ซูโจว ทางหลวงวงแหวนรอบเมือง
รถไมบัคคันหนึ่งแล่นฝ่าฝนกระหน่ำด้วยความเร็วสูง
ซูหยวนนั่งอยู่ตรงที่นั่งคนขับ สีหน้าเหม่อลอย
โรงเรียนมัธยมซูโจวหมายเลขหนึ่งเกิดคดีคนหายต่อเนื่องหลายคดี และซูเชียนเชียน น้องสาวของเขา ก็อยู่ในรายชื่อผู้สูญหายด้วย
ในฐานะผู้ทะลุมิติ หากตอนนั้นพ่อแม่ของซูเชียนเชียนไม่ได้รับเขามาเลี้ยง ป่านนี้เขาคงตายอยู่ข้างถนนไปนานแล้ว
อย่าว่าแต่จะได้เรียนมหาวิทยาลัยดี ๆ เลย แม้แต่การได้เป็นนักสืบนิรภัยอย่างทุกวันนี้ก็ไม่มีทาง
ตอนนี้น้องสาวเกิดเรื่องขึ้น เขาย่อมต้องเดินทางไปสืบหาเรื่องราวด้วยตัวเอง
“ปัง!!”
ในขณะที่ซูหยวนกำลังครุ่นคิดสับสน จู่ ๆ ก็มีเสียงดังสนั่นจากส่วนหน้ารถ ราวกับชนเข้ากับของหนักบางอย่าง
แรงกระแทกมหาศาลถาโถมเข้ามา ซูหยวนครางฮึม มือชาจนแทบไร้ความรู้สึก
“อะไรน่ะ……”
เขาเปิดไฟฉุกเฉิน จอดรถชิดข้างทางแล้วลงจากรถ
เมื่อครู่เหมือนมีเงาสีขาวซีดวูบผ่านไป
ชนคนเข้าให้หรือ?
คนจะมีความเร็วขนาดนั้นได้อย่างไร?
ซ่า ซ่า ซ่า……
สายฝนกระหน่ำใส่แก้มของซูหยวน ม่านฝนหนาทึบจนทัศนวิสัยพร่ามัวไปหมด
ซูหยวนรีบเดินไปข้างหน้า
“ให้ผมพาคุณไปโรงพยาบาล……”
ทันทีที่มองเห็นร่างตรงหน้าได้ชัดเจน คำพูดของซูหยวนก็พลันติดค้างอยู่ในลำคอ
ไม่สิ นี่เป็นมนุษย์จริง ๆ หรือ?
สิ่งที่ถูกรถซึ่งแล่นด้วยความเร็วหนึ่งร้อยยี่สิบกิโลเมตรต่อชั่วโมงชนกระเด็น แต่ยังลุกขึ้นยืนได้อย่างไม่สะทกสะท้าน ยังเรียกว่ามนุษย์ได้หรือ?
“กึก……กึกกัก……”
กลางม่านฝน มีสิ่งมีชีวิตรูปร่างคล้ายมนุษย์สีขาวซีดตัวหนึ่งค่อย ๆ ลุกขึ้นจากพื้นอย่างแข็งทื่อ เสียงประหลาดแหลมเสียดหูดังออกมาจากลำคอ
มันเปลือยเปล่า สัดส่วนร่างกายผิดเพี้ยนไม่สมดุล ยิ่งมองนานก็ยิ่งเกิดความรู้สึกไม่สบายใจอย่างรุนแรงขึ้นมาอย่างไร้สาเหตุ
ซูหยวนไล่นึกถึงสิ่งมีชีวิตทุกชนิดที่เคยรู้จัก แต่ไม่มีชนิดไหนตรงกับสิ่งที่อยู่ตรงหน้าเลย
อันตราย
นี่คือคำตัดสินแรกของซูหยวน
ไม่ว่าสิ่งนี้จะเป็นอะไรก็ตาม อย่างแรกคือต้องรักษาระยะห่างไว้
“คุณรออยู่ตรงนี้ก่อน เดี๋ยวผมพาคุณไป……”
ซูหยวนค่อย ๆ ถอยหลัง หางตาเหลือบเห็นส่วนหน้ารถบุบเข้าไปเป็นแอ่งใหญ่
ต่อให้เป็นหมีดำ หากถูกรถชนด้วยความเร็วขนาดนี้ กระดูกคงแหลกละเอียด เหลือลมหายใจรวยรินเท่านั้น
แต่สิ่งมีชีวิตคล้ายมนุษย์ตัวนี้กลับฟื้นคืนสภาพเดิมได้ในเวลาเพียงครู่เดียว
นี่มันสัตว์ประหลาดอะไรกันแน่?
