ยังไม่หมดเพียงเท่านั้น
หมอกหนาทึบเหล่านั้นดูเหมือนจะถูกเสียงเพลงของพวกมันดึงดูด จึงพากันรวมตัวเข้ามา
เมื่อหมอกปกคลุมร่างของซูหยวน
เขาก็สัมผัสได้เลือนรางว่ามีสายตาคู่หนึ่งกำลังทะลุผ่านสิ่งกีดขวางนานัปการ จับจ้องมาที่ตัวเขาโดยตรง พร้อมแฝงความสงสัยอยู่เล็กน้อย
ในชั่วขณะที่สัมผัสได้ถึงสายตาคู่นั้น
ลูกตาใต้ผิวกายของซูหยวนก็พลันกลอกไปมาอย่างบ้าคลั่ง พยายามจะทะลวงออกมาให้ได้
สำหรับพวกมันแล้ว การกระทำนี้ดูเหมือนจะเป็นการยั่วยุ
“อยู่นิ่ง ๆ ซะ!”
ซูหยวนกัดฟันแน่น ออกแรงกดลูกตาที่กำลังพลุ่งพล่านในร่างกายให้สงบลง
ในสมอง เสียงโกรธเกรี้ยวของกาเบรียลดังขึ้นอีกครั้ง
“ซูหยวน คุณกำลังเล่นบ้าอะไรอีกแล้ว…”
อู้——
ซูหยวนไม่สนใจเสียงในสมอง
เขาอ้าปากปลา ร้องคลอไปกับเสียงเพลงของมนุษย์ปลาตนอื่น การขับร้องเพลงย่อมเป็นความสามารถพื้นฐานของผู้ดำดิ่งสู่ห้วงลึกอยู่แล้ว
โชคดีที่
หลังจากเขาเริ่มร้องเพลง สายตาที่จับจ้องอยู่บนตัวเขาก็เลือนหายไป
ในเวลาเดียวกัน
วานรตัวนั้นดูเหมือนถูกบางสิ่งโจมตีเข้าอย่างจัง มันล้มลงบนพื้นด้วยความเจ็บปวด เกล็ดที่ผุดขึ้นบนร่างก็ไม่ได้เรียงตัวเป็นระเบียบอีกต่อไป
ลูกตาของมันโปนออกมา กระทั่งดันเปลือกตาจนฉีกขาด ภายในสามวินาที วานรตัวเดิมก็เปลี่ยนกลายเป็นมนุษย์ปลา
“ฮู่——”
เมื่อเห็นว่าในที่สุดปัญหาก็ได้รับการแก้ไข
มนุษย์ปลาทั้งหลายก็พากันทรุดลงกับพื้น หอบหายใจเสียงดัง การขับร้องเพลงเช่นนี้ดูเหมือนจะสิ้นเปลืองพลังของพวกมันอย่างมหาศาลเช่นกัน