“เฮ้อ——”
“เถ้าแก่ ขออีกชามครับ”
ท่ามกลางสายตาเปี่ยมความเคารพของเจ้าของร้านก๋วยเตี๋ยว
ซูหยวนวางชามเปล่าชามที่แปดลง หยิบกระดาษทิชชูมาเช็ดมุมปาก แล้วสั่งบะหมี่เพิ่มอีกชาม
“น้องชาย เป็นบล็อกเกอร์วิดีโอหรือเปล่า? แบบที่ถ่ายคลิปกินจุน่ะ ปริมาณที่กินเข้าไปนี่ มากที่สุดเท่าที่ฉันเคยเห็นเลย…”
เจ้าของร้านยกบะหมี่เนื้อวัวหนึ่งชามมาวาง น้ำเสียงเต็มไปด้วยความอัศจรรย์ใจ
เขาหันกลับไปหยิบเครื่องดื่มจากตู้แช่อีกขวด บิดฝาเปิดดังแป๊ก แล้ววางไว้บนโต๊ะของซูหยวน พลางยิ้มกล่าวว่า “ฉันเลี้ยงเครื่องดื่มขวดหนึ่ง อย่ากินจนติดคอล่ะ”
“ขอบคุณครับ” ซูหยวนพยักหน้า หยิบตะเกียบขึ้นมาคีบบะหมี่ใส่ปาก
น้ำซุปร้อนฉ่า เผ็ดชาลิ้น เส้นบะหมี่ลื่นเหนียวนุ่ม ไม่นานก็หมดไปอีกชาม
“เถ้าแก่ คิดเงินครับ”
ซูหยวนเช็ดมุมปากแล้วพูด
ไม่รู้ว่าเพราะอะไร
ตั้งแต่ออกจากเรือนวิญญาณอหังการ ปริมาณอาหารที่เขากินก็เพิ่มขึ้นอย่างน่าตกใจ แม้กินบะหมี่ไปเก้าชามแล้ว ก็ยังไม่รู้สึกอิ่มแม้แต่น้อย
แต่ถึงอย่างไรก็ฟื้นเรี่ยวแรงกลับมาบ้างแล้ว
กลับไปพักสักหน่อยก่อนดีกว่า
หลังจ่ายเงิน ซูหยวนผลักประตูร้านออก แล้วเดินไปทางสำนักงานนักสืบ
จนถึงตอนนี้ ความทรงจำของเขาฟื้นคืนมาเกือบหมดแล้ว
แต่วิธีที่ความทรงจำฟื้นกลับมานั้นค่อนข้างประหลาด ราวกับมองชีวิตครึ่งแรกของตัวเองผ่านสายตาของคนภายนอก เขารู้ว่าเคยเกิดเรื่องอะไรขึ้นบ้าง แต่กลับไม่อาจรู้สึกคล้อยตามไปกับมันได้เลย
เมื่อคิดถึง【น้องสาว】กับ【แม่บุญธรรม】… ซูหยวนก็รู้สึกสับสนกับป้ายกำกับทั้งสองนี้