เมื่อเห็นว่าลุงยอมพูดเสียที
นักล่าขาแขนขาดก็เดินจากไปอย่างกระตือรือร้น แม้แต่ขาที่กำลังว่ายวนอยู่ก็ยังดูร่าเริงขึ้นมาก
“เด็กคนนี้นี่……”
มองตามแผ่นหลังของหลานชาย ปุโรหิตยิ้มอย่างจนใจ แต่แล้วก็เหมือนนึกอะไรขึ้นมาได้ คิ้วจึงขมวดเข้าหากัน
แม้อีกครึ่งเดือน ชั้นที่สองถึงจะซ้อนทับกับที่นี่อย่างสมบูรณ์
แต่กระบวนการหลอมรวมนี้ไม่ได้เกิดขึ้นได้ในชั่วข้ามคืน
ตัวตนเหล่านั้นที่มีระดับเทียบเท่ากับ【เทพเจ้าแห่งท้องทะเล】จะค่อย ๆ แผ่อิทธิพลของตนเข้ามา……
แม้จะได้รับความคุ้มครองจาก【หมอก】ของท่านเทพเจ้าแห่งท้องทะเล
แต่ช่วงเวลาต่อจากนี้จะยิ่งอันตรายขึ้นเรื่อย ๆ โดยเฉพาะพวกนักล่าที่ขึ้นฝั่ง อัตราการตายจะพุ่งสูงขึ้นอย่างรวดเร็ว
“จะหาโอกาสส่งหลานชายออกจากคณะเปิดดินแดนดีไหม ลองหาทางจัดการดู……” ปุโรหิตครุ่นคิด “แต่ภารกิจเปิดดินแดนที่ท่านเทพเจ้าแห่งท้องทะเลสั่งมาก็หยุดไม่ได้”
“จริงสิ เมื่อครู่นี้เขาบอกว่าจะฝากมนุษย์ปลาคนหนึ่งมาให้ข้าไม่ใช่หรือ? ดีเลย ให้เจ้าหมอนั่นมาเป็นตัวตายตัวแทน……”
ในตอนนั้นเอง
เสียงตะโกนอย่างตื่นเต้นของหลานชายก็ดังมาจากนอกวิหาร “ลุง ผมพาคนมาแล้ว!”
“ใจเย็น ๆ หน่อย!”
ปุโรหิตเอ็ดเสียงดุ ก่อนจะหันไปมองทางนอกวิหาร
พอดีมันเองก็อยากเห็นเหมือนกันว่ามนุษย์ปลาที่แม้แต่หลานชายยังเอ่ยปากชมเป็นอย่างไร
เพียงแค่เหลือบมอง
มันก็ชะงักงันทันที
มนุษย์ปลาสูงห้า…ห้าเมตร?
“สวัสดี” ซูหยวนเดินมาหยุดตรงหน้าปุโรหิต กระตุกมุมปากแล้วเอ่ยด้วยรอยยิ้ม
ร่างกายขนาดนี้……คงเล็กกว่ามหาปุโรหิตเพียงนิดเดียวกระมัง?
พูดอีกอย่างก็คือ
ความบริสุทธิ์ของสายเลือดเจ้าหมอนี่ คงเหนือกว่าข้าเสียอีก!