ขณะที่ซูหยวนกำลังถอยหลัง
สิ่งมีชีวิตคล้ายมนุษย์ค่อย ๆ ยืดตัวขึ้นตรง ใบหน้าปรากฏรอยยิ้มประหลาดขึ้นมา
รอยยิ้มนั้นชวนให้รู้สึกคุ้นเคยอย่างบอกไม่ถูก เมื่อเพ่งดูให้ดี ก็พบว่านั่นคือใบหน้าของเขาเองอย่างชัดเจน!
หัวใจของซูหยวนพลันดิ่งวูบ เขาจำได้ชัดเจนว่าเมื่อไม่กี่วินาทีก่อน ใบหน้านั้นยังไม่ได้เป็นแบบนี้
“มันกำลังเลียนแบบฉันอยู่หรือ?”
ความเย็นยะเยือกไต่ขึ้นมาตามแนวกระดูกสันหลัง
“แทนที่……”
สิ่งมีชีวิตคล้ายมนุษย์ขยับตัว และสิ่งที่ทำให้ซูหยวนขนลุกไปทั้งร่างยิ่งกว่าก็คือ เสียงที่ออกมาจากปากของมันเหมือนกับเสียงของเขาทุกประการ
สมรรถภาพทางร่างกายที่แปลกประหลาดเช่นนี้ ทั้งยังมีความสามารถในการเลียนแบบที่น่าสะพรึงกลัว
และความมุ่งร้ายที่ไม่คิดปิดบังนั่นอีก……
ซูหยวนไม่สงสัยเลยว่าตัวเองตกเป็นเป้าหมายของอีกฝ่ายแล้ว
“ซวยจริง ๆ……”
เมื่อนึกถึงตรงนี้ มือของซูหยวนก็เอื้อมไปด้านหลังเอว สัมผัสได้ถึงวัตถุแข็งชิ้นหนึ่ง
“แกหนีไม่พ้นหรอก……”
ไม่รู้ว่ามันเห็นสีหน้าหวาดระแวงลังเลของซูหยวน หรือกำลังสนุกกับการหยอกล้อเหยื่อกันแน่
สิ่งมีชีวิตคล้ายมนุษย์แสยะมุมปากทั้งสองข้าง เผยรอยยิ้มเยาะเย้ยออกมา
ในจังหวะนั้นเอง
กึก
เสียงใสดังกังวานขึ้น
สีหน้าของอีกฝ่ายพลันแข็งค้าง
“ขอโทษด้วย ผมไม่เคยเจออะไรประหลาดอย่างคุณมาก่อนจริง ๆ……”
ซูหยวนชูปืนขึ้น เล็งไปที่หัวของมันแล้วชะงักไปเล็กน้อย
“แต่น่าเสียดาย สิ่งมีชีวิตที่มีคาร์บอนเป็นองค์ประกอบ ไม่มีตัวไหนทนกระสุนนี้ได้หรอก”
ปัง!
