ภายในห้อง
เมื่อได้รับข่าวดีจากเพื่อนร่วมทีม
นิพพานกับหวงเฟิงต่างเงียบงัน
หรือจะพูดให้ถูกคือ จิตใจของพวกเขาตึงเครียดถึงขีดสุด แค่จะอ้าปากยังทำได้ยาก
“เปี๊ยะจี้——”
เสียงน้ำลายดังขึ้น
ซากชิ้นหนึ่งถูกคายออกมากองบนพื้น
ดูจากรูปร่างแล้ว มันคือทารกถูกทิ้งเมื่อครู่นี้อย่างไม่ผิดแน่
ทันทีที่เห็นสัตว์ประหลาดตัวนั้น ในที่สุดนิพพานก็เข้าใจว่าทำไมทารกถูกทิ้งถึงหวาดกลัวนัก
ลูกเนื้อยักษ์ขนาดห้าเมตรฝังอยู่ในกำแพง แขนขาขาดซ้อนทับกัน ใบหน้าคนหลายใบบิดเบี้ยวด้วยความเจ็บปวดอยู่ท่ามกลางกองเลือดเนื้อ
“เอื๊อก……”
เสียงกลืนน้ำลายดังขึ้น นิพพานรู้สึกได้แม้กระทั่งหัวใจของตัวเองที่เต้นรัวราวกับกลองศึก กระแทกซี่โครงอย่างบ้าคลั่ง
ถ้าก่อนหน้านี้ การดื่ม【ขวดแดง】ยังพอช่วยให้รับมือกับทารกถูกทิ้งได้อย่างยากลำบาก
แต่ตอนนี้ เมื่อต้องเผชิญหน้ากับสิ่งที่อยู่ในกำแพงตนนี้
ความรู้สึกไร้พลังพลันผุดขึ้นในใจอย่างเงียบงัน
แม้แต่เรื่องลี้ลับที่ใกล้จะถึงระดับซูเปอร์ Aอย่างทารกถูกทิ้ง ยังเปราะบางราวกับลูกไก่เมื่ออยู่ในมือของอีกฝ่าย กระทั่งดิ้นรนก็ยังทำไม่ได้
ด้วยพลังของพวกเขาสองคน ต่อให้ดื่มขวดแดงเข้าไป ก็คงมีแต่จะเร่งให้ตัวเองตายเร็วขึ้นเท่านั้น
นี่ต่างหากคือความสิ้นหวังที่แท้จริง……
ทว่า
สิ่งที่เหนือความคาดหมายของนิพพานคือ
สัตว์ประหลาดตัวนั้นกลับไม่ได้ลงมือกับพวกเขา
มันเพียงหรี่ตามองพวกเขาอยู่ครู่หนึ่ง จากนั้นก็เคลื่อนร่างมหึมาจากไป……
จนกระทั่งร่างของอีกฝ่ายหายลับไปจนหมด
นิพพานก็ยังตั้งสติกลับมาไม่ได้
เมื่อมองชุมชนที่กลับคืนสู่สภาพปกติรอบตัว กับซากของทารกถูกทิ้งบนพื้น สีหน้าของเธอก็เหม่อลอย