แม่กู้หยวนหยิบโทรศัพท์ออกมาพร้อมรอยยิ้ม แล้วขยับเข้าไปหาอย่างสนิทสนม
“มา ๆ แอดวีแชตป้าไว้สิ”
“ต่อไปถ้าหมอนี่กล้ารังแกหนู ก็บอกป้านะ ป้าจะจัดการสั่งสอนมันเอง”
หลิงชิงเสวี่ยชะงักไปเล็กน้อย มองใบหน้าของแม่กู้หยวนที่ยิ้มจนดวงตาโค้งเป็นจันทร์เสี้ยว
ความรู้สึกอบอุ่นเป็นกันเองพลันผุดขึ้นในใจ
เธอเม้มปากนิด ๆ แล้วตอบเสียงเบา
“ได้ค่ะ”
ทันทีที่สิ้นเสียง ความคิดหนึ่งก็ผุดขึ้นมาอย่างเงียบเชียบ
เป็นความคิดเจ้าเล่ห์ที่แฝงความร้ายกาจอยู่เล็กน้อย
เธอสูดจมูกเบา ๆ แล้วกดมุมปากลงนิดหนึ่ง
แววตาสดใสเมื่อครู่พลันถูกฉาบด้วยความน้อยใจ เสียงของเธอก็อ่อนลงตามไปด้วย
“คุณป้าคะ… กู้หยวนชอบด่าหนูว่าหมาตัวเมียค่ะ”
“อะไรนะ?!”
แม่กู้หยวนมองหลิงชิงเสวี่ยอย่างไม่อยากเชื่อ
รอยยิ้มอบอุ่นบนใบหน้าพลันแข็งค้าง ก่อนจะเปลี่ยนเป็นความโกรธเกรี้ยวอย่างเห็นได้ชัด
เธอหันขวับไปมองกู้หยวน
กู้หยวนพลันเกร็งไปทั้งตัว
【ซวยแล้ว!】
ระหว่างที่สมองของเขากำลังหมุนเร็วจี๋ พ่อกู้หยวนก็หอบหายใจตามเข้ามาในบ้าน
มือข้างหนึ่งประคองเอวไว้ ปากก็ยังบ่นพึมพำ
“โอ๊ย บอกให้เดินช้าหน่อยไม่ได้หรือไง… เอวฉันเอ๊ย… ไปเอาน้ำมาให้ฉันแก้วหนึ่ง…”
ยังไม่ทันพูดจบ แม่กู้หยวนก็ตวาดใส่ราวกับสิงโตคำราม
“ยังจะดื่มน้ำอีกเหรอ?!”
พ่อกู้หยวนสะดุ้งเฮือกเพราะเสียงตวาด ยังไม่ทันได้ตั้งตัว แม่กู้หยวนก็ชี้ไปที่กู้หยวนเสียแล้ว
เธอเสริมด้วยความโกรธเกรี้ยว
“ลูกชายคุณด่าหนูหลิงว่าหมาตัวเมีย!”