวกขี้ขลาดตาขาวให้เห็น