หลังออกจากตึกเก่า ซูหยวนไม่ได้ตรงไปสวนสาธารณะทันที แต่แวะเข้าห้องน้ำสาธารณะแห่งหนึ่งก่อน
“เฮ้อ…ลุคนี้ไม่เลวเลย”
ซูหยวนเปิดกล้องหน้าบนโทรศัพท์ ใบหน้าบนหน้าจอเปลี่ยนไปจนแทบจำไม่ได้
คิ้วบาง จมูกโด่งงุ้ม ดวงตาเย็นชาอำมหิต
แม้แต่เสื้อผ้าที่สวมอยู่ก็แตกต่างจากตอนออกจากบ้านแม่บุญธรรมอย่างสิ้นเชิง เขาสวมแจ็กเก็ตคลุมไหล่ ส่วนท่อนล่างเป็นกางเกงยีนส์สีดำ
นี่คือการปลอมตัวชั้นหนึ่งที่ซูหยวนเตรียมไว้ให้ตัวเอง
แม้จะดึกดื่นแล้ว ก็รับประกันไม่ได้ว่าสวนสาธารณะจะไม่มีคนอยู่
ซูหยวนมองใบหน้าซีดขาวของตัวเองในหน้าจอ แล้วพึมพำว่า
“ต่อไปนี้เรียกเจ้าว่า ‘เจ้าหญิงซีด’ ก็แล้วกัน…”
เตรียมตัวเรียบร้อยแล้ว ซูหยวนก็อาศัยความทรงจำมุ่งหน้าไปยังสวนหวงหยาง
ระหว่างทาง
เขาเห็นประกาศตามหาคนหายมากมายติดอยู่ตามกำแพงและเสาไฟฟ้า
“หลี่เยียนจื่อ อายุสิบหกปี เพศหญิง หายตัวไปเมื่อสองเดือนก่อน…”
“หวังไท่ อายุยี่สิบแปดปี เพศชาย หายตัวไปเมื่อหนึ่งสัปดาห์ก่อน…”
ชื่ออีกมากมายวูบผ่านไปในความมืด ซูหยวนไม่ได้อ่านทีละใบ ร่างของเขาค่อย ๆ กลืนหายไปในเงามืด
เรื่องลี้ลับที่เริ่มเคลื่อนไหว ย่อมนำไปสู่การหายตัวไปของผู้คนมากขึ้นเรื่อย ๆ
“ต้องควบคุมพลังที่มากพอจะควบคุมทุกสิ่งให้ได้ ก่อนที่ทุกอย่างจะวุ่นวายไปมากกว่านี้”
ความคิดมากมายผุดผ่านเข้ามาในหัว แต่ฝีเท้าของซูหยวนไม่หยุดลง
ไม่นานนัก ป่าละเมาะแห่งหนึ่งก็ปรากฏขึ้นตรงหน้า
สวนหวงหยางสมชื่อ ภายในปลูกต้นหวงหยางไว้มากมาย พุ่มหนาทึบทอดตัวแนบพื้น เมื่อสายลมพัดผ่าน ใบไม้ก็เสียดสีกันดังซู่ซ่า กลางวันมักมีนักท่องเที่ยวที่ได้ยินชื่อเสียงแวะมาเยือนอยู่เสมอ