……
ยี่สิบนาทีต่อมา
“สวัสดีครับ ผมมาขอเช็กอิน”
ซูหยวนลากกระเป๋าเดินทางใบใหญ่ เดินเข้าไปในห้องพักท่ามกลางสายตาสุภาพของพนักงานต้อนรับ
ผนังสีขาวนวลสะอาดตา แสงไฟสีเหลืองนวลสาดส่องลงมา
โรงเรียนมัธยมซูโจวหมายเลขหนึ่งที่น้องสาวหายตัวไปอยู่ห่างออกไปเพียงสองกิโลเมตร
รายการโทรทัศน์รายการใหม่ของสถานีโทรทัศน์กลางจีน “รายงานสถานการณ์ผิดปกติ” กำลังออกอากาศอยู่บนโทรทัศน์
“หากพบตุ๊กตาที่มีเลือดไหลอยู่ข้างถังขยะ ห้ามเก็บกลับไปเอง โปรดส่งให้เจ้าหน้าที่ทำความสะอาดจัดการ……”
“รถประจำทางจะไม่เข้าจอดในเวลาเที่ยงคืน ขอให้ประชาชนทุกท่านระมัดระวังและตรวจสอบให้ดี……”
“หากพบสถานการณ์ผิดปกติ โปรดติดต่อหน่วยงานของรัฐโดยเร็ว”
“ติ๊ด ๆ ๆ ๆ……”
เสียงโทรศัพท์ดังขึ้น
ซูหยวนปิดโทรทัศน์ตามความเคยชิน แล้วรับสาย
“แม่?”
“หย่วนเอ๋อร์ ลูกถึงซูโจวแล้วใช่ไหม?” เสียงสะอื้นของแม่บุญธรรมดังมาจากปลายสาย “เชียนเชียนยังไม่มีข่าวคราวเลย อีกแค่สองวันก็จะถึงวันเกิดของเธอแล้ว……”
“แม่ไม่ต้องห่วง ผมจะพาเชียนเชียนกลับมาให้ได้”
น้ำเสียงของซูหยวนสงบนิ่ง
“ฮือ ๆ ๆ……”
หลังปลอบผู้สูงวัยอยู่สองสามคำ ซูหยวนก็วางสาย
ในหัวพลันผุดคำอธิบายของตำรวจเกี่ยวกับคดีครั้งนี้ขึ้นมา
พวกเขาตรวจสอบภาพจากกล้องวงจรปิดทั้งหมดแล้ว แต่ไม่พบภาพนักเรียนที่หายตัวไปเดินเข้าออกจากโรงเรียนเลย
ทั้งที่ตอนเช้ายังเรียนอยู่ในห้อง พอตกบ่ายกลับหายตัวไปอย่างกะทันหัน แม้จะค้นทั่วอาคารเรียนกับหอพักแล้ว ก็ไม่พบเงาของนักเรียนเหล่านั้นเลย
ราวกับว่า……ระเหยหายไปจากโลกนี้
เรื่องที่น่าสังเกตก็คือ ผู้สูญหายทุกคนเป็นเด็กสาวอายุสิบหกปี
เมื่อนึกถึงตรงนี้ ซูหยวนก็อดยกมือขึ้นนวดหว่างคิ้วไม่ได้
หรือว่าจะเป็นการค้ามนุษย์ครั้งใหญ่?
แต่ถ้าเป็นเช่นนั้นจริง ก็ไม่มีทางที่จะไม่ทิ้งร่องรอยไว้แม้แต่น้อย
ระหว่างที่กำลังครุ่นคิด ซูหยวนก็ได้กลิ่นดินชื้นโชยมา
“เกือบลืมของสิ่งนี้ไปแล้ว……”
สายตาของซูหยวนเลื่อนไปยังกระเป๋าเดินทางที่นำมาด้วย กลิ่นนั้นลอยออกมาจากข้างใน
เมื่อเปิดกระเป๋าเดินทาง ก็พบถุงเก็บของสีดำวางอยู่ด้านใน
พอรูดซิปเปิดออก แขนสีขาวซีดข้างหนึ่งก็ห้อยตกลงมาอย่างไร้เรี่ยวแรง
ข้างในนั้นคือสัตว์ประหลาดรูปร่างคล้ายมนุษย์สีขาวซีดที่เขาพบระหว่างทางหลวงอย่างไม่ต้องสงสัย
หัวของมันระเบิดกระจุยไปแล้ว เลือดสีดำตรงรอยขาดจับตัวแข็ง ขณะนี้มันนอนนิ่งอยู่ในถุงเก็บของ
เมื่อจ้องมองสัตว์ประหลาดตัวนี้ ซูหยวนก็อดนึกถึงคดีที่น้องสาวหายตัวไปไม่ได้
การลงมือในโรงเรียนปิดที่มีคนหนาแน่นเช่นนี้ หากเป็นฝีมือมนุษย์ ย่อมต้องทิ้งร่องรอย เบาะแส หรือพยานเอาไว้แน่นอน
แต่สถานที่เกิดเหตุกลับสะอาดเกลี้ยงเกินไป หาเบาะแสไม่ได้แม้แต่น้อย นี่หมายความว่าผู้อยู่เบื้องหลังอาจเป็นสิ่งมีชีวิตคล้ายสัตว์ประหลาดตัวนี้หรือเปล่า?
