เวลานี้ ที่หูโข่ว เนื่องจากเซินฉวนวางกับดักรูปกระเป๋าไว้ล่วงหน้า รถบรรทุกทหารญี่ปุ่นหนึ่งกองร้อยกับทหารหุ่นเชิดของกองพลผสมที่แปดกว่าสองร้อยนาย ก็พากันวิ่งเข้าไปในนั้นหมดแล้ว
เสียงปืนดังปะดังเหมือนประทัด ความดุเดือดพอจะเดาได้
บนที่สูง เซินฉวนนอนอยู่หลังก้อนหินก้อนหนึ่ง เสียงแหบแห้งไปหมด
"ทนไว้! ยิงให้หนักเข้าไว้! อย่าให้ไอ้ญี่ปุ่นสักตัวเล็ดลอดเข้าไปได้เด็ดขาด!"
บนทางเขาบนที่สูงด้านล่าง ต่างจากความโกลาหลของทหารหุ่นเชิด ปฏิกิริยาของทหารญี่ปุ่นเร็วจนน่าตกใจ หลังถูกโจมตี ก็เข้าสู่สถานะการรบอย่างรวดเร็ว ใช้หัวรถและหลุมดินเป็นที่กำบัง ตั้งปืนกล ยิงสาดขึ้นไปบนไหล่เขาสองข้างอย่างดุเดือด
กระสุนที่ตกใส่ก้อนหินเกิดประกายไฟเป็นวงกว้าง กดทหารของกองร้อยที่สองที่ซุ่มอยู่บนที่สูงจนเงยหน้าไม่ขึ้น
ระเบิดจากเครื่องยิงลูกระเบิดหลายลูกตกลงบนตำแหน่งอย่างแม่นยำ พัดดินและเศษซากร่างกายกระเด็นเป็นวงกว้าง
ผู้บังคับกองร้อยที่สี่โค้งตัววิ่งเข้ามาหาเซินฉวน: "ผู้บังคับกองพัน! หมวดที่สามใกล้จะต้านไม่ไหวแล้ว!"
"ปืนยิงลูกระเบิดของญี่ปุ่นแม่นเกินไป เมื่อกี้สามลูกตกลงบนตำแหน่งของหมวดที่สามหมด บาดเจ็บล้มตายไม่หยุด!"
เซินฉวนยังยิงปืนไม่หยุด: "ทนไม่ได้ก็ต้องทน! ตำแหน่งของหมวดที่สามเป็นจุดสำคัญที่สุด! กองร้อยที่หนึ่งทางนั้นสู้กันเป็นอย่างไรเรายังไม่รู้ ถ้าปล่อยให้ทหารหนุนผ่านไปได้ ทั้งกองพันอิสระจบเห่!"