บ่ายโมง ซูหยวนก็ตื่นขึ้นในที่สุด
“ไม่ได้หลับยาวขนาดนี้มานานแล้ว สดชื่นจริง ๆ”
ซูหยวนยืดเส้นยืดสาย ความเหนื่อยล้าที่สะสมมาตั้งแต่เมื่อวานหายวับไปหมด
เดินออกจากห้องนอน เขาไม่เห็นซูเชียนเชียนกับแม่บุญธรรม คิดว่าคงมีธุระออกไปข้างนอก
บนโต๊ะมีข้อความวางทิ้งไว้แผ่นหนึ่ง เป็นลายมือของแม่บุญธรรม
“ทำข้าวเที่ยงไว้ให้แล้ว อุ่นกินเองนะ”
ลายมือยังคงงดงามเหมือนเดิม ไม่ต่างจากเมื่อสิบกว่าปีก่อนตอนเซ็นชื่อบนกระดาษคำตอบของเขาเลย
มื้อเที่ยงเป็นหมูตุ๋นมันฝรั่งกับไข่เจียวมะเขือเทศ หลังจากซูหยวนกินเสร็จก็ล้างจาน แล้วเปลี่ยนไปสวมแจ็กเก็ตกับกางเกงยีนส์สีดำชุดเมื่อวาน
ใบหน้าของเขาละลาย ก่อนจะแปรเปลี่ยนเป็นรูปลักษณ์ของ ‘เจ้าหญิงซีด’ อย่างรวดเร็ว
“ดีมาก”
ซูหยวนปรับเสียงอยู่สองสามครั้ง แล้วก็พอใจเป็นอย่างยิ่ง
ทันใดนั้น แสงสีแดงก็วาบขึ้น เขาเคลื่อนย้ายไปปรากฏตัวยังตำแหน่งที่อยู่ห่างออกไปสิบเมตร
แสงสีแดงวูบวาบต่อเนื่อง ซูหยวนเคลื่อนตำแหน่งไปเรื่อย ๆ พร้อมหลบกล้องวงจรปิดทุกตัว มุ่งหน้าไปทางหน่วยกวาดล้าง
‘เจ้าแห่งมนุษย์ปลอม’ กำลังจะมาถึง ยังไม่รู้ว่าการมาถึงของมันจะส่งผลกระทบต่อตัวเขาหรือไม่
ซูหยวนเกลียดการรอคอยอย่างตั้งรับมาแต่ไหนแต่ไร
แทนที่จะนั่งรอให้ภัยอันตรายมาถึง เขาชอบลงมือก่อนหนึ่งก้าว กำจัดภัยอันตรายตั้งแต่ยังไม่ทันเติบโต
……
อีกด้านหนึ่ง ณ หน่วยกวาดล้างเมืองเฉาหยาง
จางเหลยไม่รู้เลยว่าที่เจ้าหญิงซีดรุ่นพี่ไม่มานั้นเป็นเพราะตื่นสาย ตอนนี้เขานั่งอยู่ตรงทางเข้าโถงใหญ่ คอยมองไปทางประตูเป็นระยะ