แม้ฟังดูเหลวไหลมากก็ตาม
แต่หลังจากได้เห็นสิ่งมีชีวิตที่ไม่ใช่มนุษย์ด้วยตาตัวเอง ซูหยวนก็จำต้องพิจารณาถึงความเป็นไปได้นี้
“แควก……”
ลำคอของสัตว์ประหลาดสีขาวซีดถูกกรีดออก
ซูหยวนสวมหน้ากากอนามัย มือถือมีดแล่กระดูก สัมผัสแรงกดที่ส่งมาถึงปลายนิ้ว
โครงสร้างร่างกายของสิ่งมีชีวิตประหลาดชนิดนี้เป็นอย่างไรกันแน่?
สิบนาทีต่อมา การชันสูตรก็เสร็จสิ้น
“ใต้ผิวหนัง นอกจากหัวใจสีดำสนิทแล้ว ก็ไม่มีอวัยวะภายในอื่นอีก”
“ความสามารถในการเลียนแบบอันประหลาดที่ช่วงชิงตัวตนของคนอื่นมาได้ อาศัยอะไรเป็นตัวขับเคลื่อนกันแน่?”
ซูหยวนลูบหัวใจสีดำสนิทของซากสัตว์ประหลาด ใบหน้าเต็มไปด้วยความฉงน
ในตอนนั้นเอง
ตัวอักษรสีดำแถวหนึ่งค่อย ๆ ปรากฏขึ้นตรงหน้า
【ตรวจพบว่าโฮสต์สัมผัสคติชนอย่างใกล้ชิด สารบบคติชนเปิดใช้งานแล้ว】
แววตาของซูหยวนหรี่ลงเล็กน้อย
ตัวอักษรสีดำสนิทไม่กี่บรรทัดปรากฏขึ้นเหนือศพไร้หัว
【เรื่องลี้ลับ: มนุษย์ปลอม】
【แฟ้มประวัติ: สิ่งมีชีวิตจากใต้ผืนดิน ชื่นชอบการเลียนแบบมนุษย์ เมื่อสองเดือนก่อนคลานขึ้นมาจากแก่นโลก มนุษย์ปลอมจำนวนหนึ่งได้แทรกซึมเข้าสู่สังคมมนุษย์แล้ว】
【คำแนะนำ: 1. หากญาติที่สูญหายหรือเสียชีวิตไปแล้วกลับมาบ้านกะทันหัน คนผู้นั้นมีโอกาสสูงที่จะเป็นมนุษย์ปลอม】
【คำแนะนำ: 2. หากแยกไม่ออกว่าคนปกติกับมนุษย์ปลอมแตกต่างกันอย่างไร สามารถใช้ดินทาร่างกายของมนุษย์ปลอมได้ มนุษย์ปลอมจะรู้สึกคันไปทั้งตัว】
【หมายเหตุ: ดินจะช่วยเพิ่มความสามารถในการฟื้นฟูตัวเองของมนุษย์ปลอม วิธีนี้จึงมีอันตรายอยู่บ้าง】
“มนุษย์ปลอม? เรื่องลี้ลับ?”
เมื่อเห็นตัวอักษรสีดำสนิทที่ไม่รู้ปรากฏขึ้นมาจากที่ใด ซูหยวนก็กลืนน้ำลายลงคอ
สิ่งมีชีวิตผิดปกติเหล่านี้เรียกว่าคติชนหรือ? แล้ว【สารบบคติชน】ที่จู่ ๆ ก็ปรากฏขึ้นมานี่คืออะไร? เป็นความสามารถพิเศษบางอย่างของเขาหรือ?
“ดินใช้แยกมนุษย์ปลอมได้อย่างนั้นหรือ……”
แล้วข้อมูลใน【สารบบคติชน】นี้เป็นความจริงหรือเปล่า?
