หลังจากที่เจียงอวี่สังหารศัตรูคนสุดท้ายเสร็จ เสียงจักรกลติด ๆ ขัด ๆ ของระบบก็ระเบิดขึ้นในหัวของเธอ "โฮสต์..."
"มีข่าวดีกับข่าวร้าย ท่านอยากฟังข่าวไหนก่อนขอรับ?"
เธอเอื้อมมือปาดคราบเลือดบนใบหน้าอย่างไม่ใส่ใจ เบื้องหลังคือสมรภูมิที่เพิ่งยุติลง
คลุกคลีอยู่กับระบบโง่ ๆ นี้มานานขนาดนี้ เธอเลิกคาดหวังว่าจะได้ยินเรื่องดี ๆ จากปากมันแล้ว
"ข่าวร้าย"
"ได้ขอรับ!" เสียงจักรกลของระบบแฝงความดีใจอย่างไม่รู้สาเหตุ "ข่าวดีก็คือ ยินดีกับโฮสต์ด้วยขอรับ! แต้มของท่านสะสมครบแล้ว!"
ปลายนิ้วของเจียงอวี่ชะงักกึก
สะสมครบแล้ว?
นี่หมายความว่าเธอจะได้กลับบ้านแล้ว!
ในดวงตาหงส์คมเรียวที่สะท้อนสีเลือดคู่นั้น ในที่สุดก็มีไออุ่นวาบขึ้นมาเล็กน้อย
แต่ในวินาทีถัดมา
"ข่าวร้ายก็คือ... ตอนแรกข้าผิดโฮสต์น่ะขอรับ! จริง ๆ แล้วท่านไม่ใช่โฮสต์ของข้า!" เสียงของระบบยิ่งเบาหวิว "โลกที่ท่านมาจากเดิมนั้น เวลา... ไม่ได้หยุดนิ่ง"
"เทียบเวลาตามการแปลงแล้ว เวลาผ่านไปสิบสองปีแล้วขอรับ"
ในหัวของเจียงอวี่ระเบิดว่างเปล่าเป็นสีขาวโพลน
สิบสองปี
ปลายนิ้วของเธอกำแน่นจนเขียวโดยไม่รู้ตัว เล็บจิกเข้าไปในฝ่ามือ
พ่อแม่ เพื่อน ของเธอ... ทุกคนคิดว่าเธอตายมาสิบสองปีแล้วงั้นเหรอ?
"ขอโทษนะขอรับโฮสต์!" 250 สั่นกลัวจนตัวสั่น "กะ...ก็คือข้า ข้าเองก็ไม่รู้เหมือนกันว่าทำไมถึงผูกผิด...ทั้ง ๆ ที่...ทั้ง ๆ ที่ข้ารายงานข้อมูลของท่านไปแล้ว! แต่ว่า...แต่ว่าเมื่อกี้ข้าตรวจดู มัน... เป็นข้าเอง...ที่ผูกผิด"
เจียงอวี่หลับตาลง
อุบัติเหตุรถชนระเบิดแบบไม่ทราบสาเหตุ การทะลุมิติไปมาระหว่างโลกเล็กต่าง ๆ อย่างไม่มีเหตุผล หลายต่อหลายครั้งที่เกือบเอาชีวิตไม่รอด
แล้วตอนนี้มาบอกว่ามันเป็นแค่เรื่องเข้าใจผิดงั้นเหรอ?
พ่อ แม่ เพื่อน ของเธอ... ตลอดสิบสองปี!
"ขะ...ขอโทษนะขอรับโฮสต์... ระดับสิทธิ์ของข้าไม่พอ ยังย้อนเวลาให้ไม่ได้ชั่วคราว... แต่ว่า!" 250 ร้อนรนจนแทบจะระบบล่ม "ท่านกลับโลกตัวเองก่อนเถอะขอรับ ข้าสาบาน! ก่อนที่ท่านจะสิ้นอายุขัย ข้าจะต้องได้เครื่องมือย้อนเวลามาให้ได้แน่ จะทำให้เส้นเวลาของท่านกลับเป็นปกติ!"
