ซูหยวนเพิ่งยืนมั่นคงในห้องรับแขก เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้นจากด้านนอก
ดึกขนาดนี้ยังมาเคาะประตูอีก... เป็นคนจากหน่วยกวาดล้างหรือเปล่า?
ซูหยวนค่อย ๆ ผ่อนลมหายใจ รอจนขาทั้งสองข้างฟื้นเรี่ยวแรงขึ้นบ้าง จึงเดินไปเปิดประตู
เป็นอย่างที่คิดไว้จริง ๆ ด้านนอกมีคนหนุ่มสาวสองคนในเครื่องแบบสีอ่อนยืนอยู่ สีหน้าเคร่งขรึม
ซูหยวนจำเครื่องแบบที่พวกเขาสวมได้ พวกเขาเป็นบุคลากรนอกสังกัดของหน่วยกวาดล้าง ต้องสร้างผลงานให้ได้ระดับหนึ่งก่อนจึงจะได้รับการบรรจุเป็นพนักงานประจำ
ในระดับของพวกเขา ยังไม่อาจต่อกรกับเรื่องลี้ลับได้โดยตรง ทำได้เพียงรับผิดชอบงานพื้นฐานอย่างลงพื้นที่สอบถาม วิ่งเต้นทำงานจิปาถะ และสืบเสาะหาข้อมูล ค่อย ๆ สั่งสมประสบการณ์ไปทีละนิด
“สวัสดีครับ ผมเป็นเจ้าหน้าที่ตำรวจ เฉินเสียงย่ง นี่คือบัตรประจำตัวของพวกเรา”
หนึ่งในนั้นแสดงบัตรประจำตัวให้ซูหยวนดู ก่อนเอ่ยว่า “เมื่อครู่มีเสียงดังสนั่นแถวนี้ คุณได้ยินหรือเปล่า?”
ซูหยวนพยักหน้า
กล้ามเนื้อบนใบหน้าขยับเล็กน้อย เขาฝืนแสดงสีหน้าไม่สบอารมณ์ปนฉงนออกมา
“อย่าพูดถึงเลยครับ ผมกำลังนอนอยู่ จู่ ๆ ก็มีเสียงดังปังจนสะดุ้งตื่น! ผมยังคิดจะออกไปดูอยู่เลยว่าใครไร้มารยาทมารบกวนชาวบ้านกลางดึก...”
“คุณตำรวจครับ ถ้าจับคนนั้นได้ อย่าลืมบอกผมด้วยนะครับ...”
“พอเถอะ” เมื่อเห็นว่าไม่ได้เบาะแสอะไร เฉินเสียงย่งก็มีแววหงุดหงิดฉายวาบในดวงตา
เขาซักถามซูหยวนอีกหลายครั้ง แต่ก็ไม่ได้คำตอบที่ต้องการ
เมื่อเห็นว่าถ้ายืดเยื้อต่อไปก็มีแต่เสียเวลา เขาจึงหันไปพูดกับเพื่อนร่วมงานข้าง ๆ ว่า