ต้องตรวจสอบให้แน่ใจ
พอดีมีตัวอย่างอยู่ข้าง ๆ
ก่อนหน้านี้ตอนจัดการสัตว์ประหลาดสีขาวซีด มีโคลนเปื้อนอยู่ด้านนอกถุงเก็บของเล็กน้อย ซูหยวนวางปืนไว้ข้าง ๆ ใช้นิ้วแตะดินขึ้นมานิดหนึ่ง แล้วป้ายลงบนหน้าอกของสัตว์ประหลาดสีขาวซีด
“กึก……กึกกัก!”
ทันทีที่สัมผัสกับดิน สัตว์ประหลาดสีขาวซีดที่ตายไปแล้วก็พลันมีปฏิกิริยา
ร่างของมันกระตุกอย่างรุนแรง สั่นไปทั้งตัว แขนทั้งสองข้างงอเข้าหาหน้าอกไม่หยุด ราวกับทนความคันที่เหลือจะทนไม่ไหว
ขณะเดียวกัน บริเวณที่หัวระเบิดออกไปก็เริ่มมีเนื้อเยื่องอกออกมาพันเกี่ยวและถักทอเข้าด้วยกัน
“พลังชีวิตน่าสะพรึงกลัวจริง ๆ……”
ก่อนที่มนุษย์ปลอมตัวนี้จะแสดงปฏิกิริยาอย่างอื่นมากไปกว่านี้
ซูหยวนก็บีบหัวใจสีดำสนิทของมันจนแหลกโดยไม่ลังเล
ในเมื่อยืนยันได้แล้ว ก็ไม่มีความจำเป็นต้องรออีกต่อไป
ทว่าเรื่องที่ซูหยวนคาดไม่ถึงก็คือ
หลังจากเขาบีบหัวใจของมนุษย์ปลอมจนแตก ตัวอักษรสีดำสนิทแถวหนึ่งก็ปรากฏขึ้นมาอย่างฉับพลัน
【กักกันมนุษย์ปลอม ได้รับรางวัล: ร่างกายมนุษย์ปลอม】
【ร่างกายมนุษย์ปลอม: คุณสืบทอดสภาพร่างกายของมนุษย์ปลอม ดินช่วยเร่งการฟื้นฟูร่างกาย และคุณมีความสามารถในการเลียนแบบขั้นต้น】
【การประเมิน: ความสามารถอ่อนด้อย แต่ก็ยังดีกว่าไม่มี ทว่าเมื่อต้องเผชิญหน้ากับเรื่องลี้ลับตนอื่น คุณจะไม่ใช่ลูกแกะรอถูกเชือดอีกต่อไป】
“อ้วก!”
ซูหยวนยังไม่ทันอ่านเนื้อหาของตัวอักษรสีดำแถวนั้นได้ชัดเจน
ความเจ็บปวดอย่างรุนแรงก็ปะทุขึ้นภายในร่างกายของเขา ราวกับมีบางอย่างกำลังจะพุ่งขึ้นมาจากลำคอ
ซูหยวนก้มตัวลงด้วยความเจ็บปวด ลูกตากลอกไปมาอย่างควบคุมไม่ได้ เขายกมือปิดปาก ทว่าระหว่างซอกนิ้วกลับมีของเหลวสีดำไหลออกมาเต็มไปหมด
เขาล้มลงกับพื้น
ไม่รู้เวลาผ่านไปนานเท่าไร อาจเป็นสองนาที หรืออาจยาวนานราวกับหลายร้อยปี
ในที่สุดความเจ็บปวดก็หยุดลง
ซูหยวนจับกำแพงพยุงตัวขึ้นอย่างยากลำบาก ค่อย ๆ ลุกขึ้นยืนทีละนิด
ไม่รู้ตั้งแต่เมื่อไร เขาคลานมาถึงข้างอ่างล้างหน้าแล้ว
เขาเงยหน้ามองกระจก
ใบหน้าของเขาในกระจกขาวซีดอย่างยิ่ง ไม่ต่างจากสัตว์ประหลาดที่นอนอยู่ในถุงเก็บของเลย……
เหมือนกันทุกประการ