เจียงอวี่สูดลมหายใจเข้าลึก ๆ ระงับอารมณ์ที่พลุ่งพล่านลง
เธอก็ไม่ใช่ว่าพึ่งเคยติดต่อกับ 250 วันแรก ๆ เจ้าตัวโง่งี่เง่านี่ แม้จะทำงานไม่น่าเชื่อถือ แต่เรื่องที่มันสัญญาไว้ก็ไม่เคยผิดคำ
ยิ่งไปกว่านั้นเมื่อถึงขั้นนี้แล้ว นอกจากเชื่อมันแล้วเธอก็ไม่มีทางเลือกอื่น
"สองเรื่อง" เธอเอ่ยปากในที่สุด น้ำเสียงกลับมาสงบเยือกเย็นตามปกติเหมือนใบมีดที่ชุบน้ำแข็ง "ข้อแรก ในเวลาที่ฉันต้องการ เจ้าต้องมาเมื่อเรียกหา ร้านค้าแต้มยังเปิดต่อไป มีส่วนลดให้ฉันก่อนใคร"
"ขอรับ!" 250 พยักหน้าอย่างสุดชีวิต
"ข้อสอง" เจียงอวี่เงยหน้าขึ้น หางตาเฉยขึ้นเล็กน้อย เผยความดุดันที่สั่งสมมาจากสนามรบระหว่างดวงดาว "ตรวจสอบให้ชัดเจน ตลอดสิบสองปีนี้ สมาชิกครอบครัวฉันทุกคน สถานการณ์ของแต่ละคน"
การเปลี่ยนแปลงในสิบสองปีนี้ต้องใหญ่หลวงแน่ เธอต้องป้องกันไว้ก่อน
"ได้ขอรับ! ได้!" 250 เหมือนได้รับการอภัยโทษครั้งใหญ่ รหัสทำงานอย่างบ้าคลั่ง ไม่นานก็อัดข้อมูลชุดหนึ่งเข้าสมองเจียงอวี่
"โฮสต์ สามีของท่าน ลูกสามคน... ข้อมูลอยู่ที่นี่หมดแล้ว...ท่าน..." เสียงของ 250 เบาหวิวจนแทบจะเป็นอากาศ
เจียงอวี่กวาดตาอ่านผ่าน ๆ
สีหน้าของเธอค่อย ๆ แข็งทื่อ
สามีที่เอาแต่ออดอ้อนน้ำเสียงลูกไม้เต็มร้อยคนนั้น กลายเป็นคุณชายผู้เย็นชา หน้าตาดุดัน ไม่มีใครในเมืองหลวงกล้าเข้าใกล้
ลูกสาวคนโตที่เฉลียวฉลาด บนผิวคือทายาทตระกูลใหญ่ที่คนทั้งเมืองหลวงชื่นชม แต่ลับหลังกลับเป็นพวกคลั่งทำผิดกฎหมาย ขังหน่วงเหนี่ยวสารพัด?
ลูกคนรอง แสนรู้ มีเหตุผล ให้เกียรติพี่สาว ของตายจากน้องสาว ตอนนี้ทุ่มเทสุดตัวกระโจนเข้าวงการบันเทิง ถูกถ่ายภาพว่าต่อหน้านักแสดงสาวคนเดิม ๆ อย่างเสียอาการนับครั้งไม่ถ้วน กระแสวิจารณ์ติดป้ายเขาไปแล้ว——สมองรักสุดไร้เทียมทาน
ส่วนลูกสาวเล็ก ที่น่ารัก อ่อนหวาน นุ่มนิ่มของเธอ กลายเป็นจอมยุ่งจอมป่วนไปทั่วเมืองหลวง? เดือนที่แล้วเพิ่งชกเด็กผู้ชายร่วมโรงเรียนจนเข้าโรงพยาบาลน่ะนะ?!
แล้วสี่คนนี้อาศัยอยู่ใต้ชายคาเดียวกัน แต่พอเจอหน้ากลับพูดกันไม่กี่คำ
เจียงอวี่เงียบไปครู่หนึ่ง น้ำเสียงของเธอทุ้มต่ำ "ในร้านค้าแต้ม มียาลดความดันแบบออกฤทธิ์เร็วไหม?"
"มะ...ไม่มีขอรับ... โฮสต์ ท่านใจเย็นก่อน..."
ใจเย็น
จะไม่ให้ใจเย็นได้อย่างไร?
ในโลกเล็กพวกนี้ นางเคยเลี้ยงดูลูกทรพีไม่รู้กี่คนมาแล้ว ตั้งแต่องค์ชายรัชทายาทที่สิ้นชาติไปแล้ว ไปจนถึงมารจักรพรรดิผู้ทำลายล้างโลก มีสักกี่คนที่ไม่ถูกนางอบรมสั่งสอนจนอยู่หมัด?
ไม่เป็นไร
ก็แค่เริ่มต้นใหม่เท่านั้นเอง
หลายปีมานี้ ลูก ๆ ที่เธอเลี้ยงดูในโลกเล็กยังไม่เยอะพออีกหรือ?
ไม่เป็นไร ค่อยเป็นค่อยไปทีละคน!
"250" เจียงอวี่ขยับต้นคอไปมา ข้อต่อดังกร๊อบเบา ๆ "ร้านค้า 《จิตวิทยาครอบครัวต่อลูก》กับ 《เคล็ดลับการสื่อสารสำหรับวัยรุ่น》ดึงออกมาให้ฉันดูหน่อย แต้มที่เหลือ เก็บไว้ก่อน"
"รับ...รับทราบขอรับ!" ในน้ำเสียงจักรกลของ 250 ในที่สุดก็แฝงแววประหลาดใจเล็กน้อย "โฮสต์...โฮสต์ ท่านไม่โกรธหรือขอรับ?"
