ฟึ่บ——
ไม่ปล่อยเวลาให้ทั้งสองได้คิดต่อ ร่างของซูหยวนหายวับไปอีกครั้ง วินาทีต่อมาก็ไปปรากฏอยู่ด้านหลังประติมากร เขาใช้กำลังทั้งหมดที่มีคว้าหัวใจของอีกฝ่าย!
ความสามารถในการฟื้นฟูตัวเองอย่างผิดธรรมชาติเมื่อครู่ ไม่ใช่พลังฟื้นฟูของมนุษย์ปลอมโดยกำเนิด แต่เป็นผลจากร่างอมตะที่สถานะ【สัญชาตญาณผู้เป็นเจ้าถิ่น】มอบให้
ครั้งก่อนที่ใช้【สัญชาตญาณผู้เป็นเจ้าถิ่น】 ร่างอมตะยังไม่ทันแสดงฤทธิ์ แค่เร่งความเร็วเท่านั้น ผลข้างเคียงก็ทำให้ซูหยวนต้องพักฟื้นตลอดคืนกว่าจะพอหายดี
แต่ครั้งนี้ความรุนแรงที่ปะทุออกมามากกว่าครั้งก่อนหลายเท่า แถมยังผลักดันให้ร่างกายสร้างขึ้นใหม่อีกครั้ง
เมื่อก้าวออกจากเรือนวิญญาณอหังการ ผลข้างเคียงที่ตามมาย่อมน่าสะพรึงกลัวอย่างยิ่ง
ต้องฉวยโอกาสตอนที่พวกมันยังติดอยู่ที่นี่ จัดการให้รวดเร็วและกวาดล้างให้สิ้นซาก!
“ฉึก!”
ซูหยวนจับหัวใจของอีกฝ่ายได้จริง แต่ไม่ใช่หัวใจของประติมากร หากเป็นของคนขับรถใต้ตาคล้ำคนนั้น
ภายในเวลาอันสั้น คนขับรถกลับสลับตำแหน่งกันได้สำเร็จ
“หนีไป!!”
คนขับรถตะโกนใส่ประติมากรด้วยความเดือดดาล พลางชี้ไปยังจุดหนึ่ง ตรงนั้นพลันเปิดออกเป็นรอยแยกสีดำสนิท
“หนีออกไป จัดพิธีให้สำเร็จ แล้วเชิญนายท่านลงมา!”
ซูหยวนไม่มีทางปล่อยให้ประติมากรหนีไปได้
เขากำลังจะดึงมือออก เพื่อใช้ความเร็วอันน่าสะพรึงกลัวจาก【สัญชาตญาณผู้เป็นเจ้าถิ่น】เข้าขัดขวางอีกฝ่าย
ใครจะคิดว่าในบาดแผลบนอกของคนขับรถกลับมีเส้นเนื้อเล็กละเอียดงอกออกมา พันมือขวาของซูหยวนไว้แน่น
แม้ซูหยวนจะดึงมือออกและทำลายเส้นเนื้อพวกนั้นได้ในวินาทีถัดมา แต่ก็ยังชะงักไปชั่วขณะ
ภายในเวลาเพียงหนึ่งวินาที ประติมากรก็ระเบิดความเร็วอันน่าทึ่ง คลานด้วยแขนขาทั้งสี่ พุ่งหัวเข้าไปในรอยแยกนั้นได้สำเร็จ
“ฉันจะจำแกไว้ คนขับรถ!!”
เสียงที่เต็มไปด้วยความโล่งใจสุดขีดปนความบ้าคลั่งดังมาจากด้านใน