นี่...วัดออกมาแล้วงั้นหรือ?
ทั่วห้องประชุมปฏิบัติการต่างอ้าปากค้าง
เข่งคองเอ้อไม่สูบยานอีกต่อไป ลูบตาทั้งสองข้างแล้วโน้มตัวเข้าไปสำรวจวงกลมที่หลินฮุยวาดไว้ไม่หยุด
จ้าวกังยิ่งตะลึงไปกันใหญ่ เขาเรียนมหาวิทยาลัยและเคยเรียนที่สถาบันการเมืองการทหารต้านญี่ปุ่น รู้วิชาภูมิประเทศทหาร แต่เขาก็ไม่มีทางแปลงคำพูดบ้าน ๆ ไม่กี่ประโยคให้เป็นพิกัดสนามรบที่แม่นยำได้!
"คุณพระช่วย!" เข่งคองเอ้อชูกล้องยาขึ้น จ้องเส้นทางที่สมบูรณ์บนแผนที่
อุทานด้วยความทึ่ง: "อาจารย์หลินเอ๋ย นายจริงหรือปั้นขึ้นมา?"
หลินฮุยยืนตัวตรง น้ำเสียงแน่วแน่ที่สุด: "ถ้าทิศทางและเวลาที่พี่ใหญ่ยงเล่าเมื่อกี้ไม่คลาดเคลื่อนมากนัก พิกัดจุดนี้ผิดพลาดไม่เกินหนึ่งร้อยเมตรแน่นอน"
เว่ยต้ายงได้ยินดังนั้นก็ตบหน้าอกตัวเองดังตึงตังอยู่ข้าง ๆ
"อาจารย์หลินวางใจได้! ตอนที่ข้ายังไม่สลบ ข้าจำเส้นทางนั้นได้ชัดเจน ไม่ผิดแน่นอน!"
"เฮ้!"
หลี่หยุนหลงได้ยินเว่ยพระรับประกันก็ฉีกเซินฉวนที่ยืนขวางอยู่ข้างหน้าเข้าไป จ้องวงกลมบนแผนที่แล้วอุทานติดกัน
"ฮ่า ๆ! ไอ้หนูหลินเอ๊ย ไอ้ห่านี่นายมีตาเห็นทะลุฟ้าฟาดหรือไงวะ?"
"แค่ฟังตาแก่บ้านี้มั่วไปสองประโยค นายก็ขีด ๆ เขียน ๆ หน่อยเดียว รู้ที่ซ่องของไอ้ญี่ปุ่นได้เลย?"
ตอนอยู่กองทัพแดง หลี่หยุนหลงก็เคยเรียนหนังสือภาคบังคับ อ่านแผนที่หยาบ ๆ ได้ แต่กลวิธีแบบหลินฮุยนี้เขาไม่เคยเห็นมาก่อน
หลินฮุยโยนดินสอลงโต๊ะอย่างไม่แยแส แล้วหัวเราะเบา ๆ: "ผู้บังคับการ นี่ไม่ใช่ตาเห็นทะลุฟ้าเสียหน่อย แค่ฝึกเขียนบนแผนที่เท่านั้นเอง"