"โกรธ?"
เจียงอวี่เก็บปืนไว้ที่เอว ยืดตัวตรง
แนวเส้นขอบฟ้าที่อยู่ไกลโพ้นกำลังแผดเผา โลกเล็กนี้ค่อย ๆ เลือนราง
"หลายปีมานี้ เลี้ยงลูกมามากพอแล้ว พวกหัวรั้นนอกลู่นอกทางคงไม่ต้องพูดถึง" เธอดีดฝุ่นบนบ่า แววตาในที่สุดมีรอยยิ้มจริง ๆ ลึก ๆ วาบขึ้น "ลูกที่ฉันอุตส่าห์คลอดออกมาเอง จะเลี้ยงไม่เป็นได้ยังไง?"
นางเก็บงำความขุ่นมัวในดวงตาลง
"ไปเถอะ" เจียงอวี่ยกมือขึ้น น้ำเสียงสม่ำเสมอเหมือนแม่ทัพที่ประกาศคำสั่งสุดท้าย "พาฉันกลับไป"
ลำแสงสีขาววาบผ่าน
เจียงอวี่ลืมตาขึ้นอีกครั้ง ตรงหน้าคือสถาปัตยกรรมที่คุ้นเคยอย่างที่สุดแต่ตอนนี้กลับดูแปลกตาเล็กน้อย——ตำหนักอวี่สิง
ยามราตรีสีเข้มข้น แสงจันทร์สาดส่องต้นสนพระอินทร์ในลานบ้านให้กลายเป็นเงาดำมืด
เธอยืนอยู่ที่เดิม มองพื้นที่ที่ห่างหายไปสิบสองปีนี้อีกครั้งอย่างละเอียดทีละนิ้ว ๆ
ทุกสิ่งคล้ายจอดนิ่งเมื่อสิบสองปีก่อน แต่... มันไม่เหมือนเดิมแล้ว
เธอกลับมาแล้ว
"โฮสต์ ต้องการให้ข้านำทางไหมขอรับ? จากการวิเคราะห์สนามพลังงานในปัจจุบัน ลูกสาวของท่านกำลังอยู่ในห้องหนังสือ สนามอารมณ์ในห้องนั้น...ค่อนข้างไม่มั่นคง" 250 เตือนเสียงเบา
เจียงอวี่ไม่พูดอะไร สาวเท้าตรงไปยังอาคารหลัก
เพิ่งจะเข้าใกล้ห้องหนังสือ ก็ได้ยินเสียงใสเย็นดังมาจากในห้อง
"ถ้างั้นก็จับน้องสาวมันมา เรื่องแค่นี้ยังต้องให้ฉันสอนอีกหรือ?"
"ถ้ามันยังหมายจะหนี ก็หักขาซะให้เข็ดเลย เดี๋ยวคืนนี้ฉันไปเอง"
ก้าวเท้าของเจียงอวี่ชะงักลง
จับคนงั้นเหรอ? หักขาด้วย?
"โฮสต์! กำลังตรวจจับได้ว่าลูกสาวของท่านกำลังสั่งการให้มีการคุมขังหน่วงเหนี่ยวโดยผิดกฎหมาย! ผิดกฎหมาย! ขอท่านช่วยแก้ไขด้วย!" เสียงของ250 ดังอย่างร้อนใจ นี่มันระบบของตัวร้ายสุดขั้วในโลกเล็กชัด ๆ
เจียงอวี่ไม่สนใจมัน มุ่งตรงตามหาเสียงนั้นไป
ในห้องหนังสือ หญิงสาวร่างสูงโปร่งคนหนึ่งนั่งอยู่บนโซฟา เพิ่งสั่งการจบอย่างเย็นชาและวางสายโทรศัพท์
สายตาประกบกันสี่คู่
เจียงอวี่มองใบหน้าที่คล้ายกับตนอยู่หกเจ็ดพันส่วน ดวงตาหงส์เช่นเดียวกัน ปานเล็ก ๆ บนสันจมูก
มุมปากของเธอยกยิ้มขึ้นอย่างไม่รู้ตัว
เฉินเฉินโตถึงเพียงนี้แล้ว
แต่ทว่าเจียงเฟิงเฉินในชั่วขณะที่มองเห็นใบหน้าของนางชัด ๆ สีหน้ากลับพลันแปรเปลี่ยน
วินาทีต่อมา ร่างนางสะบัดวูบ ถึงตัวเจียงอวี่แล้ว มือขวาเร็วดุจสายฟ้า ตรงเข้ากระชากคอหอยนาง
"โฮสต์ระวัง!"