"เรียนผู้โดยสารทุกท่าน เครื่องบินของเรากำลังจะลงจอดที่สนามบินนานาชาติเซี่ยงไฮ้ กรุณาเก็บโต๊ะด้านหน้าให้เรียบร้อย..."
ตอนเครื่องลงที่เซี่ยงไฮ้ ฝนกำลังตกปรอยๆ ท้องฟ้ามืดครึ้มเป็นสีเทาขาว
"เสิ่นเจ๋อเหวิน! เสิ่นเจ๋อเหวิน!"
ข้างนอกลมเฉียงพัดฝนปรอย ฟางเข่อซินยืนอยู่ข้างรถโบกมืออย่างแข็งขันให้คนที่เดินออกมา
ผู้คนกลุ่มใหญ่เข็นกระเป๋าเดินทางออกมา คนขับรถข้างๆ หรี่ตามองหาอยู่นาน "คุณหนูใหญ่ เห็นคุณชายเสิ่นไหม"
ฟางเข่อซิน "ไม่เห็นนะ แต่หนูทำเสียงดังขนาดนี้เขาต้องเห็นหนูแน่ๆ ลุงรีบโบกมือกับหนูสิ กับหนูตะโกนด้วย"
คนขับ "..."
ปีนี้เขาเพิ่งอายุสี่สิบ แต่ต่อหน้าคุณหนูของตัวเองกลับเหมือนคนดึกดำบรรพ์ที่ไม่เคยผ่านการฝึกเข้าสังคม
ฟางเข่อซินโบกมืออยู่นาน จนกระทั่งเสิ่นเจ๋อเหวินมาถึงข้างๆ แล้วก็ยังโบกอยู่
เสิ่นเจ๋อเหวิน "สองอย่างที่ห้อยอยู่ใต้คิ้วเธอคืออะไร"
คนที่ติดตามเสิ่นเจ๋อเหวินสองสามคนนั่งรถรับจ้างขนกระเป๋าไปโรงแรมที่กำหนดไว้ล่วงหน้าแล้ว
บ้านของฟางเข่อซินอยู่ที่เซี่ยงไฮ้ พอรู้ว่าเสิ่นเจ๋อเหวินจะมา เธอบอกว่าจะเลี้ยงให้ได้ เพื่อไถ่โทษที่ส่งข้อความไปในคืนวันตรุษจีนเหมือนไปทำลายเรื่องดีของเสิ่นเจ๋อเหวิน
"ถือโอกาส" สืบข่าวคราวพี่ลั่วลั่ว
เก็บร่มแล้วขึ้นรถ มีอะไรบางอย่างแกว่งผ่านหน้าฟางเข่อซิน จ้องดูดีๆ เป็นสร้อยคอใต้คอเสิ่นเจ๋อเหวินที่แกว่งออกมาตอนก้มตัว
ฟางเข่อซินประหลาดใจ "นี่อะไรน่ะ"
เธอไม่เคยเห็นเสิ่นเจ๋อเหวินใส่เครื่องประดับมาก่อน แล้วเจ้าสิ่งเล็กๆ นี้ดูไม่มีราคาเลย เหมือนของตามแผงลอยไม่กี่อีแปะ แม้แต่เชือกก็เป็นเชือกถูกๆ แบบดึงปรับความแน่นได้