พ่อกู้หยวนอึ้งไปเลย
ปากอ้าค้างเล็กน้อย ดวงตาเบิกกว้าง จ้องหลิงชิงเสวี่ยอยู่นานสามวินาที
จากนั้นเขาก็ค่อย ๆ หันกลับมามองกู้หยวน แววตาเปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง
บนโซฟา หลิงชิงเสวี่ยสวมเสื้อยืดสีขาวของกู้หยวนที่ใหญ่กว่าตัวเธออย่างเห็นได้ชัดถึงสองไซซ์ ชายเสื้อยาวลงมาปิดโคนขาพอดี
ขาทั้งสองข้างเปลือยเปล่า ขาวจนแสบตา
เท้าของเธอยังสวมรองเท้าแตะผู้ชายอย่างหลวม ๆ กำลังนอนตะแคงดูโทรทัศน์อยู่
พอได้ยินคำว่า “ดูตัว” เธอก็เอียงหน้ามาเล็กน้อย
ใบหน้าเย็นชาเหนือสามัญนั้น เมื่ออยู่ใต้แสงไฟสีเหลืองอบอุ่นในห้องนั่งเล่น ก็สวยจนดูไม่เหมือนคนจริง
เธอมองพ่อกู้หยวนแล้วยิ้มให้อย่างสุภาพ
“สวัสดีค่ะคุณลุง”
พ่อกู้หยวนยิ้มพลางพยักหน้าให้ รอยยิ้มเปี่ยมด้วยความเมตตาและอ่อนโยน
“สวัสดีเหมือนกันจ้ะ”
จากนั้นเขาก็คว้าแขนกู้หยวนไว้ แรงจนอีกฝ่ายแทบยืนไม่อยู่
“เชี่ย!”
กู้หยวนร้องลั่นด้วยความตกใจ
ไฟเซนเซอร์ในโถงทางเดินสว่างขึ้น พ่อกู้หยวนจึงปล่อยมือ สูดหายใจลึก ๆ แล้วหันกลับมามองกู้หยวน
“ไม่เบาเลยนะ ไอ้หนุ่ม”
“แอบซ่อนสาวสวยไว้ในบ้านให้พ่อดูใช่ไหม?”
กู้หยวนอ้าปากค้าง “พ่อ ไม่ใช่อย่างนั้น...”
“พ่อก็ว่าอยู่ ทำไมถึงอยากย้ายออกไปอยู่คนเดียว”
พ่อกู้หยวนตัดบท ไม่เปิดโอกาสให้เขาได้อธิบายเลยแม้แต่น้อย
แววตาของเขายังเต็มไปด้วยความรู้สึกซับซ้อน ทั้งประหลาดใจและภาคภูมิใจ
“ตอนนั้นลูกยืนกรานจะย้ายออกให้ได้ พ่อยังนึกว่าลูกรำคาญที่บ้านพูดมากเสียอีก”