แต่ร่างกายที่เย็นเฉียบของเธอ บัดนี้เริ่มอุ่นขึ้นเล็กน้อยแล้ว
เมื่อกู้หยวนเห็นว่าหลิงชิงเสวี่ยไม่ขัดขืน ดวงตาของเขาก็พลันเป็นประกาย
เขาเริ่มลองขยับมือซุกซนไปไกลกว่าเดิมอย่างค่อยเป็นค่อยไป
มือของเขาเลื่อนจากแผ่นหลังของเธอลงมาที่เอวด้านข้างอย่างช้า ๆ ปลายนิ้วหยาบเล็กน้อยและอุ่นระอุ
เขาลูบไล้ผิวละเอียดบริเวณเอวของเธอเบา ๆ ด้วยท่าทีที่ทั้งคาดหวังและระมัดระวัง
ร่างกายของหลิงชิงเสวี่ยแข็งทื่อยิ่งกว่าเดิม ลมหายใจแผ่วเบาลง ทว่าเธอก็ยังไม่ผลักเขาออก
กู้หยวนได้ใจขึ้นมาอีกหน่อย มือเลื่อนไปตามส่วนเว้าของเอวลงอย่างช้า ๆ พร้อมความร้อนแรงที่เพิ่มขึ้น
และในจังหวะที่ปลายนิ้วของเขากำลังจะแตะส่วนโค้งเว้าที่นุ่มนวลยิ่งกว่านั้น
หลิงชิงเสวี่ยก็ทนไม่ไหว ยื่นมือมากดมือที่กำลัง “ล้ำเส้น” ของเขาไว้ทันที
น้ำเสียงของเธอเจือความเขินอายและขุ่นเคือง แต่กลับอ่อนลงอยู่หลายส่วน
“นาย… วางมือให้เรียบร้อยหน่อย!”
คำพูดฟังดูดุดันก็จริง แต่กลับขาดความมั่นใจไปไม่น้อย ท้ายเสียงยังสั่นเล็กน้อยด้วย
กู้หยวนถูกเธอกดมือไว้ก็ไม่ขัดขืน เพียงเงยหน้ามองเธอด้วยดวงตาเป็นประกาย
มองเธออย่างน่าสงสาร
“ภรรยาจ๋า… แค่นิดเดียวเอง”
“ได้ไหม?”
หลิงชิงเสวี่ยอ้าปากค้าง มองกู้หยวนอย่างไม่อยากเชื่อสายตา
【เขากำลังอ้อนฉันอยู่เหรอ?】
【แต่ถ้าตกลงก็ต้องโดน… ไม่ได้!】
เธอเบือนหน้าหนี
“ไม่ได้! ไว้ค่อยว่ากันทีหลัง!”