แต่การทำเช่นนั้น
มีแต่จะทำให้【เทพเจ้าแห่งท้องทะเล】รับรู้ถึง ‘การมีอยู่’ ของเขาก่อนเวลาอันควร
ไม่คุ้มเสีย
แผละ แผละ……
หลังจากสอบถามวิธีออกจากหมอกหนาจากปากมนุษย์ปลาทั้งสามแล้ว
ซูหยวนก็ปล่อยพวกมันไป
เขาเก็บภาพถ่ายกลับมา ทันใดนั้น หลินมู่จื่อก็สะดุ้งตื่น
“ระวัง! พวกมันมาแล้ว……เอ๊ะ?”
ภายในห้องยังคงอบอวลไปด้วยกลิ่นคาวปลาเข้มข้นอย่างเห็นได้ชัด ทว่านอกจากเธอกับซูหยวนแล้ว ก็ไม่มีใครอื่นอยู่ที่นั่นอีก
ลึกลงไปในความทรงจำมีความรู้สึกวูบไหวเลือนราง แต่พอลองนึกให้ละเอียด กลับจำอะไรไม่ได้เลย
“ฉันเห็นภาพหลอนไปหรือเปล่า……” หลินมู่จื่อพึมพำ ความรู้สึกโล่งใจผุดขึ้นในใจ ตามมาด้วยความหวาดผวาที่ยังคงติดค้างไม่จางหาย
ยังดี……ที่ผู้กวาดล้างคนนี้ไม่ได้บังเอิญเจอพวกมนุษย์ปลากลุ่มนั้น
ไม่อย่างนั้น ข่าวสารเกี่ยวกับพวกมันคงไม่มีทางส่งต่อออกไปได้อีก
“ขอบคุณที่ให้ความร่วมมือนะครับ คุณหลินมู่จื่อ” ซูหยวนยกมือขวาขึ้นแตะอก พลางแสดงความเคารพต่อเธอ “ผมจะจัดเก็บข้อมูลของพวกมันเข้าระบบ หน่วยกวาดล้างเมืองหลินไห่จะจดจำคุณูปการของคุณไว้”
พอได้ยินคำพูดนี้
ในที่สุดหลินมู่จื่อก็วางใจได้เสียที
มนุษย์เป็นสิ่งมีชีวิตที่แปลกประหลาดจริง ๆ
ทั้งที่ก่อนจะกลายร่างเป็นมนุษย์ปลา เธอยังคิดจะปกปิดความจริงเรื่องที่ติดเชื้อ ขอเพียงเอาตัวรอดไปได้ก็พอ